“குரூப்”பின் சிறுகதை


download

“குரூப்”பின் சிறுகதை –

இனிய உதயம் பிப்ரவரி இதழில் மலையாள எழுத்தாளர் “குரூப்” பின் “வீடு” சிறுகதையின் மொழிபெயர்ப்புப் படிக்கக் கிடைக்கிறது. சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்ற குரூப் 70களிலேயே காலமாகி விட்டார். அவரது சிறுகதை வந்த காலம் நவீனத்துவத்தில் யதார்த்தவாதம் கோலொச்சிய காலம். இந்த சிறுகதையில் மயிலிறகு ஒரு படிமமாக வருகிறது இந்தச் சிறுகதையில். நவாப்புகள் காலத்தில் மயிலிறகு விசிறிகள் பயன்பட்டன. அவர்கள் பெயரைச் சொல்லி இன்றும் அவை விற்கப் படுகின்றன. விலைமாதான ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு அதன் அழகு முக்கியமாகப் படுகிறது. ஒரே ஒரு இறகை அவள் பத்திரப் படுத்தி  வைத்திருக்கிறாள். மயிலிறகு அழகும் பயனுமானதாகவே ராஜா போன்ற அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களுக்குப் படுகிறது. அந்தக் கண்ணோட்டத்தில் தான் விலைமாதாகப் பெண்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படுவது.

ஜெயகாந்தனின் சிறுகதைகளை நினைவு படுத்தும் இந்தக் கதை நடைபாதையில் வாழும் விலைமாதர்கள் சிலரையும் ஒரு பிச்சைக்காரனையும் மையமாகக் கொண்டது. அவர்களில் ஒருத்தி மீது அவனுக்கு அன்பு. அவன் ஒரு கோயிலின் மதிலை ஒட்டிக் கட்டிய தட்டித் தடுப்பாலான சிறு குடிசை போன்ற ஒரு இடுப்பிடத்தில் தான் அவர்கள் இருவரும் சிலகாலம் ஒன்றாக வசிக்கிறார்கள். சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கு அந்தக் குடிசை மற்றும் அதே போல் ஓரிரு தட்டிக் குச்சுகள் காவல்துறையால் அடித்து நொறுக்கப் படுகின்றன. அவன் வேறு ஊர் சென்று வசிக்கலாம் என்றதும் அவளுக்கு அந்த எண்ணமே வெறுப்பேற்றுகிறது. ஏனெனில் அந்த இடமும் சூழலும் அவளுக்குப் பிரியமானவை. பிறகு மனதை மாற்றிக் கொண்டு அவனுடன் கிளம்பி விடுகிறாள்.

இந்தக் கதை மிகவும் மனதை நெருடுவது. நவீனத்துவத்தின் அடையாளமாகப் பாத்திர்கங்களின் மீது தான் இரக்கப் படுகின்றேனா அல்லது அவர்களை ஆட்டுவிக்கும் சமூகச் சூழலின் மீது ஆத்திரமுறுகின்றேனா என்றெல்லாம் குரூப் பதிவு செய்யவில்லை. ஆனால் நம் மனதில் என்றுமே தீர்வு காணாத பிரச்சனைகள் விரிகின்றன.

உள்ளடக்கிய சமுதாயம் (inclusive society) என்னும் விழுமியம் முன்வைக்கப் படுகிறது. விவாதிக்கப் படுகிறது. ஆனால் வர்க்க அடிப்படையிலேயே நம் சிந்தனைகள் சமூக உறவுகள் இருக்கின்றன. வசதி உள்ள வர்க்கம் தன்னை விட நிதி நிலையில் கீழே உள்ள யாரையும் பற்றிக் கவலைப் படுவதில்லை. பிரச்சனைகளுக்கு வர்க்கம் சார்ந்த தீர்வுகளே தேடப் படுகின்றன. ஒட்டுமொத்த சமூகத்துக்கு அதாவது எல்லா வர்க்கங்களுக்குமான தீர்வாக அல்ல.

வாழ்க்கையின் புதிர்கள் நமக்கு வெளியே இல்லை. நமக்குள் உள்ள புதிர்களுக்கும் முரண்களுக்கும் தீர்வே இல்லை.

(image courtesy:veethi.com)

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

ஒவ்வொன்று


images

ஒவ்வொன்று

சத்யானந்தன்

ஏதோ ஒரு
ஆடியில் மட்டும்
பெருக்கு
சிறு ஓடை போல் தான்
நிரந்தரமாய்
நதி தான் அது
ஸ்தூலத்தைத் தாண்டும் சூட்சமம்

இலை கிளை
நடுமரம்
அடிமரம்
மட்டுமே மரம்
வேர்கள் வேறுதான்
சூட்சமம் இல்லை

காலை மதியம் மாலை
நேற்று இன்று நாளை
கடந்தது நிகழ் எதிர்
எல்லாமே காலந்தான்
சூட்சமம் மட்டுமே

மலர்கள் வேறு
மணிகள் வேறு
மாலை வேறு தான்

கோள்கள் வேறு
விண்மீன்கள் வேறு
வானவில் வேறு
வானம் வேறு தான்

மனித உரிமை
பெண்ணுரிமை
சமூக நீதி
மனிதநேயம்
வெவ்வேறாய்
ஸ்தூலம் மட்டுமாய்

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

மர்மமும் அச்சமும் நிம்மதியும் – கு.ப.ரா சிறுகதை


morning1

ஒரு குடும்பத்தலைவிக்கு எது மிகவும் அச்சம் தருவது? எதை அவளால் தாங்கவே முடியாது? அந்தப் பட்டியலில் முதலாவதாக இல்லாவிட்டாலும் அடுத்ததாகவாவது வருவது கணவனின் நலம். குபராவின் (குப ராஜகோபாலன்) “விடியுமா?” சிறுகதை இந்தப் பின்னணியைப் பயன்படுத்தி உண்மையில் தாங்கமுடியாதது எது- நடக்கக் கூடாத ஒன்றா அல்லது நடந்தது என்ன என்று யூகிக்கக் கூட முடியாத மர்மமா? மர்மம் பலப் பல யூகங்களுக்கும் அவற்றின் கிளையான அக்சங்களுக்கும் வழி வகுக்கிறது. முடிவில்லாத பெரிய சங்கிலியால் ஆன யூகங்களாய் ஒரு புறமும் மறுபுறம் எந்த மாதிரியான துக்கம் காத்திருக்கிறது என்றே யூகிக்க முடியாமல் பெருந்தீயாகச் சுடும் அச்சமுமாய் மர்மமே, எந்த ஒரு துக்கமும் தரும் வலியை விடவும் பொறுக்க முடியாததாக இருக்கிறது.

ஒரு பெண்ணுக்கு அவள் பிறந்த வீட்டுக்குப் போயிருக்கும் போது, சென்னை பொது மருத்துவமனை அனுப்பிய தந்தி அவரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு “உடல்நிலை கவலைக்கிடம்” என்னும் செய்தியை மட்டும் அனுப்புகிறது. தம்பியுடன் கிளம்பி வரும் மனைவிக்கு அது என்ன என்று யூகிக்க முடியாத பதற்றம் மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது. காலையில் சென்னை வந்து சேரும் இருவருக்கும் அவரது மரணமும் அவரது சடலமும் துக்கம் தந்தாலும் இருட்டிலிருந்து விடிந்த மாதிரி அந்த மர்மமும் பதட்டமும் முடிவுக்கு வரும் நிம்மதியும் கிடைக்கிறது.

துக்கமோ சுகமோ நாம் எதிர் கொள்ளும் சூழல் நம் எதிர்வினையை நம் மீது அது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. பிறருக்காக ஒருவர் ஒரு வலியை ஏற்கலாம் ஆனால் அந்த வலி அந்தரங்கமானது. குபராவின் இந்த சிறுகதை நுட்பமானதல்ல. அழுத்தமானது. வெளிவந்த காலகட்டத்தைப் பார்க்கும் போது நவீனத்துவக் கூறுகளில் மேலானது.

பிப்ரவரி இனிய உதயம் இதழில் வாசிக்கக் கிடைத்தது கு.ப.ராவின் “விடியுமா?” சிறுகதை

Posted in விமர்சனம் | Tagged | 1 Comment

தகழியின் தளுக்கான கதை


images

தளுக்கானதும் வணிக ரீதியானதுமான தகழியின் “இரண்டாவது திருமணம்” என்னும் கதையின் மொழிபெயர்ப்பை பிப்ரவரி இனிய உதயம் இதழில் சுராவின் மொழிபெயர்ப்பாகப் படித்தேன். முதலில் அவர் மீது கோபம் வந்தது. இந்தக் கதைக்கு என்ன மொழிபெயர்ப்பு வேண்டிக் கிடக்கிறது என்று. ஆனால் என்னுடைய வேறு ஒரு கருத்துக்குத் தகுந்த ஆதாரமாக இந்தக் கதை அமைந்துள்ளது.

முதலில் கதையைப் பார்ப்போம். 70 வயது முதியவர் ஒருவர் தமது மனைவி இறந்த ஆறுமாத காலத்துக்குள் சுமார் 45 வயதான ஒரு அம்மாளை மணம் முடிக்கிறார். உடல் ரீதியான நெருக்கம் இருக்க அவரது வயது அனுமதிக்காத நிலை,. அவள் செய்து போடும் சமையல் முதல் மனைவி செய்தது போல இல்லை என்று தொடங்கி அவள் எத்தனை முயற்சி எடுத்தாலும் அவளது சேவை அவருக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவளின் குடும்பத்தார் அவரது வயதை மனதில் கொண்டே திருமணத்தைப் பதிவும் செய்கிறார்கள். எங்கே பதிவு செய்தார்களோ அங்கேயே சென்று விவாகரத்தையும் பெற்றுவிடுகிறார்கள். (தகழி கதைப் படி இந்தக் கையில் விண்ணப்பம் கொடுத்தால் அந்தக் கையில் விவாகரத்து.) அதன் பின் தன் சகோதரிகளுடன் வாழச் செல்லும் அவளை அவர்கள் நிராகரிக்க அவள் துறவு பூண முடிவு செய்து ஒச்சிற என்னும் கோயிலில் (மடத்தில் அல்ல!) சென்று துறவு பூணுகிறாள். மறுபக்கம் அவரும் வாழ்க்கை வெறுத்துத் துறவு பூணுகிறார் அதே கோவிலில். இரு துறவிகளும் ஒருவருக்கொருவர் அனுசரணையாக இருக்கிறார்கள்.  இப்படி ஆண் துறவியும் பெண் துறவியும் அனுசரணையாக இருக்க அனுமதிக்கும் கோயில் ஒன்று இருந்தால் ஏகப் பட்ட துறவிகள் வரிசையில் காணக் கிடைப்பார்கள். ஹரஹர மஹாதேவ.

தமிழில் ஜெயமோகன் உட்பட பல எழுத்தாளர்கள் படைப்புகளை அணுகுவது ஆளுமையின் அடிப்படையிலேயே. படைப்புகளின் தராதரத்தின் அடிப்படையில் அல்ல. அதாவது பிரதிகளை ஆளுமையை வைத்தே அணுக வேண்டும். இந்த சிறுகதையை வைத்து தகழியை அணுகினால் அவரது வேறு எந்தப் படைப்பையும் யாருமே படிக்க மாட்டார்கள். செம்மீன் என்னும் அரிய படைப்பைத் தந்தவர் அவர். மறுக்க முடியாது. ஆனால் அவரை ஆஹோ ஓஹோ என்று கொண்டாடும் இலக்கியவாதிகள் அவரது பிரதிகளில் மட்டமானவையும் மகத்தானவையுமாக இரண்டுமே இருந்தன என்பதைக் குறிப்பிடுவதே இல்லை.

அற்புதமான படைப்பு எந்த எழுத்தாளனிடமிருந்து வேண்டுமானாலும் வரலாம்.

ஒரு ஆளுமையின் படைப்புகள் ‘பிராண்டட்” போல இருக்கும் என்னும் கருத்தை நாம் நிராகரிக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு பிரதியிலும் ஒரு படைப்பாளி வெவ்வேறு விதமாக வெளிப்படுகிறான். (ஒரேமாதிரி வெளிப்பட்டால் அவன் கற்பனை வற்றி விட்டது). எனவே பிரதிகள் ஒரே படைப்பாளியின் பன்முகங்கள். அடுத்தது ஜெயமோகனின் பல கட்டுரைகளில் இவர் இந்த ஊர் – இந்த ஜாதிக்காரர் – இவரின் எழுத்தில் அதன் தாக்கம் அதிகம் என்பது போன்ற விமர்சனங்களைப் படித்திருக்கிறேன். பிராமணர்களின் மீது பரிதாபப் படுவதாக எழுதியிருந்த ஒரு கட்டுரையில் ஆகச்சிறந்த படைப்புகள் எதுவும் பிராமணர்களிடமிருந்து வரவில்லை என்றே தெளிவாக எழுதியிருந்தார். (அடிப்படையில் பிராமணர்களுடையது தொகுக்கும் புத்தி. ஆகவே இலக்கண ஆசிரியர்களாகவே சிறப்பாக செயல்பட்டுள்ளார்கள். aggressiveness எனப்படும் அகவேகம் இல்லாத காரணத்தால் முதன்மைப் பெரும்படைப்புகளை எழுத அவர்களால் சாதாரணமாக முடிந்ததில்லை. அவற்றை போர்ச்சாதிகளும் அடித்தளச் சாதிகளுமே சாதித்தன. வான்மீகியும், வியாசனும், குணாத்யனும், பாசனும், கம்பனும் காளிதாசனும், இளங்கொவும், வள்ளுவனும் பிறரே) .இந்த அணுகுமுறை மிகவும் குறுகலானது. தவிர்க்கப் பட வேண்டியது. ஜாதி அடிப்படையில் அல்லது ஒரு படைப்பாளியின் ஆளுமை அல்லது புகழின் அடிப்படையில் பிரதிகளை வாசிப்பது பாமரத்தனமான அணுகுமுறை. தன்னை பிரம்மாண்டமாக நிறுவித் தன் பிரதிகளைப் பிரபலப் படுத்த நினைப்பது வீண் முயற்சி. ஒரு நல்ல பிரதி தனக்கு உரிய இடத்தைக் கண்டிப்பாகப் பெறும். கொண்டாடப் படுவது வேறு. அதன் அசல்தன்மையை, ஆழத்தை, நுட்பத்தை ஒரு நல்ல வாசகன் புரிந்து மகிழ்வது வேறு. நான் குறிப்பிடுவது இரண்டாவதே. குகைகளில் ஓவியம் வரைந்தவர்களின் பெயர் கூட நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்த ஓவியங்கள் சிறந்த கலை ஒன்றின் முன்னோடிகளாக இன்றும் காணப் படுகின்றன. குகைக்குச் சென்றவர்கள் குறைவு. கலாரசிகர்கள் அதை விடக் குறைவு.

(image courtesy: youtube)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , | Leave a comment

யானை ஏறும் பெரும் பறை


Thear_2

யானை ஏறும் பெரும் பறை

திருவாரூர் கோயிலில் இருந்த சோமஸ்கந்தர் படிமம் (அப்பன், அம்மை, முருகன்) காணாமற் போய்விடுகிறது. சிறிது காலம் கழித்து ஒரு பறையரே இதைக் கண்டுபிடித்தார். அவர் கிழக்கு கோபுர வாயிலின் வழியே சென்று படிமத்தைக் கருவறையில் வைக்கவும் செய்தார். அப்போது தான் “யானை ஏறும் பெரும்பறை” என்னும் பாரம்பரியம் தொடங்கியது. ஊர்ப்பெரியவர்கள் ஒன்று கூடி ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும் இரண்டு முடிவுகளை எடுத்தார்கள். முதலாவது பறையர் வந்த கிழக்கு வாயிலின் வழியாக சுவாமி புறப்பாடு நடத்தக் கூடாது. வடக்குப் பக்கம் தனி வழி உண்டாக்கி அவ்வழியேதான் நடத்த வேண்டும். மறுபக்கம் காணாமற் போன படிமத்தைத் திரும்பக் கொண்டுவந்த பறையர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு பரிவட்டம் கட்டி மரியாதை செய்ய வேண்டும். அக்குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்குப் பரிவட்டம் கட்டி யானை மீது அமர்த்தி சுவாமிக்கு முன்னால் நான்கு வீதிகளிலும் வலம் வரும் கௌரவம் தர வேண்டும்.

அ.ப.பாலையன் கட்டுரை “வீதிவிடங்கரின் விசித்திரக் கதைகள்” என்னும் கட்டுரை இனிய உதயம் பிப்ரவரி 2015 இதழில் இந்த விவரங்களை நமக்குத் தருகிறது. இந்தப் பாரம்பரியம் துவங்கிய காலம் குறிப்பிடப் படவில்லை. தமது நண்பர் சிவசுப்பிரமணியன் சுவாமிக்கு முன்பாக நடந்து செல்கிறார். யானையில் இல்லை என்று பதிவு செய்கிறார்.

முரண்பட்ட இரண்டு முடிவுகள் ஏன் எடுக்கப் பட்டன என்று புரியவில்லை. இருந்தாலும் ஊரின் எல்லா சாதியினரும் சேர்ந்து கொண்டாடும் விழாவாகவே இது தொடர்வது ஆரோக்கியமான விஷயம்.

சமூக நீதி இல்லாத நிலை அநீதியானது என்பது முக்கியமான விஷயம். சமுதாயத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதி அல்லது பின்னணி உள்ளவர்களிடம் மட்டும்தான் திறமையும் கற்பனைவளமும், ஆற்றலும் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. சமமான வாய்ப்புக்கள் தரப் படும் பட்சத்தில் எல்லா ஜாதியிலும் இணையான வெற்றியாளர்களை நாம் காண்போம். வாய்ப்புக்களை மறுத்துவிடும் போது மேலும் பல வெற்றியாளர்களால் சமூகம் பெற இருந்த நன்மைகளும் தடைபட்டு விடுகின்றன.

திருவாரூர் பற்றி நமக்குத் தெரிந்தது தேரும் ராமபக்தர் தியாகராஜர் பிறந்த வீடும் மட்டுமே. இந்தப் புதிய விவரம் அறிவதில் மகிழ்ச்சி.

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , , , | Leave a comment

அதிர்வுப் பயணம்


images

அதிர்வுப் பயணம்

சத்யானந்தன்

பள்ளி ஆசிரியர்

முன் வரிசை வகுப்புத் தோழன் தோழி

அப்பா மூத்த சகோதர சகோதரி

தொடங்கி வைத்தார்

கல்லூரியில் உச்சக் கட்டம்

மேலதிகாரி வாடிக்கையாளர்

சகவூழியன் மேலெடுத்துச்செல்ல

மகன் மகள் மனைவி

அண்டை அயல்

தரும்

அதிர்வுகள் ஓய்வதில்லை

தனியே பயணம்

செய்தால்

கைபேசி வழி

தாக்குதல் தொடரும்

மின்னஞ்சல்

முகனூல் மேலும்

எண்ணற்ற செயலிகள்

உறக்கத்தின் எதிரிகள்

அதிர்வின்

அதீதம் பழகி

அபூர்வ மௌனமே

அச்சம் தரும்

மின்னுலகம் என்னுலகை

விழுங்கியது சிறிய சோகம்

என்னுலகின் விளிம்புகளை விரிவுகளை

எழுதிப் பார்க்கத்

துப்பில்லை

இது

அந்தரங்க வலி

அவ்வப்போது

சுருதி பெற்று

அதிர்வால்

கோடி இதயங்களை

இசையாய் வியாபித்து

இயல்பாய்

ஏதுமற்று இருக்கும்

கொடுப்பினை

வீணையின் தந்திகளுக்கு

மட்டும்

(image courtesy:google)

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

புதுமைப் பித்தனின் போராட்டமான வாழ்க்கை


Pudhumaipithan

புதுமைப் பித்தனின் போராட்டமான வாழ்க்கை

இனிய உதயம் பிப்ரவரி 2015 இதழில் வே.முத்துக்குமார் புதுமைப்பித்தன் காலமெல்லாம் பணத்துக்குக் கஷ்டப் பட்டவராகவும் போராடி இளவயதில் மறைந்ததையும் பற்றி விரிவான கட்டுரை எழுதி இருக்கிறார். ‘புதுமைப் பித்தன்- காலத்தின் குரலுக்குச் செவி சாய்த்த கலைஞன் கட்டுரை வ.ரா. புதுமைப்பித்தனை ஊழியன் என்னும் பத்திரிக்கையில் ஆசிரியராக்குவதில் தொடங்கி, பின்னர் அவர் தினமணி, தினசரி ஆகிய பத்திரிக்கைகளி பணிபுரிந்து விலகிய காலத்தை விரிவாகச் சொல்கிறது. 1946க்குப் பிறகு ஜெமினி நிறுவனத்தின் ‘அவ்வை’ படத்துக்கு அவர் வசனம் எழுதுகிறார். நல்ல வருமானம் வரும் அளவு பிற சினிமா நிறுவனங்களிலும் அவர் வசனம் எழுதும் போது தான் அவருக்குப் பணக் கஷ்டத்தில் இருந்து சற்றே விடுதலை கிடைக்கிறது. அவர் குற்றாலக் குறவஞ்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘வசந்தவல்லி’ என்னும் படத்தைத் தயாரிக்கத் துவங்குகிறார். பல சிக்கல்களில் மாட்டி அந்தப் படம் நின்று போய் விடுகிறது. பிறகு தியாகராஜ பாகவதர் படத்தின் வசனத்தை எழுதுவதற்காக புனை வரும் அவர் அங்கே காச நோய் பாதிப்புக்கு ஆளாகிறார். திருவனந்தபுரத்தில் சிகிச்சை எடுக்கும் அவர் தம் குடும்பத்தாரை ஏன் தம்மைப் பார்த்துக் கொள்ளும் படி அழைக்கவில்லை என்பது தெரியவில்லை. எஸ்.சிதம்பரம் என்னும் தன் வாசகரின் அரவணைப்பிலேயே அவரது இறுதி நாட்கள் கழிகின்றன.

நவீன கவிதைக்கு பாரதியார் தந்த வடிவம் அனைவராலும் புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. சிறுகதையில் நவீனத்துவத்தை புதுமைப்பித்தனே தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தார். நவீனத்துவம் செவ்விலக்கியத்தில் இல்லாத மீறல்களைக் கொண்டது. ராமாயணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘சாபவிமோசனம்’ என்னும் சிறுகதை அவரது படைப்புகளில் ஆகச் சிறந்தது என்று நாம் கருதலாம். ராமனும் சீதையும் மணமுடிக்கும் முன்பே வனவாசம் புகும் முன்பே அகலிகைக்கு சாபவிமோசனம் கிடைத்து விடுகிறது. கௌதமரிடம் மன மாற்றம் இருக்கிறது. மனமறிந்து குற்றம் புரியாத அகலிகை குற்றமற்றவள் – சினத்தால் சாபமிட்ட தானே குற்றவாளி என்னுமளவு அவருள் தெளிவு பிறக்கிறது. பிர ரிஷி பத்தினிகளின் இளப்பப் பார்வையும் ஏளனமும் அகலிகையை மனமுடையச் செய்கின்றன. வனவாசம் முடிந்து வரும் சீதையைச் சந்திக்கிறாள். அவளை அக்கினிப்பிரவேசத்தின் மூலம் ஊருக்குத் தன் கற்பை நிரூபிக்கச் சொன்னார் ராமன் என்று தெரிந்ததும் மீண்டும் கல்லாகி விடுகிறாள். மற்றொரு சந்ததி சதானந்தனைத் தவிர வேண்டும் என்று அவளை அணுகும் கௌதமர் கைக்கு அவளது கற்சிலையே கிடைக்கிறது.

ராமாயணத்தின் முக்கியப் பெண் கதாபாத்திரங்களான சீதை அகலிகை இருவரையும் வைத்துக் கற்பனையான சிறுகதை எழுதி பெண்களின் இழி நிலையைப் புனைகதை மூலமே தெளிவு படுத்தினார். இந்தக் கலைத் தன்மையே பிரசார நெடி இல்லாத படைப்பாகவும் அதே சமயம் சமுதாயத்தின் சிந்தனையில் மாற்றம் கோரும் படைப்பாகவும் இந்தப் படைப்பை உயர்த்துகிறது. புதுமைப்பித்தன் காலத்தில் இத்தகைய படைப்பு சக படைப்பாளிகளை விட கலையில் நவீனத்துவத்துவத்தில் சிறந்து நிற்பது.

நவீன இலக்கியத்தைப் புதுமைப்பித்தனுக்கு முந்தைய காலம் பிந்தையது என்றே பிரிக்க வேண்டும். அவரே இன்றைய எழுத்தாளர்கள் அனைவரின் முன்னோடி.

(image courtesy wiki)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , , | 1 Comment

தேவகாந்தனின் சிறுகதை “கறுப்புப் பூனை”


10891635_10205585829394391_4422466099694508316_n

தேவகாந்தனின் சிறுகதை “கறுப்புப் பூனை”

கனடாவின் புலம் பெயர்ந்த இலங்கை எழுத்தாளர் தேவகாந்தனின் “கறுப்புப் பூனை” சிறுகதை காலச்சுவடு பிப்ரவரி 2015 இதழில் ஒரு நீண்ட சிறுகதையாகக் கிடைக்கிறது. மூன்று தலைமுறை தாத்தா, மகன், பேரன் என்று மூன்று தலைமுறையும் கதை கேட்கிறார்கள். அந்தக் கதைகள் பூனைகள் பற்றியவை. தன் கையால் மரணமுற்ற கறுப்புப் பூனை தாத்தாவின் மனதை உறுத்துகிறது. இதுதான் கதைச் சுருக்கம்.

புலம் பெயர்ந்த எழுத்தாளர்களின் கதைகள் தமிழ் நாட்டில் குறைவாகவே படிக்கக் கிடைப்பவை. கனடாவில் உள்ள வாழ்க்கை முறையை படம்பிடித்துக் காட்டும் கதை,. கடுமையான பனிப்பொழிவுக் காலத்தில் மக்கள் எதிர் கொள்ளும் பிரச்சனைகளை அறிந்து கொள்கிறோம். மூன்றாம் தலைமுறைக் குழந்தைகள் தமிழ் அதிகம் பேசாமல் வளர்ந்து விடுகிறார்கள். அவர்களது விளையாட்டு முறைகள் கனடாவாழ் குழைந்தகளை ஒத்தே இருக்கின்றன. நாயைப் போல விளையாடலாம் என்று அந்தக் குழந்தைகள் முடிவு செய்யும் போது பாட்டி அம்மாளால் தாள முடியவில்லை. பூனைக் கதைகள் சொல்லு என்று துவங்கி வைக்கிறார்.

வளர்ப்புப் பிராணிகள் பல நூறு ஆண்டுகளாக மாறாமல் அதே போலவே இருக்கின்றன. நம்முடன் பழகுகின்றன. ஆனால் நாம் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் நிறையவே மாறி விட்டோம். புலம் பெயர்தல் என்று ஒரு தலைமுறையில் இல்லாமலேயே இருந்தது. இன்றைய குழந்தைகள் அனேகமாக வெளி நாட்டில் தங்கிப் படிக்கும் பின்னர் அங்கேயே பணி புரியும் வாய்ப்பே அதிகம். பணி நிமித்தமாக வெளிநாடு போவது இப்போது சகஜம்.

கதையில் மாறாமல் என்றும் ஒரே போல இருக்கும் வளர்ப்பு மிருகமான பூனை ஆழ்ந்த (மத அடிப்படையிலான) நம்பிக்கைகளின் படிமமாக வருகிறது. கதை சொல்லும் முறை நவீனமானது. இன்னும் நுட்பமான கதைகள் நவீனத்துவத்தில் சாத்தியம்.

(image courtesy:face book)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , | Leave a comment

ஒரு குரங்கு இரண்டு புலிகளுடன் விளையாடும் காணொளி


download

ஒரு குரங்கு இரண்டு புலிகளுடன் விளையாடும் காணொளி

டிஸ்கவரி தொலைக்காட்சியில் வெளியான இந்தக் காணொளி சமூக வலைத்தளங்களில் மிகவும் ரசிக்கப் படுகிறது. இரண்டு புலிக் குட்டிகளுடன் ஒரு குரங்கு விளையாடுவது மட்டுமல்ல அவை விட்டுவிட்டுப் போனாலும் சீண்டி வம்பிழுத்து விளையாடுகிறது. மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியில் ஒரு குரங்கு தான் வலியது. அதனால் எந்த அளவு தாவித் தப்பிக்க முடியும் என்பதை இந்தக் காணொளி காட்டுகிறது. புலியின் எதிர்வினையில் ஆக்கிரோஷமான பாய்ச்சல் இல்லை. இயல்பான எதிர்ப்பு மட்டுமே. இதனால் விலங்குகளிடையே அடிப்படையில் வன்மமும் விரோதமும் இல்லை என்பதும் பிடிபடுகிறது. மரங்கள் இல்லாத ஒரு சமவெளியில் குரங்கால் புலிகளைக் கண்டிப்பாக எதிர்கொள்ள முடியவே முடியாது. ஆனால் தான் அதிகம் பலமான மரங்களடர்ந்த பகுதியில் ஒரு பெருமிதத்துடன் குரங்கு புலிகளைச் சீண்டும் போது நமக்கு தன் பலம் எது அது எந்த இடத்தில் என்பதை இயல்பாகவே விலங்குகள் புரிந்து பயன்படுத்துகின்றன என்று தெளிவாகிறது. இயல்பாயிருப்பது என்பது மனிதனுக்கு மிகப் பெரிய சவால். அதாவது தன்மீது பாரம்பரியம், குடும்பம், சமூகம் தவிர எதிர் பால் இவர்கள் எல்லோரும் சுமத்தும் எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் கட்டாயங்களால் மட்டுமே அவனது எல்லா உணர்ச்சி ஏற்ற இறக்கங்கள் தீர்மானிக்கப் படுகின்றன., அவனது முடிவுகள் மற்றும் செயல்கள் அவனது இயல்பை ஒட்டியவையாக இல்லை. மனித இயல்பு அமைதியும் சாந்தமும் அதனால் உள்ளே உணரப்படும் ஆரவாரமில்லாத ஏற்ற இறக்கமில்லாத சந்தோஷமுமே. இந்த இயல்புக்கு எதிரான திசையில் அவனை இயக்குபவையே வெளியில் இருந்து வரும் அலைக்கழிப்புகள். இயல்பாய் இருப்பது எப்படி என்பது பற்றியதே ஜென்.

(imagecourtesy:you tube)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

சமூக வரைபடம்


images

சமூக வரைபடம்

சத்யானந்தன்

எழுத்தின் வளைவுகள்

நெளிவுகள்

மையப்புள்ளியாய்

தொனியில் அழுத்தத்தில்

மழுப்பலில்

சொற்கள்

சொற்றொடர்கள்

கூர் முனையில் நீளத்தில்

பயன்பாட்டில்

வேறுபடும்

கருவிகளாகும்

ஆயுதங்களுமாகும்

மண் வாசனை

வர்ணாசிரம சுருதி

அதிகார அடுக்கின்

அழுத்தங்கள்

ஏழ்மையின்

இயலாமைகள்

இவற்றுள் ஒன்று

தொனிக்காத

சொற்களுண்டா?

வர்க்கங்களின்

காப்புரிமை

உடைய

சொற்களுண்டு

விற்பவர்

மட்டுமல்ல

வலை விரிப்பவர் மட்டுமல்ல

தூண்டில் வீசுவோர்

சொற்களின் இடையே

ஒர் ஆயுதக் கிடங்கை

மாயமாய் மறைக்க வல்லார்

அரசியலின்

சொல்லாடல்கள்

பெரிதும்

நம் கவனத்தில்

சொல்லாடல்கள்

ஊடான

அரசியலே

சமூக வரைபடம்

(image courtesy: tinkytyler.org)

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged , | Leave a comment