கேகேகேயும் நானும் (பேய்களும்) – 6


stock-vector-flying-ghost-outdoors-eps-133092584

கேகேகேயும் நானும் (பேய்களும்) – 6

Poltergeist மறுபடியும் வருதாம் தெரியுமா?” என்றான் கேகேகே.

“ஸ்டீவ் ஸ்பெல்பர்க்கோட படம். பைலட்டுல பாத்தோம். ரெண்டு நாள் ராத்திரித் தூக்கமில்லாம தவிச்சியே. ஞாபகம் இருக்குப்பா..”

“ஈராஸுல ஓமன் படத்தை ரெண்டு மணி நேரம் காத்திருந்து பாத்தோமில்லே…”

ஊருக்கு முன்னால் நான் சென்னைக்கு வேலைக்கு வந்தபின் அவன் அவ்வப்போது வந்து பேயாக என்னைச் செலவு செய்ய வைத்த ஞாபகங்களும் பேய்களோடு சேர்ந்தே வருகின்றன. “பேயில்லேன்னா மனுஷ வாழ்க்கை போருப்பா” என்றேன்.

“அதுக்காக.. இந்த ஜெனெரேஷன்ல் பாதிக்கிப்பாதி பேய்ப்படமா வருது”

“பேயோட முக்கியமான குணம்தாம்ப்பா அதுக்குக் காரணம்”

‘என்ன அது?”

‘பேய்க்கு வடிவமே கிடையாதே. நினைச்சா யாருக்குள்ளேயாவது பூந்து வர முடியுமே”

“இது எப்படி ரொம்ப முக்கியமானது?”

‘ஏம்ப்பா… ஒரு மனுஷன் சொன்னா இன்னொரு மனுஷன் மதிக்கிறானா?”

இல்லை என்று தலை அசைத்தான்.

“ஒரு மனுஷனால உத்திரவாதமா நிச்சியமா இன்னோத்தனப் பழி வாங்க முடியுமா?”

“முடியாது’

‘ஆனாப் பேயி… அதால இது எல்லாமே முடியும்ப்பா…..”

“ஆனா… அது ஒரு கற்பனை தானேப்பா”

“அந்தக் காலத்திலே நீ ஏன் ரெண்டு நாள் தூங்காம அவஸ்தைப் பட்டே?”

“அப்போ சிறு வயசுப்பா…’

“நமக்கப்புறம் யாருக்குமே சிறு வயசே இருக்கக் கூடாதா? இல்லே கம்யூட்டர் இண்டெர்நெட் தெரிஞ்ச மாடர்ன் பேய் வரவே கூடாதா?”

“அப்பிடி இல்லேப்பா… பேய்மேலே என்ன இவ்வளவு க்ரேஸ்?”

“மனுஷன்னு தமிழ்ப்படத்துல காமிக்கிற காரெக்டரெல்லாம் அரச்ச மாவு.. கிரியேடிவா இல்லாம புதுப் படம்னாலே நைட் மேர்… அதுக்கு பேயே தேவலாம்… வித்தியாசமா எதாவது பண்ணும்..”

“அதுக்காக இவ்வளவு பேயா,,,?”

“ஏன்ப்பா வீட்டுல… அப்பன்.. டிராஃபிக்குல போலீஸ்… சிலசமயம் கர்ல் ப்ரெண்ட்… எல்லாருமே பசங்களப் பேயா பயமுறுத்தும் போது…. ப்ரொஃபெஷனலானப் பேயைப் பாக்கணும்னு தோணாதா?”

திடீரென கேகேகேயின் முகம் விகாரமாகி அவன் கடகடவென சிரித்தான். ஏய்… சத்யானந்தா…. நான் கேகேகே இல்லே… நெஜப்பேய்….”

படுக்கையை விட்டு எழுந்தேன்.

“என்ன பாத்ரூம் வருதா?”

“இல்லே… “சமாளித்தேன்.

“எங்களப்பத்தி நல்லவிதமாப் பேசியிருக்கே… அதனால உன்னை விட்டுடறேன்….”

“தாங்க்ஸ்…”

“வெயிட்…. உன் வெப் ஸைட்டில நீ எழுதறே…. இது எல்லாத்தையும்… ஓகே….?”

(image courtesy: shuterstock.com& freepik.com)

Posted in நகைச்சுவை | Tagged , , , | Leave a comment

எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் வாசிப்பில் உலகச் சிறுகதைகள் -2


390853_255390284516554_549912888_n

எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் வாசிப்பில் உலகச் சிறுகதைகள் -2

பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளர் W W Jscobன் ‘குரங்கின் பாதம்’ – சிறுகதை- மனித வாழ்க்கையில் ஒர் மனிதனின் தேவைகள் அல்லது அவனது முன்னுரிமைகள் எப்போதுமே யூகிக்க முடியாதவை. இளைஞனுக்குப் பசித்திருக்கும் போது உணவு எதாவது கிடைத்தால் போதும் என்றிருக்கிறது. மனைவி உணவு செய்து போடும் கால கட்டம் வரும் போது அவள் தன் விருப்பத்துக்கேற்ப ஏன் சமைக்கவில்லை என்னும் கேள்வியும் துணைக் கேள்விகளும் எழுந்து பசி தவிர்த்துப் பல விஷயங்கள். வேலை கிடைக்காத போது வேலை மட்டுமே பிரச்சனை. வேலை கிடைத்த பின் அலுவலகத்தில் ஏகப்பட்ட பிர்ச்சனைகள். மனோரீதியாக ஏகப் பட்ட எதிர்பார்ப்புகள் அழுத்தங்கள். மனிதனின் முரண்கள் அவனது ஆழ்மனம் அவனை விரட்டும் திசைகளுக்கு இடைப்பட்ட முரண்கள்.

இங்கிலாந்தில் ஒரே மகனுடன் வாழ்ந்து வரும் ஒரு தம்பதியினருக்கு ஒரு குடும்ப நண்பர் ஒரு குரங்கின் பாதத்தைக் கொண்டு வந்து தருகிறார். அது இந்தியாவில் தாம் பயணம் மேற்கொண்ட போது கிடைத்ததாகவும் மூன்று வரங்கள் அது கொடுக்கும் என்றும் ஆனால் அதை முயற்சிக்க வேண்டாம்- விபரீத விளைவுகள் உண்டு- என்று கூறி கணப்புக்கான நெருப்பில் தூக்கியும் எறிகிறார். ஆனால் அந்தத் தந்தையோ அதைப் பரிட்சித்துப் பார்ப்பதில் முனைப்பாக இருக்கிறார். ஒரு இடத்தில் அந்தப் பாதத்தை வைத்து “200 பவுண்டுகள் வேண்டும்” என்று வேண்டுகிறார். பாதம் சற்றே நகருகிறது. அடுத்த நாள் தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் சென்ற மகன் இயந்திரத்தில் அடிபட்டு இறந்து விட அவனது குடும்பத்துக்கு நிவாரணமாக 200 பவுண்டுகள் வந்து சேருகின்றன. கடுமையான துக்கத்தில் இருக்கும் தாய் அவனை உயிருடன் மீட்கும் வரத்தைக் கேட்கச் சொல்லுகிறாள்.அவர் தயங்குகிறார். பின்னர் அவளை சமாதானப் படுத்த வரம் கேட்கிறார். சிறிது நேரத்தில் வீட்டின் வாசல் தட்டப்படுகிறது. அவர் எவ்வளவோ தடுத்தும் அவள் வாசற் கதவைத் திறக்க முயலவே அவர் மூன்றாவது வரத்தைக் கேட்கிறார். கதவைத்தட்டும் ஓசை முதலில் நிற்கிறது. பிறகு கதவைத் திறந்தால் வெளியே யாரும் இல்லை.

நதியின் மூன்றாவது கரை – ஜோவோ கிமேரஸ் ரோஸா – ‘குரங்கின் பாதம் கதையில் நாம் காணும் முரணை இங்கும் காண்கிறோம்.  கனவுமயமான ஒரு கதை இது. ஒரு குடும்பத் தலைவன் குழந்தைகளின் சிறுவயதில் ஒரு படகை எடுத்துக் கொண்டு நதிக்குள் போனவன் திரும்ப வரவே இல்லை. குழந்தைகள் வளர்ந்து நடுவயது தாண்டும் நிலையில் அம்மாவையும் சேர்த்து எல்லோரும் நதிக்கரையில் உள்ள வீட்டை விட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். ஒரே ஒரு மகன் அவருக்காகக் காத்திருந்து பல நாள் தேடி ஒரு நாள் தன் அழைப்பே ஏற்று அவர் படகை நகர்த்தி வருவதைக் காண்கிறான். ஏதோ ஒரு அச்சம் அவனை ஆட்கொள்ள வெகு தொலைவு ஓடி விடுகிறான். பின்னர் மனம் வருந்துகிறான்.

நுரை மட்டும் போதும் – ஹெராந்தோ தெலஸ்- சவரம் செய்து கொள்ளும் போது சோப்பு நுரை காண்பதற்கு முகத்தின் அளவையே கூட்டுவது போல பூரித்திருக்கும். ஆனால் வேலை முடிந்த பிறகு அதன் வடிவமோ இருப்போ எதுவுமே இருக்காது. அதிகாரம் அல்லது ஆயுதம் அடிப்படையிலான வலிமையை இந்த நுரை படிமமாகச் சுட்டுகிறது. போராளிகளின் கூட்டாளியான சற்றே மிருதுவான இயல்புள்ள ஒருவன் அவர்கள் போலத் தாக்குதல் நடத்தும் படையில் இல்லாமல் ஒரு ஒற்றன் போல ராணுவ வீரர்களுக்கு சவரம் செய்து விடும் பணியில் இருக்கிறான். தினமும் துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொன்றும் ஊரறியத் தூக்கில் போட்டும் ராணுவத் தலைவன் மிகவும் பெருமிதம் கொள்கிறான். சவரம் செய்து விடும் இவனிடம் தன் பிரதாபங்களை அளக்கிறான். இவனை இருபக்கமுமே தூதுவனாக (வெளிப்படையாக அல்ல) பயன்படுத்துகிறார்கள். வெறி பிடித்த இவனால் தன் இனத்துக்குப் பேரழிவு உண்டு என்னும் கவலையால்தான் அவன் பிரதாபங்களை அளக்கும் போது அவனது கழுத்தை சவரக் கத்தியால் இவன் வெட்டாமல் இருக்கிறான். அதை எதிரி உணர்ந்து சவரம் முடியும் போது சுட்டிக் காட்டிவிட்டுப் போகிறான். ஆயுதம் ஏந்துவோர் எப்போதுமே வீரர் என்றே அழைக்கப் படுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுள் அச்சமும் பழிவாங்கும் வெறியும் எப்போதும் இருக்கிறது. இந்தக் கதையின் பலம் ஆயுதம் ஏந்தும் இரு எதிரிகளுக்கு  இடையே கூட ஒரு மனித உறவும் ஒரு மௌனமான பரிமாற்றமும் இருக்கிறது என்பதே.

வெள்ளையானைகளைப் போன்ற மலைகள் – எர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே- ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் ஒருவரது ஆதரவுக்கு அவரிடம் மற்றவர் திரும்பத் திரும்ப உத்திரவாதம் கேட்கிறார். சந்தேகிக்கிறார். சமாதானமாகிறார். இது புதிராயிருக்கிறது என்பது எளிய புரிதல். இதுவே உறவின் முக்கிய அம்சமாக இருக்கிறது என்பதே சரியான புரிதல். காதலன் காதலி உரையாடலே கதை.

இதய ஒலி – எட்கர் ஆலன் போ – சிறுகதை- காரணமேயில்லாமல் ஒருவரைப் பிடித்துப் போவதால் பிரச்சனை இல்லை. பிடிக்காமல் போவதும் மனம் வெறுப்பில் கொலை வரை போவதும் மனநோயே. காரணமில்லாமல் பிடிக்காமல் போன ஒருவரைக் கொலை செய்து விட்டு இடையறா உறுத்தலால் அதை போலீஸிடம் ஒப்புக் கொள்கிறான் ஒரு மனநோயாளி. எலிய கதை.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் அன்புடன் நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் கதைகள் ஒவ்வொன்றும் வித்தியாசமானவை. அவருக்கு நன்றி

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

அந்தக் காலத்தில்


images

திண்ணை இணைய இதழில் 17.5.2015 அன்று வெளியானது

அந்தக் காலத்தில்

சத்யானந்தன்

 எல்லாம் நன்றாக

இருந்த காலத்தில்

கைக்குத்தல் அரிசிதான்

கைத்தறித் துணிதான்

கட்டை மாட்டு வண்டி

காத்துக்குப் பனை ஓலை

விசிறி

தொலைபேசி திரைப்படம்

தொலை நோக்கி விமானம்

பேனா குண்டூசி

எதுவுமில்லை

விதவைக்கான இருளைக்

கண்டு பெண்கள்

உடன் கட்டை ஏறி

எரிந்து மறைந்தார்கள்

மனைவி இறந்தால்

பன்னிரண்டு வயதில்

மணப்பெண் உண்டு

விதவனுக்கு

புகைப்படம் எடுப்போருக்கு

அடுப்புக்கரி ரசயானக்

கலவையை

ஆகாய விமான

ஆராய்ச்சிக்கு உதவியாக

புஷ்பக விமானத்தின்

பௌதிகக் கணிதங்களை

எபோலா வைரஸுக்கான

மருந்தை

செவ்வாய் கிரகத்துக்குக்

காத்தாடி விடும்

வித்தையை

எல்லாம்

பனை ஓலைகளில்

எழுதி வைத்துப்

புதைத்து விட்டார்கள்

புதையல் கிடைத்தால்

மின்னஞ்சல் அனுப்புக

நம் இருவருக்கும்

உறுதி

முனைவர் பட்டம்

(image courtesy:idc.iitb.ac.in)

Posted in கவிதை | Tagged | Leave a comment

எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் வாசிப்பில் உலகச் சிறுகதைகள் -1


390853_255390284516554_549912888_n

எஸ் ராமகிருஷ்ணனின் வாசிப்பில் உலகச் சிறுகதைகள் -1

தமது இணையதளத்தில் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உலகச் சிறுகதைகளில் தமக்குப் பிடித்தவற்றைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். அது இன்னும் தொடராக வந்து கொண்டிருக்கிறது. முதல் ஐந்து கதைகளைப் படித்தேன்.

1.அகுடகாவாவின் ஜப்பானியச் சிறுகதை- பால்மணம் என்னும் கதை கவனம் பெறுவது குழந்தைப் பருவ நினைவுகள் எவ்வாறு மனதில் ஆழ இடம் பிடித்துக் கொள்கின்றன என்பதை மையப் படுத்துவதால். தாய்ப்பால் கிடைக்காமற் போனது ஒருவனை நடுவயதிலும் வருத்துகிறது. இந்தக் கதையில் நாம் குறிப்பால் உணர வேண்டியது ஒரு குழந்தை தனக்குப் பால் கிடைக்காமற் போனதை அம்மா மூலமாக அவர் குறிப்புகளின் வழியே தான் தெரிந்து கொள்கிறது.

2.லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஹூலியோ கொர்த்தஸாரின் சிறுகதை ‘பூங்காக்களின் தொடர்ச்சி – மிகவும் சின்னஞ்சிறு கதை இது. நவீனத்துவத்தின் மிக முக்கியமான ஒரு புனைவு இது. மிகவும் ஓய்வாகவும் வசதியாகவும் பச்சை நிற வெல்வெட் துணியால் உறையிடப்பட்ட சோபாவில் அமர்ந்து ஒருவன் ஒரு நாவலின் இறுதிப் பகுதியை வாசிப்பதாகக் கதை துவங்குகிறது. நாவலின் முக்கிய கதாபாத்திரம் ஒருவன் மலைப்பாதையில் ஒரு வீட்டின் தரைத் தளத்தைக் கடந்து மாடிக்கு விரைகிறான் ஒருவனைக் கொல்ல – அவன் கொல்ல விரும்புபவன் பச்சை நிற வெல்வெட் துணியாலான சோபாவில் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். கதையின் முடிவில் ஒரு திடுக்கிடும் திருப்பமாக இது முதல் பார்வையில் தோன்றுகிறது. ஆனால் இந்தக் கதையில் கவனிக்கப் பட வேண்டியது இதற்கு இரு விதமான வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒருவர் இந்தக் கதையை வாசிப்பவர் மற்றவர் இந்தக் கதையின் கதாபாத்திரமான ஒரு வாசகர். கதாபாத்திரம் அடையும் அனுபவத்தை வாசிப்பின் வழியாக வாசகன் உணரும் போது அனுபவம் என்பது அது நிகழும் தருணம் மற்றும் சூழலின் அடிப்படையில் நம்மால் அடையப் படுகிறது. நாவலின் கதை, கதாபாத்திரங்கள் காணும் அனுபவமும் வாசகன் தன்னை அந்தப் அனுபவத்தில் பொருத்திக் கொள்ளும் புள்ளியும் ஒன்றாகும் நிலையில் ஒரே அனுபவமாக அது காணப் படுகிறது. கதையை வாசித்த பிறகு அனுபவம் என்பது எந்தெந்தப் பரிமாணங்கள் உள்ளது என்னும் சிந்தனை நம்முள் தொடர்கிறது.

3. நோபல் பரிசு பெற்ற இத்தாலிய எழுத்தாளர் லுயிகி பிரண்ட்லோவின் ‘யுத்தம்’ சிறுகதை- இது மிகவும் நேரடியான கதை. முதல் உலக யுத்தத்தின் பின்னணியில் எழுதப் பட்ட கதை. ரோம் நகரத்தை ஒட்டிய ஒரு இரயில் நிலையத்தில் ரயிலுக்குள் ஏறும் ஒரு தாய் தந்தை சக பயணிகளுடன் உரையாடுகிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் மகனைக் கட்டாயமாக அரசாங்கம் யுத்தத்தில் ஈடுபடுத்திய வருத்தத்துடன் வந்திருக்கிறார்கள். சக பயணிகளுடன் அவர்கள் பேசும் போது யுத்தத்தில் மொத்தக் குடும்பத்தையுமே ஈடுபத்தியவர்கள் காணக் கிடைக்கிறார்கள். ஒருவர் தம் மகன் நாட்டுக்காக சாகத் தயார் என்று கடிதம் எழுதி அதுபோலவே யுத்தத்தில் மடிந்தான் என்னும் செய்தியை மன உறுதியுடன் தெரிவிக்க அந்தத் தாயின் மனதில் சற்றே தெளிவு பிறக்கிறது. அவள் மகனைப் பறி கொடுத்தவரிடம் “நிஜமாகவே அவன் இறந்து விட்டானா?” என்று கேட்கும் போது அது வரை சமநிலையில் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தவர் கதறிக் கதறி அழுகிறார். யுத்தம் குடும்பங்களை, சமூகத்தை, மனித இனத்தையே முடப் படுத்திப் பல தலைமுறைகளுக்கு வீழ்த்தி விடுகிறது வெல்வது ஒரு நாடு- ஆனால் இழப்பு மனித இனம் முழுவதற்கும்.

4.லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் போர்ஹெஸின் சிறுகதை- மணல் புத்தகம்- மணலுக்கு முடிவுமில்லை முதலுமில்லை. அதே போன்ற ஒரு புத்தகம் தான் மணல் புத்தகம். இந்தியாவுக்குப் பயணம் சென்று வந்த ஒரு ஐரோப்பியன் கதை சொல்லியிடம் இந்தியாவில் அவனுக்குக் கிடைத்த ஒரு கிறித்துவ மதநூலைக் கொடுக்கிறான். அதைப் பிரிக்கும் போதே பலப்பல பக்கங்கள் வளர்ந்து கொள்கின்றன. பக்கங்களை வரிசையாக ஒரு போதும் பார்க்க முடியாது. இப்படி ஒரு மாய யதார்த்தத்தை இந்தக் கதையில் வைத்திருக்க ஒரு காரணம் இருக்கலாம். மதம்வழி ஆன்மீகத்தைத் தேடுவோருக்கு இருக்கும் வேகம் அந்த நூல்களில் கூறப்பட்டிருக்கும் ஆழ்ந்த கருத்துக்களை உள்வாங்கப் பொருந்தாது. வாசிப்பு விவாதம் தேடல் ஆகிய மூன்றும் ஒருங்கிணைந்தால் மட்டுமே ஒரு புரிதல் பிறக்கும். அதுவரை அந்த நூல்கள் மாயமந்திரமாக வளர்ந்து கொண்டே போகும் நூல்களே. கதைசொல்லி அந்த மாய நூலை வைத்திருப்பதால் அதிகம் தூக்கமே இல்லாத நிலைக்குப் போன பின்பு அதை ஒரு நூலகத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் வைத்து விட்டு நிம்மதி அடைவதாகக் கதை முடிகிறது.

5. அண்டான் செகாவின் சிறுகதை- பந்தயம்- இந்தக் கதையை நான் மிகவும் உற்சாகமாகப் படித்தேன். மரண தண்டனையை விடத் தனிமைச் சிறையே கொடுமையானது என்று நான் பல பதிவுகளில் வாதிட்டிருக்கிறேன். ஒரு பணம் லேவாதேவி செய்யும் ஆளுக்கும் ஒரு வக்கீலுக்கும் இடையே இந்த விவாதம் ஒரு பந்தயமாகிறது. லேவாதேவி சிறைதண்டனையே கொடுமையானது என்கிறார். இளம் வக்கீலோ “இல்லை. மரண தண்டனை தான் கொடூரமானது. உயிர்வாழ்வது சிறையில் என்றாலும் எதிர்காலம் என்று ஒன்று உண்டு” என வாதிடுகிறார். இருபது லட்சம் பந்தயம். அதாவது லேவாதேவிக்கு மட்டுமே பணம் கட்டாயம். வக்கீல் 15 ஆண்டுக்குள் தப்பித்தால் ஒன்றுமே கிடைக்காது. பதினைந்து ஆண்டுகளும் வக்கீல் கேட்ட புத்தகங்களை வாங்கிக் கொடுத்து அவருக்கு காவலாட்கள் போட்டு நிறைய செலவு ஆனது ஒரு பக்கம் லேவாதேவித் தொழிலில் அவர் நசிந்து விடுகிறார். 15 வருடம் முடியும் கடைசி நாளுக்கு முதல் நாள் எப்படியாவது அவனது கிறை வாழ்வை முடித்து பணத்தை மிச்சம் படுத்தும் எண்ணத்துடன் சீல் வைத்த கதவைத் திறக்கிறார். (அவன் புத்தகங்களைப் படித்தே காலத்தைத் தள்ளி விடுகிறான்). அப்போது அவன் உறக்கத்திலிருக்க ஒரு கடிதத்தை அவர் பார்க்கிறார் அதன் உள்ளடக்கம் இப்படி:

“நீங்கள் எல்லோரும் பைத்தியக்காரர்கள்! தவறான வழியில் சென்றுவிட்டீர்கள். பொய்யை மெய்யென்றும் அவலட்சணத்தை அழகென்றும், கருதியிருக்கிறீர்கள். ஆப்பிள், ஆரஞ்சு மரங்கள் திடீரென பழங்களுக்குப் பதிலாக, தேரைகளையும் ஓணான்களையும் உதிர்க்க ஆரம்பித்தால் நீங்கள் அதிசயப்படுவீர்கள். ரோஜா மலரில் குதிரை வியர்வை வாடை அடித்தால் வியப்படைவீர்கள். எனவே, பூமிக்காக மோட்சத்தைப் பரிவர்த்தனை செய்து கொண்ட உங்களைக் கண்டு நான் அதிசயப்படுகிறேன். நான் உங்களைப் புரிந்துகொள்ளவே விரும்பவில்லை.

“நீங்கள் அனுபவிக்கும் சுகபோகங்களை நான் வெறுக்கிறேன். ஒரு காலத்தில் இருபது லட்சத்தை சுவர்க்கபோகம் என்று எண்ணியிருந்தேன். அதே இருபது லட்சத்தை இப்பொழுது வெறுக்கிறேன். அந்த இருபது லட்சத்தை அடையும் உரிமையிலிருந்தும் என்னை நான் விடுவித்துக் கொள்கிறேன். குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஐந்து நிமிஷங்கள் முன்னதாகவே இந்த அறையிலிருந்து நான் வெளியேறி, அந்த ஒப்பந்தத்தை மீறுகின்றேன்.”

தனது கடுமையான உழைப்பால் வாசித்தவற்றுள் அரியவற்றை நம்முடம் பகிரும் ராமகிருஷ்ணனுக்கு நன்றி.

Posted in விமர்சனம் | Tagged , , , | Leave a comment

சதுரங்கத் தனிமை


clip_image002_thumb

(சொல்வனம் 13.5.2015 இதழில் வெளியானது)

சதுரங்கத் தனிமை

இசை ஞானம்
காரணமில்லை

மற்றொரு பறவைக்கான
ஒலி சமிக்ஞையே
ஒரு பறவையின்
சீழ்கை

இருப்பைத் தாண்டாத
பரிமாற்றங்களில்
பறவையின் உலகு

இருப்பு பற்றிய
முரண்கள்
எதிரும் புதிருமான
சதுரங்கம்
உனக்கும் எனக்கும் தான்

அதன் கட்டங்களுள்
யாரும் தனியனே

மின்மொழியாடலில்
கவனமில்லாமல்
வாசித்த பேசிய
பரிமாற்றங்கள்
கூரேற்றும்
தனிமையின் முள்முனைக்கு

தனிமையை நீக்கத் தேடி
உள்வாங்கும்
காட்சி ஒலி
தீராப்பசியில்
தகிக்கும்
உள்ளே

மேலும் கிடைக்க
மேலும் பசிக்கும்

சங்கிலியின் கண்ணிக்குத்
தனியே இல்லை
முக்கியத்துவம்

கண்ணிகள்
பிணைந்து நீளாமல்
தனிமையும்
தொலையவே
குகையிலே
ஓவியம்
எழுதினான்
ஒரு பிட்சு

(image courtesy: google)

Posted in கவிதை | Tagged | Leave a comment

மதங்கள் தேவையா? – குழந்தைகளின் பேட்டி காணொளி


download

மதங்கள் தேவையா? – குழந்தைகளின் பேட்டி காணொளி

மதங்கள் என்றால் என்ன? அவை தேவையா? பிற மதத்தினருடன் நட்பு உண்டா? போன்ற கேள்விகளுக்கு நேர்மறையான கருத்துக்களைப் பல மொழி பேசும் இந்தியக் குழந்தைகள் கூறியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் தலைமுறையில் மதவெறி இல்லாத இந்தியா உருவாகும் என்ற நம்பிக்கை பிறக்கிறது. பகிர்ந்து கொண்ட என் மகளுக்கு நன்றி.

காணொளிக்கான இணைப்பு இது——————————–>

(image courtesy: shutterstock.com)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , | Leave a comment

இயல்பான முரண்


download

(திண்ணை 10.5.2015 இதழில் வெளியானது)

இயல்பான முரண்

நகரும் புள்ளிகளான
தடங்களில்
வெவ்வேறு திசையில்
நீ நான்

பல முனைகளைக்
கடந்த போதும்
எதிலும்
நாம்
சந்திக்கவே இல்லை

இருந்தும்
என் எழுத்துக்கள்
சொற்கள் இடைப்பட்டு
புள்ளி ஒன்று
உன்னாலே
முளைத்து விடுகிறது

இதனால்
ஒவ்வொரு
வாசிப்பிலும் என்
முரண்பாடுகள் சில
புதிதாய் சில
வேறு வடிவாய்

தடம் மாறுதல்
இயல்பான முரண்

(image courtesy google)

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

ஜெயமோகனின் சிறுகதை “பெரியம்மாவின் சொற்கள்”


SAM_2502

ஜெயமோகனின் சிறுகதை “பெரியம்மாவின் சொற்கள்

தமிழே எழுதப் படிக்கத் தெரியாத ஒரு பெரிய அம்மாளுக்கு கதை சொல்லி நடைமுறைக்கென சில ஆங்கில வார்த்தைப் பிரயோகங்களைக் கற்றுத் தருகிறார். அவருக்கும் பெரியம்மாவுக்கு இடையே நடக்கும் உரையாடல்களே கதை.

மொழி என்பது என்ன? அதன் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொள்வதால் – அதாவது அகராதியில் உள்ள அர்த்தத்தைத் தெரிந்து வைத்திருப்பதால் ஒருவரால் ஒரு சொல்லின் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா? அது வெவ்வேறு இடங்க்களில் பயன்படும் போது அதன் மாறுபடும் பொருளை உள்வாங்க இயலுமா? அப்படிப் புரிந்து கொள்ள அந்த மண்ணின் வரலாறு, காவியங்கள் மற்றும் பண்பாடு பற்றிய புரிதல் தேவை.

மறுபக்கம் மனித வாழ்க்கையைப் பற்றிய அடிப்படைப் புரிதல் வாசிப்பினால் மட்டுமா உருவாகிறது? செவிவழிக் கதைகள் அல்லது கூத்து மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலைகள் வழியே உள்வாங்கும் கலைகள் வாயிலாக ஒருவர் பெறும் கேள்வி ஞானம் தரும் புரிதல் எந்த விதத்திலும் வாசிப்பினால் கிடைக்கும் புரிதலை விடக் குறைந்ததே அல்ல. ஜெயமோகனின் கதையில் வரும் இந்த இடம் முக்கியமானது:

“நான் இப்போது மையமான இடத்தை வந்தடைவதை உணர்ந்தேன். “அவள அவளை கட்டின ராஜா திருப்பி கூட்டிட்டு வந்து மறுபடியும் ராணியாக்கிக்கிட்டான்” பெரியம்மா தலையசைத்தாள். ”பெரியம்மா, இப்பிடியாப்பட்ட பொம்புள அவங்களுக்கு நம்ம சீதை மாதிரியாக்கும்” என்றேன் என்னை பார்த்தபின் “சீதைமாதிரின்னு சொல்லாதே கோட்டிக்காரா, பாஞ்சாலீன்னு சொல்லு. அவளும் பத்தினிதானே?” என்றாள்.
நான் பெருமூச்சு விட்டு சற்று உடல் தளர்ந்து “உங்க கொள்ளுப்பேத்தியும் பாஞ்சாலிமாதிரியாக்கும். ஒண்ணுதான் கொறவு” என்றேன். “என்னது?” என்றாள் பெரியம்மா. “இப்ப அவகூட இருக்கது நாலாவது புருஷனாக்கும். மூணுபேருக்குமா சேத்து நாலுபிள்ளைக” என்றேன். பெரியம்மா “அவ அங்க உள்ள குட்டியில்லா? அந்த ஊரிலே பொம்புளைக மனசுக்குப் பிடிச்சவன கெட்டிகிட்டு மானம் மரியாதயா சந்தோசமா இருக்காளுக” என்றாள். கையை ஊன்றி எழுந்து முதுகை நிமிர்த்தி “செந்தியாண்டவா, வேல்முருகா” என்று முனகியபின் “அது இங்கியும் இருந்திருக்கே. குந்திக்கு ஆறு புருசன்லா?” என்றாள்”

பெண்ணின் கற்புநிலை என்பது அவள் எதிர்கொள்ளும் சூழலை ஒத்தே அந்தப் பெரியம்மாவால் புரிந்து கொள்ளப் படுகிறது.. ஒரு பெண்ணின் நிலை பற்றிய இந்த ஆழ்ந்த புரிதல் கல்வி அறிவில்லாத பெரியம்மாவுக்கு எளிதாக சாத்தியம் ஆகி இருக்கிறது. மொழியறிவு மற்றும் இலக்கிய வாசிப்பு மட்டுமே தனது பண்பாடு பற்றிய புரிதலுக்குக் காரணமல்ல என்னும் கதையின் கரு பண்பாடு பற்றிய ஒரு முக்கியமான கேள்வியை நம்முன்னே வைக்கிறது. படைப்பாளிகளைத் தவிரவும், கலைகள் வழி நாம் ஒரு பண்பாட்டை வளர்க்கிறோமா என்பதே அது? கலைகளுக்கு ஊடகங்களில் இல்லாத இடம் தனிமனிதனின் தேர்ந்தெடுத்த ரசனையில் இருக்க வாய்ப்பில்லை.

பண்பாட்டைப் புரிந்து கொள்வதில் அதை உருவாக்குவதில் மொழியின் இடம் எது என்பதை நுட்பமாக விளக்குவது ஜெயமோகனின் இந்தப் படைப்பு.

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

கேகேகேயும் நானும் -5


kkk

கேகேகேயும் நானும் -5

நான் வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே கேகேகே எனக்காக் காத்திருந்தான். அவன் கையில் ஒரு “ப்ரேஸ்லெட்”.

“என்னப்பா? புதாசாயிருக்கு?” சும்மா கேட்டு வைத்தேன்.

“அவங்க மச்சுனருக்கு அவரு வாங்கித் தராரு” என்றபடி என்மீது ஒரு பொருள் பொதிந்த பார்வையையும் வீசி விட்டுச் சென்றாள் என் மனைவி.

“மச்சுனருன்னா ரெஜிஸ்டிரார் ஆஃபீஸ்ல சம்பளம் மட்டும் வாங்கிக்கிட்டிருந்தாரே அவராப்பா?”

‘அவரே தாம்ப்பா…. எதோ நம்ப சக்திக்கு ஏற்ப செய்யாலாமின்னிட்டு”

“இதானே வேணாங்கிறது.. உன் சக்திக்கின்னா டைமண்ட்லதானேப்பா செய்யிணும்”

“நீ வேறே சத்யா… எதோ அறுபதாங்கல்லியாணத்துக்கு விட்டுக்கொடுக்காம செய்யறோம்ப்பா”

“அறுபது வயசுக்கு அப்புறம் தங்கம் போட்டு அழகு பாக்குறதுக்கா?’

“ஆசைக்கி வயசு உண்டாப்பா?”

“பெரிய கொண்டாட்டமா பண்ணறீங்கன்னு சொல்லு”

“இல்லியா பின்னே… எல்லா உறவும் ஒண்ணாக் கூடி சின்னப் பசங்க கல்லியாணம் மாதிரியே இல்லே கொண்டாடப் போறோம்”

“நமக்கும் கொண்டாடறத்துக்கு எதாவது வேணும்தானே”

“சத்யா… வயசாக வயசாக நாமளாவே ஒடுங்கிடறோம். அது தப்பு. கொண்டாட்டம்… சந்தோஷம் இதுக்கெல்லாம் வயசு கிடையாது”

“பிள்ளை இருக்குற வீட்டிலேயே கிழவன் துள்ளி விளையாடலாம்கிறே”

“அப்பிடி இல்லாப்பா.. அது ஒரு சாதனையாளருக்கு நடத்தற கௌரவிப்பு விழா…”

“எந்தெந்த சாதனைக்கு…. அறுபது வருஷம் தன்னலமே குறியா வாழ்ந்ததுக்கா?

“உனக்கு சுயநலம் கிடையாதா? நீ எழுத்தாளனா சாதிக்க நினைக்கிறது சுயநலம் இல்லையா?”

“அது சுயநலம்னு நான் ஒத்துக்க மாட்டேன். அப்பிடியே வெச்சுக்குவோம். எனக்கு அறுபது வயசு ஆகும் போது கொண்டாட என்ன இருக்குங்கிறது தான் என் கேள்வி?”

” இது என்னப்பா சின்னப் புள்ளே மாதிரி கேட்டுக்கிட்டு… உன் மனைவி பசங்க எல்லாரும் கொண்டாடணுமின்னு ஆசைப் பட மாட்டங்களா?”

“அவங்க ஆசைப்படறதெயெல்லாம் நான் செஞ்சேனா? இதுல மட்டும் என்ன அவங்க பேரைச்சொல்லிக்கிட்டு நானே ஏற்பாடெல்லாம் செஞ்சி என்னோட அறுபதை ஊரே கொண்டாடுங்கங்கிறது”

இல்லேப்பா முப்பது வருஷம் குடும்ப வாழ்க்கையைக் கொண்டாட வேணாமா?”

“அந்த ஆள் அறுபது வயசுக்குள்ளே என்ன நல்லது பண்ணியிருக்கான் அல்லது அந்தக் குடும்பம் 30 வருஷத்துலே என்ன பண்ணியிருக்கின்னு யோசிக்காம கெடச்ச சான்ஸை எதுக்கு விடறதுன்னு கொண்டாட வேண்டியது தான்.. அதானே?”

“ஒரு நாள் முழுக்கக் கொண்டாட இதையெல்லாம் யோசிக்கணுமா?”

“நிறைய செலவாவுதே?”

” அதாம் பாதி மொய்யில வந்திருமே….’

‘கொடுத்த மொய்யை வசூல் பண்ண அனேகமா இறுதி வாய்ப்புங்கற. அதுக்குள்ளே பிள்ளைங்க கல்லியாணம் முடிஞ்சிருந்தா அதுதானே லாஸ்ட் சான்ஸ்”

“ஏம்பா… சமுதாயத்துக்கு எதாவது செய்யறது அது இதுங்கிறியே அவுங்க மட்டும்தான் கொண்டாடணுமின்னா வருஷத்துக்கு தமிழ்நாட்டில ஒரு கல்லியாணம் தேறினாப் பெருசு….”

“அப்பிடி சமுதாய நோக்கும் மனசாட்சியும் இருக்குறவன் அறுபதாம் கல்லியாணம் கொண்டாடுவானா? கண்டிப்பா மாட்டான்”

” இந்தப் பத்து லெட்சத்த எடுத்து தர்ம காரியத்துக்கு குடுங்கறியா?”

“அறுபது வருஷமா வசூல் பண்ணியே பழக்கப் பட்டுட்டு திடீர்னு கொடுக்க வருமா?”

“நீ அறுபது கொண்டாடாம அண்ணி மனசை வருத்தப்படுத்திடுவே போலிருக்கே…”

“என் பேரைச் சொல்லிக்கிட்டு ஏகப்பட்ட பேரு டைத்த வேஸ்ட் பண்ணறத விட இதுவே பெட்டர்”

Posted in நகைச்சுவை | Tagged , , | Leave a comment

காந்தியடிகள் பற்றிய அவதூறுகள்- பாவண்ணன் கட்டுரை


g_glob11

காந்தியடிகள் பற்றிய அவதூறுகள்- பாவண்ணன் கட்டுரை

காந்தியடிகளை கடவுளாகவும், விவாதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராகவும் கருதுவோர் அவரைப்பட்ட மேம்பட்ட புரிதலை புதிய தலைமுறைகள் அடைய வேண்டும் என்னும் கனவு இல்லாதோரே. காந்திஜி என்னும் ஆளுமை காந்தியம் என்னும் அவரது உண்மை+அஹிம்ஸை உள்ளடங்கிய ஆன்மீக நிலை இவை எவ்வளவு கடுமையாக விவாதிக்கப் படுகின்றதோ அவ்வளவு புரிதல் நம் எல்லோருக்குமே சாத்தியமாகும்.

பாவண்ணன் கட்டுரை மேமாதத் தீராநதி இதழில் வந்துள்ளது அந்த இதழ் இடதுசாரிகளில் சுதந்திர சிந்தனை வேண்டுவோரையும் குழுவில் வைத்திருக்கிறது என்பதையே காட்டுகிறது.

ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி ஒருவர் எழுதிய காந்தியைக் கூர் விமர்சனம் செய்யும் நூல் அதிர்ச்சி அலைகளை சமீபத்தில் கிளப்பிய பின்புலத்தில் எழுதப்பட்ட கட்டுரை இது. அதே சமயம் பாவண்ணன் அவதூறுகள் நேரு காலத்திலிருந்தே இருந்தன என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறார்.

1931- லண்டன் பத்திரிக்கை – 1921ல் வேல்ஸ் இளவரசர் இந்தியா வந்த போது காந்தி அவர் முன் மண்டியிட்டு சுதந்திரத்துக்காக மன்றாடினார் என்னும் கட்டுரை வந்தது.

மற்றொரு முறை (பாவண்ணன் வருடம் குறிப்பிடவில்லை) காந்தியடிகள் பெரிய தொகை ஒன்றை காங்கிரஸுக்குத் தராமல் நண்பர்களிடம் பதுக்கி வைத்திருக்கிறார் என்னும் அவதூறை இந்தியப் பத்திரிக்கை ஒன்று வெளியிட்டது. இரண்டு பத்திரிக்கைகளுமே நேருவின் கடுமையான எதிர்ப்பால் மன்னிப்புக் கோரின.

காட்ஜூ (பாவண்ணன் ஏன் இவர் பெயரையே குறிப்பிடவில்லை?) புரட்சிகரமான இளைஞர்களை காந்தி அஹிம்ஸை என்று கூறி திசை திருப்பி விட்டார் என்று எழுதியிருக்கிறார். இதுவே காட்ஜூ தம்மை ஒரு முற்போக்கு அறிவுஜீவியாக நிலைநாட்டிக் கொள்ள காந்தியைக் குறி வைக்கிறார் என்று கண்டனத்துக்குள்ளாக்கியுள்ளது.

பாவண்ணன் காந்தியடிகள் வழி உயர்ந்தது என்பதையும் அவர் போர்க்குணத்தில் எப்போதும் சமாதானம் செய்து கொள்ளவில்லை என்பதையுமே தமது கட்டுரையில் நிலலநாட்ட முயல்கிறார்.

சில கேள்விகளுக்கு நாம் விடை தேடியே ஆக வேண்டும்.

1. ஒருவர் தம்மை நிலை நாட்டிக் கொள்ள ஒரு கோட்பாட்டையோ அல்லது அதன் தந்தையையோ குறி வைத்துத் தாக்கக் கூடாதா? (தமிழில் ஒருவர் அப்படித்தானே செய்தார்?- பாவண்ணன் பாணியில் பெயர் குறிப்பிடவில்லை பாருங்கள்!)

2.காந்தியடிகள் நமக்குக் கடவுளாக இருக்கலாம். ஆனால் நாம் அவரை அரசியல்தளத்தில் வைத்தே பார்க்க வேண்டும். அரசியலில் அவர் அறமும் அஹிம்ஸையும் என்னும் அஸ்திரத்தைக் கையில் எடுத்தார். அரவிந்தர் ஆன்மீகவாதியாகப் பரிமணித்தார். காந்தியடிகள் வணங்கத்தக்க அரசியல்வாதியாகவே இறுதிவரை இருந்தார். சிறிய உதாரணங்கள்- புனே ஒப்பந்தம், 1948ல் பாகிஸ்தானுக்கு நாம் பணம் தர வேண்டும் என்னும் உண்ணாவிரதம், வட்டமேஜை மாநாடுகளில் அவர் காட்டிய பொறுமை ஆகியவை. (முந்தைய கட்டுரை ஒன்றில் சற்றே இந்தப் பத்தியை விரிவாக விவாதித்திருக்கிறேன்). எனவே எவ்வளவு அப்பழுக்கற்றவராக இருந்தாலும் அரசியல்வாதியும் அவரது அரசியலும் கடுமையான விமர்சனத்துக்கு உள்ளாக வேண்டியவையே.

3. காந்தியடிகள், மாண்டேலா, (ஓரு சில காரணங்களுக்காக) யாசர் அராஃபத் இவர்கள் அரசியல் வழியில் வெற்றி கண்டார்கள். ஐரிஷ் போராட்டமும் ஒரு உதாரணம். காந்தியடிகள் நீண்டகாலப் போராட்டத்துக்கு ஏற்ற வழியாகவும் தமது தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளின் அடிப்படையிலுமே அஹிம்ஸை வழியில் சென்றார். ஒருவேளை காந்தியடிகள் தோற்றிருந்தாலும் அஹிம்ஸைக்காகவே அவர் வணக்கத்துக்குரியவர். அவர் தோற்றிருந்தால் நாம் அவரைத் துவைத்து உலர்த்தி இருக்க மாட்டோமா? காந்திஜியை நாம் கருவியாகத்தானே பார்க்கிறோம். தீர்க்கதரிசியாக அல்லவே? ஆன்மீகவாதியாகவும் நாம் காணவில்லையே?

4.நேதாஜி வென்றிருந்தால்? அவர் காந்திக்கு நிகரான வீரரே. அவர் இந்தியனின் தன்மானச் சின்னமாக என்றும் அறியப் படுவார். நாம் ஏன் காந்தியடிகளுக்கு இணையான இடத்தை அவருக்குத் தரவே இல்லை?

5.காந்திஜி நம் அடையாளமா? அப்படி நாம் நினைக்கிறோமா? அப்படித்தான் என்றால் அது நமது அசல் அடையாளமா? அது அசல் என்றால் முழுமையான அடையாளமா?
6. கணவனாக கஸ்தூரிபா அம்மையாரையும், அப்பாவாக இந்திய மக்கள் எல்லோரையும் ஒரு மிரட்டலில் அவர் வைத்திருந்தார் இல்லையா? அது அஹிம்ஸை வழியில் செய்யப்பட்டிருந்தாலும் அவரது பிடிவாதம் கசப்பான ஒன்று தானே?

காந்திஜி என்றுமே அவரது கொள்கைப் பிடிப்புக்காக, நேர்மைக்காக, உண்மைக்காக, அஹிம்ஸை என்னும் பரிசோதனைக்காக இவையெல்லாம் அடங்கிய அவரது ஆன்மீக பலத்துக்காக வணங்கப் படுவார். அதே சமயம் அவரது வாழ்வின் பெரும்பகுதி அரசியலிலேயே கழிந்தது. அது என்றும் விமர்சனத்துக்கும் புதிய விளக்கங்களுக்கும் புரிதல்களுக்கும் உரியதே.

(image courtesy: gandhiji.org)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , , , , , , , | Leave a comment