குழந்தைகள் பலியாகும் விபத்துகள் மட்டுமே கவனம் பெறுகின்றன


photoofweek

குழந்தைகள் பலியாகும் விபத்துகள் மட்டுமே கவனம் பெறுகின்றன

கும்பகோணம் தீவிபத்து நடந்து 10 ஆண்டுகள் கழித்து, குற்றவாளிகள் இவர்களே என்று நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வந்திருக்கிறது. ஊடகங்களில் மிகுந்த கவனமும் பெற்றிருக்கிறது. ஒவ்வொரு மாதமும் குழந்தைகள் உயிரழக்கும் விபத்துகளைக் காண்கிறோம். இரு வாரங்கள் முன்பு தெலுங்கானா பகுதியில் ஆளில்லாத தண்டவாளம் தாண்டும் இடத்தில் ஒரு ஓட்டுனரின் அலட்சியத்தால் பல குழந்தைகளின் விலை மதிக்க முடியாத உயிர் பலியானது.

குழந்தைகளின் உயிர் போனால் மட்டுமே அவர்களது பாதுகாப்பு பற்றிப் பேசுவது இல்லையென்றால் அன்றாட நடப்பில் எதுவும் செய்யாமல் விட்டுவிடுவது என்னும் அணுகுமுறையே ஊடகங்கள் மற்றும் மக்கள் மனப்பாங்கில் காணப் படுவது.

அடிப்படையில் குழந்தைகள் பாதுகாப்பு என்பது முக்கியத்துவம் பெறாதது. அது பாலியல் ரீதியான பாதுகாப்போ அல்லது பள்ளிக் கட்டிடம் மற்றும் பள்ளிக்குப் பயணம் தொடர்பானதோ எதுவானாலும் உரிய கவனம் பெறுவதே இல்லை.

கிராமங்களில் இருந்து சிறு நகரங்கள் அல்லது பெரு நகரங்களுக்குப் பயணிக்கும் ஏழைக் குழந்தைகள் ஆடு மாடுகளைப் போன்று அடைக்கப் பட்ட வண்டிகள், ஆட்டோ அல்லது பேருந்துகளில் செல்வதை நாம் காண்கிறோம். திறந்த கிணறுகளில் வண்டி விழுவது விபத்துகளால் குழந்தைகள் உயிர் பலியாவது சர்வ சகஜம்.

மதிய உணவு மகத்துவமானது என்பதை மாநில மத்திய அரசுகள் உணர்ந்து செயற்படுத்தி உலக அளவில் அது வரவேற்பையும் பெற்றது. மாணவர்கள் பள்ளிக்கு வந்து போவது பெரிய சவால். அதை அரசுப் பேருந்தில் இலவசப் பயணம் என்று முடித்து வைப்பது மிகவும் மலினப் படுத்தப் பட்ட ஒரு ஏற்பாடு. மாணவர்களின் புத்தகச் சுமையைப் பார்த்து இரக்கப் படாமல் அவர்களைப் பெரிசுகள் ஏசுவது தினமும் காண்பது.

குறிப்பாக கிராமங்களில் மாணவ மாணவியர் பள்ளிக்குச் சென்றுவர அரசின் பாதுகாப்பான போக்குவரத்து பள்ளி நிர்வாகத்தின் பங்களிப்புடன் அமல் படுத்தப் பட வேண்டும். பள்ளிகளில் மாணவர் எண்ணிக்கை கண்டிப்பாக அதிகரிக்கும். சென்னையில் பல மாணவர்கள் நெரிசலில் படியில் தொங்கி உயிரை விட்டிருக்கிறார்கள். விடலைகளும் குழந்தைகளுமான அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு பற்றிய விழிப்புணர்வு இருக்காது. நாம் தான் பாதுகாப்பான நல்ல ஏற்பாட்டைச் செய்ய வேண்டும்.

தனியார் பள்ளிகளில் சில மட்டுமே தமது பொறுப்பில் வாகனத்தை ஏற்பாடு செய்கின்றன (கடுமையான கட்டணத்தில்). பெரும்பான்மையான பள்ளிகள் தனியாரின் பொறுப்பில் இதை விட்டுவிடுகின்றன. தனிப்பட்ட தாய் தகப்பன் இரண்டு சக்கர வாகனத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று குழந்தைகளை ஏற்றிக் கொண்டு செல்வதும் தினசரி நாம் காண்பதே. அதுவும் தவிர்க்கப் பட வேண்டிய ஒன்று.

வார நாட்களில் பள்ளிக்கும் வார இறுதியில் விளையாட்டுக்கும் என மைதானம் மற்றும் பொது விளையாட்டரங்கத்துக்கும் மாணவர்கள் அரசின் பொறுப்பில் இலவசமாகச் சென்று வர வேண்டும். அவர்கள் கல்வி ஆரோக்கியம் இரண்டுக்குமான போக்குவரத்தை ஒழுங்கு செய்வதை அரசு மற்றும் பள்ளி நிர்வாகம் சேர்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டும். எவ்வளவோ வரி கட்டுகிறோம். மாணவச் செல்வங்களுக்காக இன்னும் ஒரு வரி போட்டாவது அவர்கள் நல்லபடி வளர வாழ உயர அரசு முனைய வேண்டும்.

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , , , , | Leave a comment

சாபம் -கவிதை


220px-Rose_flower01

என்னுடைய முதல் கவிதை இது. இதற்கு என் பள்ளித் தோழர்கள் மற்றும் குடும்ப உறுப்பினர்களின் பாராட்டு நிறைய கிடைத்தது. பதின்களில் நான் எழுதிய கவிதை எப்படி இன்னும் அப்படியே என் நினைவில் இருக்கிறது என்பது வியப்புதான். இந்தக் கவிதைக்கு நான் என்ன தலைப்பு வைத்தேன் என்று நினைவில்லை. இந்தத் தலைப்பை என் அண்ணன் வைத்தார். பிறகு எழுதிய பல கவிதைகள், கதைகள் எனக்கு நினைவில் இல்லை. தவளை பற்றி எழுதிய பதிவில் சாபம் என்ற வார்த்தை வந்தது. அதை ஒட்டி நினைவின் பாதாளத்தில் இருந்து வெளி வந்தது.

சாபம் -கவிதை

வாடிடப் போவதை அறிந்திருந்திருந்தும் – இந்த
வண்ண மலர்கள் சிரிப்பதென்ன?
வாழ்ந்திட இத்தனை வாய்ப்பிருந்தும் – இந்தப்
பாவி மனிதர்கள் தளர்வதென்ன?

உப்பு நீர் முடிவினை அறிந்திருந்தும் – நதி
ஓய்வின்றித் துள்ளிப் பாய்வதென்ன?
எத்தனை எத்தனை வாய்ப்பிருந்தும்
இவன் ஏங்கி ஏங்கித் தவிப்பதென்ன?

மண்ணிலே வீழ்கிற நிலையிருந்தும் – வான்
மழை நீர் குளிர்விற் திகழ்வதென்ன?
மன்னருள் மன்னராய் வாழ்ந்திடினும்- இந்த
மனிதர்கள் ஆசையில் எரிவதென்ன?

குறைந்து குறைந்தே தேய்ந்தாலும்- மதி
குளிர்மிகு ஒளியைத் தருவதென்ன?
நிறைந்த பொருள் தான் இருந்தாலும்- இவன்
நீங்கா இருளில் அழுவதென்ன?

(image courtesy: wiki)

Posted in கவிதை | Tagged | Leave a comment

தவளை தன் பலம் அறியும்


220px-Wood_Frog

தவளை தன் பலம் அறியும்

Wood frog என்னும் வகையான தவளை ஏழு மாதங்கள் உறைந்து போய் விடுகிறது. கிட்டத்தட்ட சுவாசம் இல்லை. வேறு எந்த உயிர்த்துடிப்பும் இருக்காது. ஆனால் குளிர் முடிந்து வசந்த காலம் வரும் போது துள்ளிக் குதித்து உறைபனியிலிருந்து வெளி வந்து விடும்.

அமெரிக்காவின் அலாஸ்காவில் நடந்த ஒரு ஆராய்ச்சியில் இதைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இதயத்துடிப்பு இருக்காது. ரத்த ஓட்டம் இருக்காது. ஆனால் செல்கள் மட்டும் உயிருடன் இருக்கும். ‘செல்’களுக்கு இடையே தொடர்பு இருக்காது. தமது ஈரலில் உள்ள ‘க்ளைகோஜென்’ என்னும் சத்தை ‘குளூகோஸ்’ ஆக மாற்றிக் கொள்ளும் திறன் அவற்றுக்கு உண்டு. அப்படித்தான் அவை மாதக் கணக்கில் உறைந்து போய் உயிர் வாழ்கின்றன. இப்படி குளுகோஸ் அவற்றின் செல்களில் அதிக அளவில் இருப்பதால் உறைபனியிலும் திரவம் குறையாமல் செல்கள் தப்பிக்கின்றன.

இயற்கை ஒவ்வொரு உயிருக்கும் பலவீனங்களை மட்டுமல்ல தனித்தன்மை உள்ள பலங்களையும் தந்திருக்கிறது. தவளைக்கு இந்தச் சிறப்பியல்பைப் பயன்படுத்தி உயிர் வாழும் ரகசியம் பிடி பட்டு அது ஐந்து மாதங்கள் உண்டு ஏழு மாதங்கள் உண்ணாமல் உறைந்து வாழப் பழகி இருக்கிறது. தாவரங்கள் பிற விலங்குகளைப் பற்றி வாசித்தால் இப்படித் தாக்குப் பிடிக்கும் இயல்பைக் காணலாம்.

மனிதனுக்கு மட்டும் ஏனோ தனக்கும் சகஜீவிக்கும் ஊறானவற்றைப் பின் தொடர்ந்து செல்லும் சாபம் இருக்கிறது. அதை உணர்ந்து தனது அழிக்கும் குணத்தை விட்டொழித்துத் தாக்குப் பிடிக்க ஏனோ அவன் பழகவே இல்லை.

நல்லது அல்லது எனப் பிரித்தறியும் பகுத்தறிவு அவனது ஆகச்சிறந்த பலம் இல்லையா?

அறங்கள் அனைத்தின் சாராம்சம் ஒன்றே ஒன்று தான். ‘பிறர் நலம் பேண்’. ஆனால் நாம் பிறர் உரிமையை, உடமையை ஏன் உயிரையே பறித்துக் கொள்ள சாக்குகளைத் தேடுகிறோம். நாமே செய்யாவிட்டாலும் யாராவது செய்தால் அதைக் கண்டும் காணாமலும் இருந்து விடுகிறோம் மிகவும் நல்லவனாய்.

மனித இனம் தான் சமூகமாக – கூட்டாக- தன் இனத்துடன் இனம் மொத்தத்துக்குமான நலம் பேண வேண்டும் என்பதை இன்னும் உணரவே இல்லை. பிற ஜீவராசிகளின் நலம் பேணுதல் ,இயற்கை வளத்தைப் பேணுதல் என்பவை இதன் மறுபக்கமே.

ஏன் இப்படி இருக்கிறோம் என்னும் புதிரால் எண்ணற்ற இலக்கியங்கள் தோன்றலாம். உலகெங்கும் விரவி இருக்கும் வெறுமையும் அதன் விளைவே.
(image courtesy:wiki)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக – நிறைவுப் பகுதி


JeyakanthanTW92112

ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக – நிறைவுப் பகுதி

என்ன அந்த அதிர்ச்சி? “வாக்குமூலம்” என்ற தலைப்பில் ஒரு வாரப் பத்திரிக்கையில் ஒரு தொடர் கட்டுரை எழுதி வந்தார். அதில் ஒரு பகுதியில் “நான் உரிய வயதில் என் பெயருக்குப் பின்னால் பிள்ளை என்னும் சாதிப் பெயரையும் சேர்த்துக் கொள்வேன்” என்று குறிப்பிட்டார். இது எனக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியும் வருத்தமும் தந்தது.

அவர் தன்னை “முரண்பாடுகளின் மூட்டை” என்று பதிவு செய்தவர்தான். இருந்தாலும் இந்த முரண் அல்லது குறுகிய நோக்கு எனக்கு மிகவும் வருத்தத்தையும் அளித்தது.

அவர் வாழ்ந்த தலைமுறையின் தாக்கம் அது. அதை மறைக்காத நேர்மை அவரது ஆளுமையின் சிறப்புகளில் ஒன்று. அதே சமயம் வாழ்க்கையை ரசித்த அதன் புதிர்களை மிகவும் ஆணித்தரமாகப் பதிவு செய்தவரின் மனமுதிர்ச்சியின்மை இதில் வெளிப்பட்டது.

இந்த ஒன்றை சமன் செய்த ஒன்றே ஒன்று அவர் பீடங்களை நிராகரித்தது. கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக அவர் எழுதுவதையும் விட்டு விட்டார். இந்தத் துறவு மிகவும் அபூர்வமானது.

பன்முகமானவர். தொலைக்காட்சியில் விவாதங்களை ஒழுங்கு செய்பவராகவும் ஒரு முறை தோன்றினார். தனது சிறுகதைகளில் ஒன்றை அவர் இயக்கினார். “யாருக்காக அழுதான்?” என்னும் கதை அது. ஜனாதிபதி விருது பெற்றது. 90களில் அவரது “சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்”, “ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்” மற்றும் “கருணையினால் அல்ல” ஆகிய நாவல்கள் பீம்சிங்கின் இயக்கத்தில் வெளியாகின. பாடல்களை அவரே எழுதுவார்.

ஜெயகாந்தன் தான் சென்னைக்கு வந்த ஆரம்ப காலத்தில் சேரி மக்களின் இடையே இருந்தார். பின்னாட்களில் நடுத்தர மக்கள் வாழும் பகுதிகளிலும் வாழ்ந்தார். அவரது கதைகளில் இருப்பிடத்தின் பிரதிபலிப்பு உண்டு. உரையாடல்கள் மிகுந்த கதை சொல்லும் பாணி அவருடையது. லட்சியவாதம் மிகுந்த கதைகள் பல.

விளிம்பு நிலை மனிதர்களை மையப் படுத்திய எழுத்து ஜெயக்காந்தனிடமிருந்தே தமிழில் துவங்கியது எனலாம். ஜி.நாகராஜன் அவருக்கு சமகாலத்தவர். அவருக்கும் இந்தத் தனித்தன்மை உண்டு. “ஒரு பிடி சோறு” என்னும் சிறுகதையில் சேரியில் ஒரு இளம் கர்ப்பவதியான பெண் தண்ணீர் பிடிக்க அரும்பாடு பட்டு தானே மிகுந்த உடல் வேதனையுடன் சோறு சமைத்து அதில் ஒரு கவளம் உண்ணும் முன் உயிர் நீத்து விடுவாள். இந்தக் கதை சேரியில் உள்ள பெண்களின் வாழ்க்கையின் வலியை மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்தது.

சமகால எழுத்தை வாசிப்பதிலோ விரிந்த வாசிப்பிலோ ஆர்வமற்றவர் அவர். அதனாலேயே அவரது எழுத்து அவரின் பார்வையாக- அதைத் தாண்டாததாக – மட்டுமே நின்றது. தமிழின் அழுத்தந்திருத்தமான நடை அவருக்கு மிகவும் நன்றாகவே கை வந்தது.

ஒரு எழுத்தாளன் தன் குரலை சமூகத்தின் மேன்மைக்காக ஒலிக்க வேண்டும். அதைத் தாண்டி அவனுக்கு இருப்பு எதுவுமில்லை என்பதே அவரது வாழ்க்கையின் சாரம். நிறைவாக வாழவில்லை என்று அவர் கூறுவது எழுத்தாளனால் சமூகத்தை அதிகம் பாதிக்க இயலாது என்னும் புரிதலின் அடிப்படையில் தான்.

அவர் கர்ஜித்ததும் மௌனித்ததும் தமது தடத்தின் தனித்தன்மையை ஒட்டியே இருந்தது. எந்தவிதமான சமாதானமும் இல்லாத தடம் அவருடையது. ஆனால் அவர் கர்ஜித்த போதும் புலித் தோல் போர்த்திய நரி அல்ல. அவர் தமிழில் கலை சமூகத்துக்காக என்னும் ஆழ்ந்த நம்பிக்கை உள்ளோரின் முன்னோடி. போலித்தனம் இல்லாத இலக்கிய ஆளுமை.

Posted in தொடர் கட்டுரை | Leave a comment

ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக -1


JeyakanthanTW92112
ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக

சுமார் 20 ஆண்டுகள் முன்பு கலை பற்றிய அணுகுமுறையில் இரு சிந்தனைப் பள்ளிகள் இருந்தன. “கலை கலைக்காக” என்று ஒரு தரப்பு. “கலை சமுதாயத்துக்காக” என்பது எதிர்த்தரப்பு. (இப்போது இடதுசாரிகள், வலதுசாரிகள், தலித் இலக்கியம் என்று மூன்றாகப் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள். )

ஒரு கலைஞன் தன் கலையை ஒரு கருவியாக, சமுதாயத்துக்கு ஒரு செய்தியைச் சுமக்கும் ஒரு தோணியாகப் பயன் படுத்தும் போது அது பிரசார இலக்கியம் என்று பெயர் பெறுகிறது. ஒரு அரசியல் உள் நோக்கம் அதனுள் இருக்கிறது என்பதே சுந்தரராமசாமி இத்தகைய இலக்கியங்களை நிராகரித்ததன் அடிப்படை. சமுதாயத்தின் மீது ஆழ்ந்த அக்கறையும் கவனமும் சமுதாயத்துக்கான மேலான கனவுகளும் கொண்ட ஒரு இலட்சியவாதியான எழுத்தாளனால் வெற்றுக் கலை என்னும் ஒரு படைப்படைத் தர முடியாது. பிரசாரத்தைக் கலையாகத் தந்தால் அது பெரும் வெற்றி. இந்த வெற்றி கை கூடியவை சிலவாகவும், கூடாமலேயே போன படைப்புகள் பலவாகவும் இருந்ததே ஜெயகாந்தனின் படைப்புலகம்.

ஆனந்த விகடனில் இன்னும் சமுதாயம் பற்றிய கனவுகளும் கவலைகளும் உள்ளவராகவே நாம் பெரியவர் ஜெயகாந்தனைக் காண்கிறோம்.

பேட்டியில் சில பகுதிகள்:

எழுத்தாளர்களைச் சமூகம் கொண்டாட வேண்டும் என்று சில எழுத்தாளர்கள் சொல்கிறார்களே?

எழுத்தாளனை எழுத்தாளனாகக் கொண்டாட வேண்டும் சமூகம். என்னைத் தனியாக கவனியுங்கள் என்று எழுத்தாளன், மக்களிடம் மனு போட்டுக் கொண்டிருக்க முடியாது. ஆனால் எழுத்தாளனின் ஸ்தானத்தை எழுத்தாளர்கள் தான் கெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இது தனி மனித உரிமை என்றொரு வாதம் வைக்கப் படுகிறது. பிரச்சனைகளை அக்கறையோடு அணுகி, தீர்வு காண வேண்டும் என்பதுதான் கலைஞனின் சமூகக் கடமை. அது இல்லாத பட்சத்தில் சமூகம் அவனை விட்டுத் தள்ள வேண்டும். இதற்குக் கூட்டம் கூட்டி ஒன்றும் செய்ய முடியாது”

“நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்ததாக நினைக்கிறீர்களா?”

“இல்லை. நிறைவு அளிக்கவில்லை. மிகவும் குறைபாடுடையதாக… குறைகள் மட்டுமே தெரிவதாகத் தெரிகிறது”

இந்த பேட்டியில் இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை ஜெயகாந்தன் முன் வைக்கிறார். ஒன்று எழுத்தாளனை சமூகம் எழுத்தாளனாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும். அது அவரது காலத்தில் சாத்தியமாக இருந்தது. இப்போதும் சாத்தியமே- ஆனால் சமூகத்தின் முன் இன்று ஒரு ஊழல் செய்த அரசியல்வாதி கூட அடுத்த தேர்தலில் ஓட்டு கேட்க முடியும். ஒரு எழுத்தாளன் தன் சாதிப் பின்னணி, மற்றும் அரசியல் சிந்தனை மற்றும் சமூகப் பணியில் பங்களிப்பு இவை யாவற்றையும் முன் வைத்து அதன் அடிப்படையில் மட்டுமே இன்று தன்னை ஒரு எழுத்தாளனாக அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ள முடியும். இஸம், சாதி அல்லது சமூகப் பணி இவை எவற்றிலும் ஒன்றைக் காரணமாக வைத்து அவன் நிராகரிக்கப் படுவான், கொச்சைப் படுத்தப் படுவான், அவமானப் படுத்தப் படுவான் . அபூர்வமாக நடுநிலையாளர்களால் கவனமும் பெறுவான்.

இந்தச் சூழலை எந்தக் காழ்ப்புடனும் அல்லது கசப்புடனும் நான் விவரிக்கவில்லை. இது இன்றைய போக்கு. அவ்வளவே.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி ஒரு அசலான பிரதி தன் செறிவுக்காகவும் கூர்மைக்காகவும் கட்டாயம் பெறும்.

மறுபடி ஜெயகாந்தன் ஒரு எழுத்தாளனை சமூகம் எழுத்தாளனாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என்னும் ஒரு விருப்பத்தை முன் வைக்கும் இடத்துக்கு வருவோம். எழுத்தாளன் தன் பணியை ஒரு மிகப் பெரிய பரிவுடன் செய்கிறான். தனது உள்ளே இருக்கும் ஒரு கற்பனை, சிந்தனை அல்லது எதிர்வினையை மிகுந்த பரிவுடன் தனது சகபயணிகளுடன் பகிர்கிறான். அவன் அந்தப் பதிவுடன் தன் பணியை நிறைவு செய்து விடுகிறான். மௌனிக்கிறான். மீண்டும் அடுத்த பதிவு வரை அவன் தனிக்கிறான். இப்படிப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு வித்தியாசமான உரையாடல் (அல்லது ஒரு தலைப் பட்சமான சொல்லாடலில்) சமூகத்தை அணுகுகிறான். அவன் வேறு பணியில் இருந்தாலும் அந்தப் பணிக்காக இதைப் பயன்படுத்தாத வரை இந்த உரையாடல் மிகுந்த ஈர்ப்புத்தருவது. தன்னை ஒரு பீடத்துக்கும் சமூகத்தில் ஒரு ஒப்பற்ற அந்தஸ்துக்கும் அவன் எழுத்தை ஏணியாக ஆக்காத வரை ஒரு எழுத்தாளன் அஹிம்சையும் அமைதியுமான (கருத்துப்) பரிமாற்றத்தை நிகழ்த்துகிறான்.

இப்படிப் பட்ட ஒருவராகத் தான் ஜெயகாந்தன் இருந்தாரா? ஆமாம். அவர் தனது வாசக வாசகிகளை வைத்து ஒரு பெரிய வழிபடும் கூட்டத்தை உருவாக்கி இருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்யவே இல்லை. அவரது சுதந்திரமான சிந்தனை கடுமையாக விமர்சிக்கப் பட்ட போது நிமிர்ந்து நின்று தன் தரப்பைக் கூறியதால் மதிப்புடன் கவனிக்கப் பட்டவர் அவர். ஆனால் அதை வைத்துப் பெரிய பிரம்மாண்ட ஆளுமையை அவர் கட்டமைத்துக் கோள்ளவே இல்லை. நான் எழுத்தாளன் – முரண்பாடுகளின் மூட்டையான தனி மனிதன் என்னும் பிம்பமே அவர் முன் வைத்தது.

அவர் புகழில் உச்சியில் இருந்த போது எனக்கு 20 வயது. அவர் எழுத்துகள் அனைத்தையும் படித்தவன். அவர் மீது அளவு கடந்த மரியாதை உள்ளவன். எனக்கு மிகக் கசப்பான ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார். (தொடரும்)

Posted in தொடர் கட்டுரை | Tagged | Leave a comment

தமிழகத்தின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம்


542686_316040475184450_1197062580_n
தமிழகத்தின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம்

வேட்டியை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு எல்லாத் “தமிழ் இனக்காவலர்களும்” வேட்டி கட்டியவரை உள்ளே ஏற்காத ‘கிளப்’புகளைப் போட்டுத் தாக்கி விட்டார்கள். முதலமைச்சர் சட்டப்படி இதை சரி செய்வதாகச் சொல்லி விட்டார்.

‘கில்லி’, கபடி, மஞ்சுவிரட்டு இதைத் தவிர வேறு எதையும் ஆடக்கூடாது என்று இனக்காவலர்கள் சொல்லவில்லை. அந்த அளவு தமிழர்களுக்கு அன்னியமான கிரிக்கெட் மற்றும் கால்பந்து கூடைப்பந்து ஹாக்கி போன்ற விளையாட்டுகளும் தப்பின. பரோட்டா தமிழனின் உணவே இல்லை என்று அதைத் தடை செய்யச் சொன்னால் தமிழ் நாட்டில் ஒரே நாளில் ஆயிரக்கணக்கானோர் வேலை இழப்பார்கள். அதுவும் நடக்கவில்லை. கடவுளுக்கு நன்றி.

மாணவிகளுக்கு நடைமுறையில் பயனுள்ள சூடிதார் சீருடையின் வடிவமாகத் தமிழ் நாடு முழுவதும் வந்திருப்பதை சுட்டிக் காட்டி உடை என்பது விருப்பம் மற்றும் வசதி அடிப்படையில் தனி நபரால் தீர்மானிக்கப் பட வேண்டும் என்று ‘தி ஹிந்து தமிழ்’ நாளிதழில் இன்று நீதிபதி சந்துருவின் கட்டுரையை வாசித்தேன். அதே சமயம் இந்த உடை போட்டு உள்ளே வரக் கூடாது என்னும் அதிகார அச்சுறுத்தலும் தவறு என்பதை அவர் பதிவு செய்கிறார். உடை என்பது பண்பாட்டின் ஒரு கால கட்டத்தின் குறியீடுகளில் ஒன்று. அதுவே பண்பாட்டின் அடையாளமாக ஆகவே முடியாது.

உடை உணவு ‘வீர விளையாட்டு’ என்று பண்பாட்டை மலினப் படுத்தும் போக்கின் நடுவே சந்துரு அவர்களின் முதிர்ச்சியும் தெளிவும் நடு நிலையும் இவர் தமிழ் நாட்டின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம் என்று காட்டுகின்றன. இங்கே உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிடும் போக்கே நிலைப் பட்டுவிடுமோ என்ற கவலை இருந்தது. இவர் பங்களிப்பு மிகவும் முக்கியமானது.

(image courtesy: face book)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , | 1 Comment

கடத்தப் பட்ட மாணவிகளை மீட்க மலாலாவின் முயற்சி


10455056_794195640611112_7095202022671430951_n

கடத்தப் பட்ட மாணவிகளை மீட்க மலாலாவின் முயற்சி

தமது பிறந்த நாளன்று நைஜீரிய அரசின் அதிபரை சந்தித்து கடத்தப்பட்ட 219 நைஜீரிய சிறுமிகளை மீட்க வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். பள்ளிக்குச் சென்றதற்காகத் தாலிபான் பயங்கரவாதிகளால் தலையில் சுடப்பட்ட மலாலா குணமாகி உலக அளவில் பெண்கள் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் உரிமைக்காகப் போராடுவோரில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறார்.

நைஜீரியாவில் ஏப்ரலில் பெண் குழந்தைகள் போகா ஹராம் என்னும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத அமைப்பால் கடத்தப் பட்டு அவர்களை மீட்க இது வரை எந்த உலக நாடும் முயற்சி எதுவும் செய்யாத நிலை. மலாலாவின் முயற்சியால் இது மாற வேண்டும்.

மத அடிப்படையிலான பயங்கரவாதம் எந்த அளவு கெடுதலானது என்பதற்கு நைஜீரியப் பெண் குழந்தைகள் கடத்தப் பட்டது உதாரணம். ஜாதி வெறி மத வெறி இவை இரண்டும் பெண்ணடிமை என்பதை உள்ளடக்கிய குரூர மனப்பாங்கே.

நைஜீரியாவில் வலுவான அரசு இல்லாததும் உள் நாட்டில் பயங்கரவாதம் தலை விரித்தாடுவதும் சர்வதேச அரசியலில் சர்வ சாதாரணமாகக் காணப்படலாம். எந்தப் போரானாலும் எந்த இடரானாலும் பெண்களும் குழந்தைகளும் பாதுகாக்க முக்கிய கவனம் தருவதே பண்பட்ட நாடுகளின் முன்னுரிமை. உலக அளவில் இந்த சிறுமிகளுக்காகக் குரல் எழுந்தது மிகக் குறைவே. இது எந்த அளவு பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எதிரான வன்முறைக்கு நாம் பழகி விட்டோம் என்னும் கசப்பான உண்மைக்கு உதாரணம். மலாலாவின் ஆளுமையை தன் முன்னுதாரணமாக்கிக் கொண்டு நிறைய பெண்கள் உரிமைக் குரல் கொடுக்க வேண்டும். விடிய வெகு நாளாகலாம். ஆனால் உரிமையுணர்வு மேலும் மேலும் உறுதிப் பட வேண்டும். மனித இனம் தோன்றியதில் இருந்து தீராத அவலம் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை.

(image courtesy: face book)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment