வேடிக்கைப் பசி மிருகத்தன்மை கொண்டதே


23live-tigers

வேடிக்கைப் பசி மிருகத்தன்மை கொண்டதே

சென்ற வாரம் ஒரு இளைஞர் ஆர்வக் கோளாறாக டெல்லி மிருகக் காட்சிசாலையில் புலியின் அடிப்புக்குள் இறங்கி விட்டார். புலி அவரை அடித்துக் கொன்று விட்டது. இந்தக் காட்சியை ஒரு ஆள் தமது கைபேசியில் படமெடுத்து அதை ஒவ்வோர் ஊடகமாகப் பெற்றுக் கொண்டு இணையத்திலும் தொலைக்காட்சியிலும் வெளி வந்தது. ரயிலில் அடிபடுபவர், கார்விபத்து, வெள்ளத்தில் மாணவர் அடித்துச் செல்லப் படுவது இவை யாவுமே ஒரு குரூர வேடிக்கைக்கு உரியவையாக அமைகின்றன. இந்த வேடிக்கை ஆரோக்கியமானது அல்ல என்பது என் கருத்து. இவற்றைக் கண்டுகொள்ளாமல் நான் விட்டுவதே வழக்கம். அனேக எழுத்தாளர்கள் இதைத்தான் செய்கிறார்கள்.

ஜெயமோகனின் வாசகர் ஒருவர் கேட்கிறார்: “ஐயா, சக மனிதன் ஏதேதோ காரணங்களால் உயிர் இழப்பதை, எந்த மன உறுத்தலும் இல்லாமல் கைபேசியில் படமெடுக்கும் இந்த சமிபத்திய அரக்கத்தனம் மனித இனத்தை எங்கு கொண்டு செல்லும்?
மனித மனதின் அன்பின் ஊடகவும், குரூரத்தின் உச்ச நிலைகளையும் கதை, கட்டுரை மூலம் சொல்லும் (யானை டாக்டர், 3 சிறுத்தை 1 புலி, காடு நாவல் ) தாங்கள் இதற்கு கூறும் சிந்தனை மிக்க நல்ல பதிலால், தங்களின் ஏராளமான வாசகர்கள் மத்தியில் ஒரு விழிப்புணர்ச்சி உண்டாகும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். உங்கள் பதிலால் மனித மனங்களின் வக்கிரம் தணியும்.
குறிப்பு : நான் பார்க்க பயந்த புலி பட துணுக்கை (வீடியோ) என் உடன் பணி புரியும் பெண்கள் ஆர்வத்துடன் முழுதும் பார்த்தனர்.”

ஜெயமோகனின் பதிலின் முக்கியப் பகுதி: “ஒருவனை புலி அடிப்பது ‘பரிதாபம்’ மட்டும் அல்ல. அது ஒரு அபூர்வ நிகழ்ச்சி. அந்த ‘வரலாற்றில்’ பங்குகொள்ளவும் பதிவுசெய்யவும் சாமானியர் துடிக்கிறார்கள். சொல்லிச்சொல்லி பெரிதாக்குகிறார்கள். அங்கே நின்ற ஐம்பதுபேரிடம் கேட்டால் நூறு பாடபேதங்களாக அக்கதை கிடைக்கும். இப்படித்தான் நினைவுகள் வரலாறாகின்றன.
அத்துடன் அந்த தீவிரநிலைகளில் தங்களை வைத்துப்பார்த்துக் கற்பனைசெய்கிறார்கள். அந்த அனுபவங்களில் மானசீகமாக திளைக்கிறார்கள். அவர்களின் உலகம் விரிகிறது
ஆக அதெல்லாம் வக்கிரங்கள் அல்ல. அடிப்படை மானுட இயல்புகள். என்றும் உள்ளவை.மனிதர்கள் அப்படித்தான். சாமானியர்கள், அசாதாரணமான விஷயங்களுக்காக ஏங்குபவர்கள்.”

ஜெயமோகன் கூற்றை மறுப்பதற்கில்லை. உண்மைதான். இது சாமானிய மக்களின் இயல்பேவாயும் இருக்கலாம். ஆனால் அதை நியாயப் படுத்தவோ ஏற்கவோ இயலாது.

கிராமப் புறங்களில் யாருக்கு என்ன ஆனாலும் அது கவனம் பெறும். பல சமயங்களில் இங்கிதக் குறைவாகவே இருக்கும். ஆனால் அதில் ஒரு கரிசனம் இருக்கும். கண்டிப்பாக ஒருவர் துன்பப் படுவதை வேடிக்கை பார்க்கமாட்டார் ஒரு கிராமவாசி. தமது எளிய புரிதலில் உள்ள ஒரு தீர்வை முயற்சிப்பார் குறைந்த பட்சம்.

வேடிக்கை பார்ப்பது அல்லது மலினமான ஆர்வம் கொள்வது வெற்று இயல்போ பழகியதோ அல்லது மனப்பாங்கோ அல்ல. அதன் பின் ஒரு மனோதத்துவ விஷயம் இருக்கிறது. தனக்குப் பொழுது போகாத போது மட்டுமே ஒரு ஆண் அல்லது பெண் இதை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அதாவது வேடிக்கை – மலின ஆர்வம் இவற்றையெல்லாம். தனக்குத் தலை போகிற வேலை இருக்கும் போது யாரும் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

முதலில் கிராமத்து உதாரணத்துக்கு வருவோம் – ஒரு நடுவயதுக்காரர் ஒரு மங்கலமான நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டுக்காகச் செல்கிறார். கண்ணால் எதையும் பார்க்க மாட்டார், காதால் எதையும் கேட்கவும் மாட்டார். தன் வழியில் போய்க் கொண்டே இருப்பார். மீண்டும் கிராமம் – ஒரு இளைஞன் மாலை நேரம் மது அருந்தவோ அல்லது திரைப்படம் பார்க்கவோ கிளம்புகிறான்.
கையில் இருக்கும் பணத்துக்குத் தன் பொழுதை மகிழ்ச்சியாகப் போக்குவதற்காக யாரும் கூட்டு சேராத படி தன் வழியே போய்க் கொண்டிருப்பான்.

நகரத்தில் முதல் உதாரணம் -அடுத்தடுத்துப் பேருந்து வந்து கொண்டே இருக்கும். தன்னுடையது தவறி விடக் கூடாது என்பதில் ஒவ்வொருவடனும் கவனமாக அதே குறியாக இருப்பான். எதையும் கண்டு கொள்ள மாட்டான். அடுத்து- காலையில் செய்தித்தாள் வீசும் பையன் இயந்திரமாய்ச் சுழல்வான்.

தனக்கு ஒரு பொழுது போக்காக எந்தக் குரூரதத்தையும் காணும் போக்கு மிகவும் மலினமானது. பின்னர் குரூரம் தேடும் மிருக இச்சையாக அது மாறி விடுகிறது. இதற்குத் தீனி போடும் ஊடகங்கள் மிகப் பெரிய தவறைச் செய்கிறார்கள். இதைக் காசாக்க விகடன் குமுதம் போன்ற பெரிய நிறுவனங்களே பத்திரிக்கைகளைப் புற்றீசல் போல வெளியிடுகின்றன.

மலினமான ஆர்வத்தை யார் காட்டினாலும் எங்கே காட்டினாலும் அது இங்கிதக் குறைவு என்று நாம் நினைவு படுத்திக் கொண்டே இருப்பது ஒன்றே நம்மால் ஆகக் கூடியது.

(image courtesy: rediff.com)

Posted in Uncategorized | Tagged , | Leave a comment

காதல் என்னும் ரயில் சினேகிதம்- எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர் சிறுகதை


Mt_vasudevan_nayar
காதல் என்னும் ரயில் சினேகிதம்- எம்.டி.வாசுதேவன் நாயர் சிறுகதை

முதலில் ரயில் சினேகிதம் பற்றி விளக்கி விடுவது நல்லது. நேரமின்மையால் என் சினேகித பாவம் உலர்ந்து போய் வெகு நாளானது. வாசிக்கவும் எழுதவும் நேரமில்லாமல் கைப்பையில் புத்தகம் அல்லது இலக்கியப் பத்திரிக்கையை வைத்துக் கொண்டு அலைபவன். ரயிலில் இப்போதும் மேல் ‘பெர்த்’தான். வாசிக்க, வாதித்துக் களைத்து உறங்க அதுவே வசதியானது.

இருந்தாலும் ரயில் சினேகிதம் பற்றி மேலே இருந்து பார்த்துப் பல விஷயங்கள் தெரியும். ரயிலில் எல்லோருமே பரந்த மனம் உள்ளவரே. ஜாதி வெறி பிடித்தவர் கூட காதல் திருமணத்துக்கு ஆதரவாகப் பேசுவார். லஞ்சம் வாங்காவிட்டால் இரவுத் தூக்கம் பிடிக்காதவர் கூட பொது வாழ்வில் நேர்மை பற்றிப் பேசுவார். எல்லோரிடமும் நட்புதான். பெருந்தன்மையும் தாராளமும்தான்.

மிகவும் துக்கமாக இருப்பவர் தவிர ஏறத்தாழ அனைவரிடமுமே இதைப் பார்க்கலாம். தினசரி நடவடிக்கையிலிருந்து விடுதலை. கட்டாயமாகச் செய்ய வேண்டிய வேலை எதுவுமில்லை. கைபேசியும் அனேகமான இடங்களில் செயற்படாது. இதை விட சுகமான சுதந்திரம் என்ன கிடைக்கும்? முன்பின் அறியாதவரிடம் தாராளமாகப் பெருந்தன்மையாக அளக்க ஏற்ற உற்சாக மனநிலை. ஒத்த மனநிலை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக பாதியில் சொல்லிக் கொண்டோ சொல்லிக் கொள்ளாமலோ இறங்கி விடலாம்.

செப்டம்பர் 2014 ‘இனிய உதயம்’ இதழில் சுரா மொழி பெயர்த்த எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் ‘சாமந்திப் பூக்கள்’ சிறுகதையில் காதலைப் பற்றி ‘ரயில் சினேகிதம்’ என்னும் பிம்பமே நமக்குக் கிடைக்கிறது. மிகவும் தந்திரமாகத் தன்னைக் காதலுக்கு உகந்தவனாகக் கருதும் ஒரு பதின்வயதுப் பெண்ணை ஏமாற்றி உடல் சுகம் அனுபவிக்கும் ஒரு இளைஞனின் கதையே அது. தற்காலிகமாக, வேலை நிமித்தமாகத் தங்கி இருக்கும் இடத்தில் அவன் தாயில்லாத ஒரு பதின் வயதுச் சிறுமியிடம் பேச்சுக் கொடுத்துப் பழகுகிறான். அவளை மணந்து கொள்வதாகவும் வாக்களிக்கிறான். தன் ஊரிலேயே நல்ல வேலை , வரதட்சணை இரண்டும் ஏற்பாடு செய்துள்ள மாமனார். பெண்ணை அப்பா முடிவு செய்ததும் இந்த விஷயங்களுக்காக அவன் பெண்ணைப் பார்க்காமலேயே சம்மதிக்கிறான். ஊருக்குக் கிளம்பும் ஓரிரு நாட்கள் முன் இந்த இளம் பெண்ணை ஏமாற்றி அனுபவித்து விடுகிறான். மெலிந்த அழகான தோற்றமும் வசீகரிக்கும் குண நலன்களும் உள்ளவள் இவள். ஊருக்குப் போய் அவன் மண முடித்து, முதலிரவில் தான் மனைவியானவளை நெருங்கிப் பார்க்கிறான். மிகவும் பருமனானவள். கட்டிலில் வாடிக் கிடந்த சாமந்திப் பூக்கள், அந்தப் பூக்களை விரும்பி அணியும் அந்த அப்பாவிப் பெண்ணை நினைவு படுத்துகின்றன.

காதல் வயப்பட்டாளா இல்லையா அந்தச் சிறுமி? அவள் காதல் வயப்பட்ட ஆள் சரியில்லை என்றாலும் அவளுக்கு அவன் தன்னை உண்மையிலேயே நேசிப்பதான ஒரு நம்பிக்கையும் அதன் அடிப்படையிலான இனிமையான சந்திப்புகளும் நிகழ்ந்தன தானே! சரி அவன் அவளை ஏமாற்றாமல் கைப் பிடிப்பதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். எத்தனை நாட்கள் கணவன் காதலனாகவும் மனைவி காதலியாகவும் இருக்க முடியும். காதல் கொள்ள வைத்த குண நலன்களை அவர்களால் எத்தனை நாட்கள் தக்க வைத்துக் கொள்ள முடியும்? வரவேற்பு அறை அல்லது ரயில் பெட்டி போன்றது காதல் கொள்ளும் நாட்கள். சமையலறை, தட்டு முட்டு சாமான்கள் வைக்கும் அறை போன்றது திருமணத்துக்குப் பிந்தைய நாட்கள். என்னை விரும்பினாய் என்று காதல் தொடங்குகிறது. அதே விருப்பத்தை ஏன் நீ தீவிரமாக வெளிப்படுத்தவில்லை? எப்படி நீர்த்து விட்டது உன் காதல் என்று மனம் பக்குவப்படாத கணவனோ மனைவியோ வருந்தி வெம்பி தீராத சண்டையிடுவதும் நடைமுறையே. அவர்களே மன முதிர்ச்சி இருப்பவர்கள் காதலித்த காலம் ரயில் பயணம் போன்றது என்னும் புரிதலை அடைவார்கள். காதலிக்கத் தக்கவராக ஒருவர் இயல்பாகவே வெகு நாள் இருப்பது அபூர்வம். காதலிக்கத் தக்கவராகத் தற்காலிகமாகத் தோன்றுவது, அடிப்படையில் காதல்வயப் படுவன் அல்லது படுபவள் மனதில் உள்ள கற்பனை அல்லது எதிர்ப்பார்ப்பின் விளைவே.

காதல் ரயில் பயணம் போலத்தான். தற்காலிகமாக இருந்தாலும் தனிமையும் வெறுமையுமாகப் போக வேண்டிய ஒரு பொழுது ரயிலில் உள்ள சகபயணி மூலமாக உற்சாகமாகப் போகிறது. காதல் நீர்க்குமிழியாக மறைந்தாலும் காதல் வயப்பட்ட காலம் மனதில் என்றும் இனிமையாக நின்று விடுகிறது.

(image courtesy: wiki)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

கல்லூரி மாணவர்களை நேர்மறையாக வழிப்படுத்தும் (ரக்பி) விளையாட்டு


image
கல்லூரி மாணவர்களை நேர்மறையாக வழிப்படுத்தும் (ரக்பி) விளையாட்டு

நந்தனம் கல்லூரி முதல்வர் பிரமானந்த பெருமாள் ‘ரக்பி’ விளையாட்டின் மூலம் மாணவர்களின் மனமும் உடலும் சீரான வழிக்குத் திரும்பும் முயற்சியை மேற்கொண்டுள்ளார். ஊடகங்களின் மூலம் அறிந்தேன்.

நந்தனம் கல்லூரி, மாநிலக் கல்லூரி, பச்சையப்பன் கல்லூரி மாணவர்கள் ‘பேருந்து தினம்’ கொண்டாடும் போது பேருந்துகளின் மேலே ஏறிப் பயணிப்பது, பேருந்துகளை நிறுத்தி தாமதப் படுத்தி, படியில் தொங்கி, பேருந்தின் உள்ளே நிறையவே அட்டகாசங்கள் செய்வது இவற்றுக்காக வருடா வருடம் கண்டனத்துக்கு ஆளாபவர்கள். பல முறைகள் நானே பாதிக்கப் பட்டிருக்கிறேன். இறங்க ஏற சிரமப் படுவோம். அவர்கள் போடும் சத்தம் காதைக் கிழிக்கும். மிகவும் வெறுப்பூட்டும்.

அப்படி சிரமப்பட்ட போது கூட அவர்களை நான் குழந்தைகளாகவே பார்த்தேன். இளைஞர்களாக அல்ல. அவர்களது முதிர்ச்சியின்மைக்காக அவர்களைக் கெட்டவர்கள், மட்டமானவர்கள் என்று முத்திரை குத்த முடியாது. அதே சமயம் அவர்கள் எதிர்காலமே கேள்விக்குறியாகும்படி பிற கல்லூரி மாணவர்களுடன் மோதல் என்று போவதும் கவலைக்குரியது.

கலைக்கல்லூரியில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு நல்ல வேலை வாய்ப்பும் எதிர்காலமும் உண்டு. ஆனால் அது பற்றிய விவரம் தெரியாமல் அவர்கள் பல சந்தர்ப்பங்களில் தம்மை பொறியியல் மாணவர்களை ஒப்பிட இரண்டாம் தரமாக உணர்கிறார்கள். இந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மையின் விளைவே அவர்களது ரகளை செய்யும் போக்கு.

மாணவர்களுக்கு போட்டியிடும் – போட்டியில் வெல்லும்- திறனும், தன்னம்பிக்கையும் மேம்பட வேண்டும். குழுவாக இணைந்து ஒன்றை சாதிக்கும் சமூக உறவுப் பாங்கும் மனதில் ஊன்ற வேண்டும். இவை இரண்டுக்குமே ஒரே வழி விளையாட்டு தான். விளையாட்டில் தனிமனிதனுக்குத் தன்னம்பிக்கை – மறுபக்கம் ஒரு குழுவே வெல்ல பிறருடன் இணைந்து செயற்படும் பண்பு இவை இரண்டும் மேம்படுகின்றன. உடல் ஊதி யானை போல மாறும் இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை மிகும் இக்கால கட்டத்தில் விளையாட்டு அவர்களது உடல் அழகாகவும் உறுதியாகவும் இருக்க உதவுகிறது. ஜாதி, மத பேதம் உண்மையிலேயே அழிவது விளையாட்டு மைதானத்தில் மட்டுமே. ‘ரக்பி’ முரட்டுத்தனமாக ஒரு நீள்வட்ட வடிவப் பந்தைப் பிடுங்கி விளையாடும் போட்டி தான். அதன் இலகுவான ஒரு மாதிரியே இங்கே விளையாடப் படுவதாக அறிந்தேன்.

நந்தனம் கல்லூரி முதல்வர் சரியான திசையில் மாணவர்களை இட்டுச் செல்கிறார். பாராட்டுகள். என்னென்ன வேலை வாய்ப்பு எந்தெந்தப் படிப்புக்கு இருக்கிறது. பட்டத்துடன் கூடவே திறனை மேம்படுத்திக் கொள்ளும் வழிகள் என்ன என்பதையும் மாணவருக்கு விளக்கும் வழிகாட்டும் பணியும் இதனுடன் சேர்ந்தால் மாணவர்கள் முழுமையான ஆளுமையுள்ளவர்களாக சாதிக்கும் முனைப்புள்ளவர்களாக வெளிவருவார்கள்.

மாணவர்கள் சரியான வழிகாட்டுதல் அமைந்தால் பெரிய சாதனைளை முடிக்கும் அளப்பரிய ஆற்றல் பெற்றவர்கள். அவர்கள் வளர, முன்னேற வெல்ல என் வாழ்த்துகள்.

(image courtesy:chennaipatrika.com)

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged , , | Leave a comment

பெண்களைக் கவர்ச்சிப் பொருட்களாகச் சித்தரிப்பதில் இந்தியத் திரைப்படங்கள் முன்னிலை


Varma_Reverie

பெண்களைக் கவர்ச்சிப் பொருட்களாகச் சித்தரிப்பதில் இந்தியத் திரைப்படங்கள் முன்னிலை

Geena Davis Institute on Gender in Media என்னும் அமைப்பு ஐக்கிய நாடுகளின் பெண்ணுரிமைக்கான மையத்துக்காக ஒரு ஆய்வு நடத்தியது அதில் பெண்கள் எப்படி உலகத் திரைப்படங்களில் சித்தரிக்கப் படுகிறார்கள் மற்றும் திரைப்படத்தொழிலில் அவர்களின் இடம் எங்கே இருக்கிறது என்பவை பற்றிய ஆய்வு மேற்கொள்ளப் பட்டது.

பெண்களை கவர்ச்சிப் பொருளாகச் சித்தரிப்பதில் இந்தியா முன்னிலை வகிக்கிறது. முதலிடம் கிடைக்காமற் போய்விட்டது. அவ்வளவே. ஜெர்மனியும் ஆஸ்திரேலியாவும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் இடங்களைத் தட்டிக் கொண்டு போய் விட்டன. இந்த இரண்டு நாடுகளும் இன அடிப்படையிலான அணுகுமுறைக்குப் பெயர் பெற்றவை என்பதை இங்கே நாம் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இந்தியாவில் 35% படங்களில் பெண்கள் அரை குறை ஆடைகளுடனேயே சித்தரிக்கப் படுகின்றனர். உலகில் பாதியுள்ள பெண்கள் திரைப்படத் தொழிலில் மற்றும் திரைப்படங்களில் காட்டப் படும் கதாபாத்திரங்களில் எப்படிக் காட்டப் படுகிறார்கள் என்பது குறித்த கண்டுபிடிப்புகள் இவ்வாறு:

1. திரையில் உரையாடும் பாத்திரங்களில் 31% மட்டுமே பெண்கள். இது உலக அளவிலான சராசரி சதவீதம். இதை விடவும் குறைவாகவே இங்கிலாந்து மற்றும் அமெரிக்கப் படங்களில் 23.6% ஆகவும், இந்தியப் படங்களில் 24.9% ஆகவும் உரையாடும் பெண் கதாபாத்திரங்கள் இருக்கிறார்கள்.

2.சாகசம் புரியும் கதாபாத்திரங்களில் உலக சராசரி 23% மட்டுமே பெண்கள்.

3. உலக அளவில் திரைப்படத் தொழிலில் படத்தயாரிப்பாளரில் 20.5%, இயக்குனரில் 7%, கதையாசிரியர்களில் 19.7% மட்டுமே பெண்கள்.

4.பெண் கதாபாத்திரங்கள் நிறைய இருப்பது பெண் இயக்குனரின் படங்களில் தான்.

5.ஆண் கதாபாத்திரங்களைப் போல ஐந்து மடங்கு பெண் கதாபாத்திரங்கள் பாலியல் கவர்ச்சிக்காக அரை நிர்வாண முழு நிர்வாணமாகக் காட்டப் படுகிறார்கள். 13ல் இருந்து 39 வயது வரையிலான நடிகைகள் இப்படி நடிக்க வைக்கப் படுகிறார்கள்.

6.பணிபுரிபவர்களாகச் சித்தரிக்கப் படுவோரில் 77.5% ஆண்கள். 22.5% பெண்கள். உயர்பதவியில் இருக்கும் பெண் கதாபாத்திரங்கள் 13.9%. அரசியல்வாதிகளாகக் காட்டப்படுபவர் 9.5%. நீதிபதி- ஆண்13 பெண் 1, பேராசிரியர் ஆண் 16 பெண் 1, மருத்துவர்கள் ஆண் 5 பெண் 1, உயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர் ஆண் 7 பெண் 1.

நிலைமை ஏன் இப்படி பெண்களுக்கு எதிரானதாக ஆணாதிக்கம் மிகுந்ததாக இருக்கிறது? இந்தக் கேள்விக்கு பதில் தெரிய வேறு சில கேள்விகளுக்கும் விடை தெரிய வேண்டும்.

பெண் அமைப்புகள், படித்த பெண்கள் ஏன் பெண்களை விளம்பரம் மற்றும் திரைப்படங்களில் கவர்ச்சிப் பொருளாகக் காட்டுவதைத் தொடர்ந்து எதிர்க்கும் போக்கைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை?

மிகவும் பாதிப்படையும், நடிகையர் கூட ஏன் இவற்றை ஒன்று கூடிக் கண்டிப்பதில்லை?

ஊடகங்களில் அறிவு பூர்வமான விவாதத்துக்குரிய விஷயங்களை ஏன் அதிக அளவில் பெண்கள் முன் வைப்பதில்லை?

பெண் எழுத்தாளர்கள் ஏன் ஒரே குரலில், தொடர்ந்து ( அதாவது நிலைமை மோசமாக இருப்பதால் தொடர்ச்சியாக) பெண்கள் ஆணுக்கு இணையாக அறிவுத்தளம் மற்றும் பிற துறைகளில் பங்களிக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துதில்லை?

சமூக அவலங்களைக் கண்டிப்பதில் ஆண்களுக்கு இணையாக ஏன் பெண்கள் குரல் கொடுப்பதில்லை?

அழகு சாதனம், ஆடைகள், அணிகலன்கள் உட்பட நவ நாகரீகமான விற்பனைப் பொருட்களுக்கான மிகப்பெரிய வணிகம் பெண் உபயோகிப்பாளர்களைக் குறி வைத்து இயங்குகிறது. அதில் காட்டும் ஆர்வமும், அக்கறையும் ஆணுக்கு இணையாக எல்லாத் துறைகளிலும் மெலெழும்ப வேண்டும் என்னும் துடிப்பில் ஏன் இல்லை?

பெண்களைத் தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் எப்படிச் சித்தரிக்கின்றன? இந்த மட்டமான சித்தரிப்பில் பெண்களுக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா?

விழிப்புணர்வை மையப்படுத்தி பெண்களுக்கு இடையே விவாதங்கள் நிகழ்கின்றனவா?

மதம் சாராத பெண் அமைப்புகள் எத்தனை? எந்த அளவில் இயங்குகின்றன?

கேள்விகளுக்கு முடிவே இல்லை.
– See more at: http://www.unwomen.org/en/news/stories/2014/9/geena-davis-study-press-release#sthash.AzvtQo7V.dpuf

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged , , , , | Leave a comment