எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி – மாண்டலின் ஸ்ரீநிவாஸ்- இசையுலகில் பேரிழப்புகள்


hqdefault

எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி – மாண்டலின் ஸ்ரீநிவாஸ்- இசையுலகில் பேரிழப்புகள்

“காற்றினிலே வரும் கீதம்
கண்கள் பனித்திடப் பொங்கும் கீதம்’
கல்லும் கனியும் கீதம் (காற்றினிலே

பட்ட மரங்கள் துளிர்க்கும் கீதம்
பண்ணொளி பொங்கிடும் கீதம்
காட்டு விலங்கும் கேட்டே மயங்கும்
மதுர மோகன கீதம் – நெஞ்சினிலே
நெஞ்சினில் இன்பக் கனலை எழுப்பி
நினைவழிக்கும் கீதம் (காற்றினிலே

சுனை வண்டுடன் சோலைக் குயிலும்
மனம் குளிர்ந்திடவும்
வான வெளி தனில் தாரா கணங்கள்
தயங்கி நின்றிடவும் – ஆ என் சொல்வேன்
ஆ என் சொல்வேன் மாயப் பிள்ளை
வேய்ங்குழல் பொழி கீதம் (காற்றினிலே

நிலா மலர்ந்த இரவினில் தென்றல்
உலாவிடும் நதியில்
நீல நிறத்து பாலகன் ஒருவன்
குழல் ஊதி நின்றான் — காலமெல்லாம்
காலமெல்லாம் அவன் காதலை எண்ணி
உருகுமோ என் உள்ளம் (காற்றினிலே

பத்து வயதில் இந்தப் பாடலை முதன் முதலில் கேட்டு அப்படியே அதில் லயித்து விட்டேன். இன்று வரை இந்தப் பாடல் எம்.எஸ். அவர்களின் குரலில் அவ்வப்போது என்னுள் ஒலித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. இந்தப் பாடல் சற்றே வேகமான தாள கதியில் பாடப் படுவது. எனவே என்னால் பத்து வயதில் அதன் வரிகளை பிடித்துக் கொள்ள இயலவில்லை. டேப் ரிகார்டர் எங்கள் ஊர் போன்ற கிராமங்களுக்கு அதிசயமான ஒன்றாக இருந்த கால கட்டம் அது. எனக்கோ அதை முணுமுணுத்தாவது பார்க்க வேண்டும். எனவே என் அம்மாவை மிகவும் தொல்லை செய்ய அவர் அலுத்துக் கொண்டே எழுதிக் கொடுத்தார்.

சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு தான் அவர் நடித்த மீரா படத்தைப் பார்த்தேன். அவர் என்னால் மட்டுமல்ல, தமிழ்நாட்டில் பலராலும் அம்மாவாக மிகவும் நேசிக்கப்பட்டவர். அவர் காலமான போது நான் டெல்லியில் இருந்தேன். மிகவும் வருந்தினேன். அவரது பாடல்களை மற்றவர்கள் அனேகமாகத் துணிந்து பாட மாட்டார்கள். அப்படிப் பாடும் போதெல்லாம் கண்டிப்பாக வித்தியாசம் தெரியும். எம்.எஸ். மற்றும் பர்வீன் சுல்தானா இருவருமே வெகு அபூர்வமான கலைஞர்கள். அவர்களுக்குப் பின் வருவோர் அவர்களை வழிகாட்டியாக் எடுத்துக் கொள்ள நிறையவே அவர்களிடம் உண்டு. எம்.எஸ் பாடும் போது ‘பாவம்’, உச்சரிப்பு மற்றும் கணீரென அவரது குரல் இவை கேட்பவர்களை மெய்மறக்கச் செய்யும். பர்வீன் சுல்தானா குரலை கம்பி வாத்தியங்களில் சாத்தியமாகும் மேல் ஸ்தாயி, கீழ் ஸ்தாயி எதற்கும் கொண்டு செல்லும் அளவு அதைப் பாடம் செய்தவர். அவர் ஆலாபனைகளைக் கேட்காதவர் வாழ்க்கையில் பேரிழப்பு அடைந்தவர். ஐயமேயில்லை. அவர் இன்னும் இசைக் கச்சேரிகள் செய்து கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சியானது.

220px-U._Srinivas_2009

மாண்டலின் என்னும் மேலை நாட்டுக் கருவியில் கர்நாடக இசையை வெகு அருமையாகக் கொண்டு வரும் சின்னஞ்சிறு வயதினராகவே மாண்டலின் ஸ்ரீநிவாஸ் அறிமுகமானார். ஒரு முறை நேரில் அவர் இசையைக் கேட்டதாக நினைவு. அவர் ஒரு புதிய வாத்தியத்தைக் கையாளுபவராக அல்ல – வெகு லாகவமாக நன்றாகப் பழகிய வாத்தியத்தை இசைக்கும் திறமையுடன் அதைக் கையாண்டார். கர்நாடக சங்கீத உலகம் புதுமைகளுக்கு இடம் தராத ஒன்றாகவே அவரது காலத்துக்கு முன் இருந்தது. அதை மாற்றியவர் அவரே. பலருக்கும் அதை அவர் கற்றுக் கொடுத்தார் அதுவும் சிலருக்கு இலவசமாகவே என்பதைக் கேள்விப் பட்டது மனதை நெகிழ வைத்தது. இசைத் துறையினரானவராகவே அவரது மனைவியார் இருந்தும் மண வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாக அமையவில்லை என்பது மிகவும் வருத்தமளிப்பது. அவர் மிகவும் இள வயதில் மரித்ததும் தான். இன்னும் பல காலம் அவரது பங்களிப்பால் கர்நாடக சங்கீதம் மிகவும் பயன் பெற்றிருக்கும். அவருக்கு ஆழ்ந்த அஞ்சலி.

கலைகளில் இசைக் கலைஞர்கள் மட்டுமே ஒரு நாளில் பெரும் பகுதியை இசைப் பயிற்சி அல்லது கச்சேரியில் செலவிடுபவர்கள். அவர்களது உலகமே இசை தான். இடைவெளி விட்டால் குரல் மற்றும் பாடும் இசையின் தரம் இரண்டும் பறிபோவது உறுதி. தான் நேசிக்கும் கலைக்காகத் தன்னை அர்ப்பணிப்பது எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை.

(image coirtesy:wiki)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

வாசிப்பு என்னும் எல்லையில்லாப் பெருவெளி


Books
வாசிப்பு என்னும் எல்லையில்லாப் பெருவெளி

வாசிப்பின் மகத்துவம் குறித்தும் வாசகர்கள் குறைந்து வருவது குறித்தும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் கட்டுரையை வாசித்தேன். பல நினைவுகள் என்னுள் எழுந்தன. என் வாழ்க்கையில் வாசிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்த போது நான் படித்தவற்றுள் என் நினைவில் நிற்பவற்றின் காலவரிசை அல்லது தரவரிசை இல்லாத ஒரு பட்டியல் இது:

டால்ஸ்டாய் – போரும் அமைதியும்
காஃப்கா- The transformation
ஹாரியட் பீச்சர் ஸ்டோவ்-Uncle Tom’s Cabin
பிரான்ஸின் சேலோர்மி- குறுகிய வழி
ராபர்ட் எம்.பிர்சிக்- Zen and the Art of Motor cycle Maintenance.
முன்ஷி பிரேம் சந்த்- கபன்
மஹா ஸ்வேதா தேவி- திரௌபதி, கசப்பு மண்
தஸ்லிமா நஸரீன்- லஜ்ஜா
யூ ஆர் அனந்த மூர்த்தி- சம்ஸ்காரா
லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனம்- அக்னி சாட்சி
எம் டி வாசுதேவன் நாயர் – நல்லுகெட்டு
பூமணி- வெக்கை
இமையம்- கோவேறு கழுதைகள்
கண்மணி குணசேகரன்- அஞ்சலை
ஜி.நாகராஜன்- குறத்தி முடுக்கு
தஞ்சை பிரகாஷ்- கரமுண்டார் வூடு
எம்.வி.வெங்கட் ராம்- காதுகள்
சு.வேணுகோபால்- நுண்வெளிக்கிரணங்கள்
சா.கந்தசாமி-சாயாவனம்
சுப்ரபாரதி மணியன்- சாயத்திரை
அகிலன்- எங்கே போகிறோம்?
ஜெயகாந்தன்- யாருக்காக அழுதான்?, ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்
அசோகமித்திரன்- கரைந்த நிழல்கள், மானசரோவர்
நீல பத்மநாபன்- தலைமுறைகள்
ராஜாஜி- திக்கற்ற பார்வதி
ஜெயமோகன்- ரப்பர் மற்றும் அறம் கதைத் தொகுதி
எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்- நெடுங்குருதி
புதுமைப் பித்தன்- சிறுகதைகளில் சாபவிமோசனம், கயிற்றரவு
ஆதவன்- காகித மலர்கள், இரவுக்கு முன் வருவது மாலை
மௌனி- சிறுகதைகளில் ‘சாவில் பிறந்த சிருஷ்டி’
சுந்தர ராமசாமி- ஜேஜே- சில குறிப்புகள்
சுஜாதா- இயந்திர மனிதன் மற்றும் மீண்டும் ஜினோ
ஸ்ரீவேணுகோபாலன்- திருவரங்கன் உலா மற்றும் மதுர விஜயம்
கிராஜநாராயணன்-கரிசல் காட்டுக் கடுதாசி, கோபல்லபுர கிராமம், கோபல்லபுர மக்கள்
கவிஞர்கள்- ஹிந்தியில் கபீர், மஹாதேவி வர்மா, தமிழில் பாரதியார், ந.பிச்சமூர்த்தி, பிரமிள், ஆத்மா நாம், யுவன், மனுஷ்ய புத்திரன், குட்டி ரேவதி, உமா மகேஸ்வரி, சல்மா, தேவதேவன், சங்கர ராம சுப்ரமணியன். ஆங்கிலத்தில்- கீட்ஸ், எலியட், எமிலி டிக்கின்ஸன், டென்னிஸன்.

கட்டுரைகள்- வெங்கட் சுவாமிநாதன், தமிழவன், அ.மார்க்ஸ், ஜெயகாந்தன், அசோகமித்திரன், இரா.வெங்கடாசலபதி, சமஸ், ஞாநி, பிரேம்-ரமேஷ், கௌதம சித்தார்த்தன், சின்னக் கருப்பன், யமுனா ராஜேந்திரன், பஞ்சாங்கம்.

(இதில் குறிப்பிட்டுள்ள ஆசிரியர்களின் வேறு நூல்களையும் நான் வாசித்திருந்தாலும் உடனடியாக நினைவுக்கு வரும் அடிப்படையில் பட்டியலிட்டிருக்கிறேன். )
என் வாசிப்பின் பெரும் பகுதி நான் சென்னையில் இருந்து டெல்லி பயணிக்கும் போது ரயிலிலும், அங்கே சாகித்ய அகாதமி நூலகத்திலும் நிகழ்ந்தன. ரயில் பயணத்தில் வாசித்து பெரிதும் என் பார்வை பாதிக்கப் பட்டது. நான் வாசித்தவற்றில் விடுபட்டவை நிறைய. அவற்றை இங்கே நினைவு படுத்தி எழுதத் துவங்கினால் எதேனும் ஒரு நிலையில் இந்தக் கட்டுரை நின்று விடும். குறிப்பாக லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்துக்களில் நான் வாசித்தவற்றை உடனடியாக என்னால் வரிசைப்படுத்த முடியவில்லை.

வாசிப்பு என்பது எனக்கு என் வாழ்க்கையின் பெரும் பயனான பொழுது என்பதாகும். இருந்தாலும் நான் நாவல் அல்லது தொடர் ஆய்வுக்கட்டுரைகளில் ஆழும் போது எதையுமே வாசிப்பதில்லை.

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் இருவரும் தூங்குவார்களா இல்லையா என்று நான் வியப்பதுண்டு. அவ்வளவு வாசிப்பு.

மீண்டும் விஷயத்துக்கு வருவோம். வாசிப்பு என்பது வாசிப்பைப் பகிர்வது என்னும் மனித உறவுப் பரிமாற்றத்தில் முழுமை பெறுகிறது. மனம் விட்டு இருவர்
பேசும் போது தாம் படித்த ஒரு விஷயத்தைக் கண்டிப்பாகப் பகிர்ந்து கொள்வார்கள்.

எனது எளிய கருத்து இது.

நாம் ஒருவருடன் பேசுவதோ அல்லது ஊடகம் வழியே ஒன்றைக் கேட்பது அல்லது புரிந்து கொள்வதோ இரண்டுமே ஒன்று தான். ஒரு தயாரிப்பு கண்டிப்பாக அதில் உண்டு. ஆனால் நல்ல இலக்கியத்தில் நாம் ஒரு கதாபாத்திரத்தை அவன் அல்லது அவள் செய்வது சொல்வதைத் தாண்டிப் புரிந்து கொள்கிறோம். அவர்களுடன் பயணிக்கிறோம். மனித வாழ்க்கை தனி மனிதனுக்குக் குறுகியதே. ஆனால் வாசகனுக்கோ அவன் வாசிக்க வாசிக்க அது விரிந்து கொண்டே செல்கிறது.

தன் சகஜீவியை சமூக அதிகார அடுக்குகளில் எங்கேயோ பொருத்திப் பார்த்தே நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவர்களை அவதானிப்பதும், புரிந்து கொள்வதும் வம்பு அல்லது தன்னோடு ஒப்பிட்டுக் கொள்ளும் சில்லரைச் சுகத்தின் அடிப்படையிலேயே. பிறரின் வாழ்க்கையின் மூலம் மானுட வாழ்க்கையையே புரிந்து கொள்வது அதனாலேயே சாத்தியமில்லாததாக ஆகி விடுகிறது.

அசலான வணிக நோக்கற்ற இலக்கியத்தில் மானுட வாழ்க்கையைப் பற்றிய படைப்பாளியின் தரிசனமும், பிடிபடாத புதிர்கள் பற்றிய கேள்விகளும் நம்மை மனம் விரித்து மானுட வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ளும் திசையில் இட்டுச் செல்கின்றன.

ஆழ்ந்த சிந்தனையைத் தூண்டும் கூர்மை, மரத்துப் போன மனித நேயப் புள்ளிகள் இதயத்தில் உயிர்ப்புடன் துடிக்கும் அனுபவம் இவை நமக்கு வாசிப்பு ஒன்றே வாழ்வின் உன்னதமான தருணம் என்று புரிய வைக்கும்.

அப்படி ஒரு வாசிப்பு அனுபவம் நிகழ்ந்த பின் அதைப் பகிரும் ஊக்கம் தன்வயமாக நிகழும். அப்போது மனம் விட்டுப் பேசும் தருணம் ஒன்றை மனம் எதிர் நோக்கும். இப்படிப் பட்ட தருணங்கள் குறைவதே வாசிப்புக் குறைவதற்கு முக்கிய காரணம் என்பது என் கருத்து. வாழ்க்கையின் அவசரம் இடையறா தொடர் நிகழ்வாக, தவிர்க்கவியலாத கட்டாயமாக சிறு நகரம் முதல் மாநகர் வரை விரவி விட்டது.

வாசிக்காதவர்களுக்கு என்ன இழப்பு அது என்னும் அனுமானம் கூட இருக்காது. ஆனால் வாசிப்பின் மகத்துவம் புரிந்தும் வாசிக்கக் குறைந்த வாய்ப்பே கிடைக்கும் அவஸ்தை மிகவும் வலி மிகுந்தது.

வாசிப்பு பற்றி நாம் பேசும் போது ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டே இந்தக் கட்டுரையை நிறைவு செய்ய வேண்டும். திரைப்படம் என்னும் ஊடகம் கண்டிப்பாக வாசிப்புக்கு இணையான அந்தஸ்தைப் பெறவே முடியாது. பல்வேறு பலவீனங்கள் காட்சி ஊடகத்துக்கு உண்டு. கற்பனையில் விளிம்பே இல்லாத சாத்தியம் எழுத்தில் மட்டுமே உண்டு. நல்ல சினிமா, கலை சினிமா , நுட்பமான சினிமா என்று புத்தகங்களுக்கு இணையாக சினிமாவைக் கொண்டாடுவது எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும், சுப்ரபாரதிமணியனும். ஜெயமோகன் சினிமாவின் இடத்தை சரியாகப் புரிந்து வைத்துள்ளார்.

வாசிப்பின் அனுபவம் மிகவும் அந்தரங்கமானதும் ஆழ்ந்ததும் ஒப்பற்றதுமாகும். ஒருக்காலும் சினிமாவோ வேறு எந்தப் படைப்புமோ அதன் இடத்தைப் பிடித்துக் கொள்ளவே முடியாது.

வாசிப்பு அதாவது நல்ல புத்தகங்களின் வாசிப்பு உள்ளவர்கள் கொடுத்து வைத்தவர்கள். அவர்கள் வாழ்நாளில் பயனுள்ள பொழுதாக அதை மட்டும் இறுதி நாட்களில் நினைவு கூருவார்கள்.

(image courtesy: wiki)

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged | Leave a comment

காலச்சுவடின் அசோகமித்திரனுடனான நேர்காணல்


250px-Asokamitran
காலச்சுவடின் அசோகமித்திரனுடனான நேர்காணல்

செப்டம்பர் 2014 காலச்சுவடு இதழில் அசோகமித்திரனின் நீண்ட நேர்காணல் வந்துள்ளது.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு ஆண்டுகள் முன்பே முடிவு செய்து தற்போது நிறைவேறியது அசோகமித்திரனுடன் காலச்சுவடு செய்துள்ள ஒரு நீண்ட நேர்காணல். அசோகமித்திரனுடன் நேர்காணல் முக்கியத்துவம் பெறுவது அவர் தனது பிம்பம் என்று ஒன்றைக் கட்டமைத்து அவ்வப்போது பிரகடனங்கள் செய்பவர் அல்லர். அவருக்கு வாசகர் வட்டமோ அல்லது ஒரு நிறுவன அந்தஸ்தோ கிடையாது. இலக்கியம் மற்றும் சமூகம் சார்ந்த அவரது நிலைப்பாடுகள் மற்றும் கருத்துக்களை நாம் அவர் படைப்பின் மூலம் சென்றடைய முடியாது.

அவர் ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே தமக்குப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியவற்றை மறக்காமல் பதிவு செய்து வந்திருக்கிறார். எழுதுவது, எழுத்தாளனாக இருப்பது இவை மிகவும் சிக்கலான, மிகப் பெரிய தவமான, அகழிகளுக்கு நடுவிலான ஒன்று என்னும் தொனியில் அவர் எப்போதுமே பேசியதில்லை எழுதியதில்லை. அவரது பேட்டியில் நாம் புதியதாக சிலவற்றையும், நாமறிந்த அவரது சில கருத்துகள் பற்றிய தெளிவையும் பெறுகிறோம்.

1. அவர் எந்த சூழ்நிலையில் ஜெமினி ஸ்டூடியோவில் இருந்த வேலையை விட்டுவிட்டார் என்ற கேள்விக்கு அவரது பதில் “ஒரு எழுத்தாளனாக இருந்து மேஸ்திரியாக செயற்பட வேண்டி இருந்தது” என்பதே. வண்டி ஓட்டுனர்களை மனித நேயமே இல்லாமல் விரட்டுகிற வேலை அது. அதை அவர் செய்வதற்கு மிகவும் மனம் சங்கடப் படவே செய்திருக்கிறார்.

2.தண்ணீர் நாவலைப் பற்றிப் பேச்சு வரும் போது அதைப் பதிப்பிக்க அவருக்காக சுந்தர ராமசாமி , மோகன் ஆகிய எழுத்தாளர்கள் க்ரியா ராமகிருஷ்ணனினடம் பேசியது அவருக்கு மனதைப் புண்படுத்தி இருக்கிறது. இன்னொரு பதிப்பகம் ஒரு புத்தகம் 1000 ரூபாய் என ஆயிரம் பிரதிகள் விற்றும் அசோகமித்திரனுக்குக் கிடைத்த சன்மானம் மிகவும் அற்பமானது. இவற்றை வருத்தத்துடன் நினைவு கூறுகிறாரே ஒழிய எந்த வன்மமும் அவருக்குள் இல்லை. தமிழ் பதிப்புலகம் படைப்பாளிகளை எந்த இடத்தில் வைத்துள்ளது என்பது மறுபடியும் நமக்கு அவரால் நினைவூட்டப் படுகிறது.

3.ஆன்மீகம் பற்றிய கேள்விக்கு அவர் தந்துள்ள பதில் இது:

“ஆன்மீகம் என்றால் என்ன என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது தெரியவில்லை என்று ஒத்துக்கொள்வதில் எனக்குத் தயக்கமும் இல்லை. ஆன்மீகவாதிகள் நிறையப் பேரைப் பார்த்துவிட்டேன். எல்லோரும் ஏதோ ஒரு இடத்தில் நமக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களாக ஆகி விடுகிறார்கள். நான் சொன்ன இந்தச் சித்தர் செத்துவிட்டார். அவருடைய குழந்தைகள் செத்துப் போய்விட்டார்கள். அந்தப் பெண் பட்டினி கிடந்தே செத்துவிட்டாள். நான் அவளைப் பார்த்தேன். அவளை சித்தருடைய மகளாகத்தான் பார்த்தேன். அந்தப் பெண்ணுக்கு பணம் கொடுக்க வேண்டுமென்று தோன்றவில்லை. அன்றைக்கு கும்பகோணத்தில் மழையான மழை. அந்தப் பெண்ணுக்கு அப்போது ஒரு நூறு ரூபாயாவது கொடுத்திருக்கலாம். நான்கு நாள்கள் சாப்பிட்டிருப்பாள். ஆனால் நான் கொடுக்கவில்லை. பிறகு அதைப்பற்றி யோசித்தேன். கொடுக்க வேண்டும் என்று ஏன் எனக்குத் தோன்றவில்லை? அதை வருத்தம் என்று சொல்கிறீர்களா? இது மாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்கள். ஆக ஆன்மீகம் என்று எதை வரையறுப்பது?”

மற்றொரு கேள்வியில் புராணம் அதன் கதைகளைப் பயன் படுத்துவது பற்றிய பதில் இது:

“என்னைப் புராணங்கள் பிரமிக்க வைக்கின்றன.இதிகாசம் என்னை மலைக்க வைப்பதோடு பல இடங்கள் புரியாமலும் உள்ளன. ஆரம்ப நாட்களிலிருந்தே நான் புரியாததைத் தவிர்த்திருக்கிறேன். என்வரை இதிகாசங்கள் புரிந்துவிடக் கூடாத புதிர்கள். சில சமிக்ஞைகளை உணரலாம். ஆனால் இதிகாசங்களின் கால அளவை, தூர அளவை, தர்க்கம் நம் அறிவுகொண்டு கற்பனைசெய்து கொள்ளக்கூடியது அல்ல என்று நான் நம்புகிறேன். இது கிரேக்க இதிகாசங்களுக்கும் பொருந்தும். ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது விட்டுவிட வேண்டும். விட்டுவிடுவது, இந்தியாவரை நாத்திகர்களுக்கும் சாத்தியமில்லை. இராமாயணத்து தசரதர் 60000 ஆண்டுகள் ஆண்டவர். 60000 மனைவிகள் கொண்டவர், இவ்வளவு நாட்கள் ஆண்டுவிட்டு அவருக்கு மகன் இல்லை என்று புத்திரகாமேஷ்டி யாகம் புரிந்து மூன்று மனைவிகள் மூலம் நான்கு மகன்கள் அடைகிறார். அந்த இதிகாசக் களம் இந்தியா முழுதும் பரவி இருக்கிறது. அதே போல பாரதமும் இந்தியா முழுதும் நிகழ்ந்த கதையாக இருக்கிறது. யுத்தங்களில் நால்வகைப் படைகள். இதில் தேர்ப் படை எப்படி இயங்கியது? வழியெல்லாம் மாண்டவர்கள், கைகால் இழந்து துடிதுடிப்பவர்கள் – இவர்கள் மீது எப்படி ஓட்டிச் சென்றிருக்க முடியும்? நமக்குத் தெரிந்த தர்க்கத்தைக் கொண்டு இதெல்லாம் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அப்புறம் விஸ்வரூபம்.

பாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தன்மை கொண்டவர்களாகப் படைக்கப்பட்டவர்கள். ஒரு மகாமனிதர் இவ்வளவு நுணுக்கமாகப் படைத்த பாத்திரத்தை நான் பயன்படுத்துவது நியாயமாகப்படவில்லை. ‘இரண்டாம் இடம்’ என்று பீமனை வைத்தோ பரதனை வைத்தோ எழுத முடியாது.வியாசரும் வால்மீகியும் மிக விரிவாகவும் நுணுக்கமாகவும் எழுதியிருக்கிறார்கள். படிக்கப் படிக்கத் திகட்டாதவை. என்னால் என்ன கூட்ட முடியும்?

இதெல்லாம் நான் எனக்கு வகுத்துக்கொண்டவை.இதை எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று வற்புறுத்த மாட்டேன். இறுதியாக ஒரு கருத்து. எல்லா நேர்காணலிலும் கேள்வி கேட்பவர் அவர் சிந்தித்து அடைந்த சில முடிவுகளின் அடிப்படையில்தான் கேள்வி கேட்பார். தவறில்லை. ஆனால் என்வரை ஆன்மிகம், முன்ஜன்மம், மறு ஜன்மம், கர்மம் எல்லாமே நிழலாக உள்ளவை. இவற்றுக்கு எனக்குப் பதில்கள் இல்லை. இன்று ஒருவர் வாழ அன்றாட வினை – விளைவு போதுமானது. இது எல்லாச் சந்தர்ப்பங்களிலும் செயல்படுகிறதா? இல்லை. காரணம், நாம் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாத காரணிகள். எனக்கு ஆன்மிக வேட்கை உள்ளது என்பதே சுயமயக்கம். என்னால் எனக் குத் தெரிந்தது மேல்தான் வேட்கை கொள்ள முடியும்.”

ஆன்மீகத்தை அசோகமித்திரன் மலினப் படுத்த அணுகுமுறையில் காண விரும்பவில்லை. அதன் சாயல் ஒன்றே நமக்கு அவ்வப் போது கிடைக்கிறது. புரிதலின் எளிய எல்லைக்குள் அடங்குவது அல்ல ஆன்மீகம். உணர்தலின் விளிம்பில்லா வெளிக்குள் அகப்படலாம். ஆனால் அது வரையறுத்த ஒரு தடத்தில் சென்று எட்டிவிடக் கூடியது அல்ல. மதத்தின் சதுர, செவ்வக, நேர்கோட்டு வழிகளில் ஆன்மீகம் நமக்கு எட்ட வாய்ப்பே இல்லை.

ஆனால் அசோகமித்திரன் வாழ்க்கையை அணுகும் போது ஆன்மீகவாதியாகத் தென்படுகிறார். “வேலையை விட்டது அப்போது எடுத்த ஒரு தீர்மானமான முடிவு. எழுத்தினால் எளிய வாழ்க்கையையே வாழ வேண்டி இருந்ததில் எந்த வருத்தமும் இல்லை” என்பதாகவே அவரது பதில் இருக்கிறது.

தம்மை ஒரு பெரிய இலக்கிய ஆளுமையாக, பிரம்மாண்டமான ஒரு படைப்பாளியாக அவர் நிலை நிறுத்திக் கொள்ள முயன்றதே இல்லை. அவருக்கென ஒரு வாசகர் வட்டமோ, நிறுவனமோ எதுவும் கிடையாது. அவரது நூல்கள் அவற்றின் செறிவுக்கும் படைப்புக்கும் தரப் பட்ட மரியாதையாலேயே மொழி பெயர்க்கப் பட்டன. அவர் அதற்கான முயற்சிகள் எடுத்து அதை நிறைவேற்றும் தன்மையானவரே அல்லர். படைப்புகள் ஒருவரால் நிகழா விட்டால் இன்னொருவரால் நிகழவே செய்யும் என்றும் அவர் ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார்.

அவரது கதைளில் கூட ‘இப்படி இருந்தது. இது என் கண்ணில் பட்டது’ எனத் தொட்டுச் செல்லும் புள்ளிகளை நாம் இணைத்தால் மட்டுமே அதன் பின்புலத்தில் உள்ள ஒரு வடிவம் வெளிப்படும். அந்த வடிவத்தில் சுயநலமும் மூர்க்கமான பொருட் தேடலும் நிறைந்த நடைமுறை வாழ்க்கையின் கசப்பு பூடகமாக வெளிப்படும். சகிப்புத் தன்மை மிகுந்த ஒரு கதாபாத்திரம் தன்னை அல்லற்படுத்தும் விஷயங்கள் தன் கைக்கு மீறியவை என்னும் புரிதலுடன் மேற்செல்லும் பிம்பம் நம்முன் நிற்கும். மனித நேயம் மரித்த உலகின் பரிமாணங்கள் நம்மை அவரது படைப்புகளின் ஊடாக உறுத்தும்.

பேட்டியின் தொடக்கத்தில் நவீனத்துவத்துக்கு எனத் திட்டமிட்டு எழுதினீர்களா என்னும் கேள்விக்கு அவர் “வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகளே அவை ” என்பதன் மூலம் வாழ்க்கையை அதன் விடை தெரியாத கேள்விகளோடு சித்தரிப்பதில் நவீனத்துவமான அதாவது இடைவெளிகளே சம்பவங்களின், பாத்திரங்கள் கொள்ளும் நகர்வுகளின் தடத்தை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது என்று நமக்கு உணர்த்துகிறார்.

4.கல்கியைப் பல இலக்கியவாதிகள் ஆழமில்லாத, மனக்கிளர்ச்சியூட்டும் எழுத்துக்குச் சொந்தக்காரர் என்று நிராகரிப்பார்கள். ஆனால் அசோகமித்திரன் அப்படி நினைக்கவில்லை. மறுபக்கம் ஜெயமோகனின் எழுத்துப் பாணியை அவர் நிராகரிக்கிரார். பேட்டியின் இந்தப் பகுதியைப் பார்ப்போம்:

“மாமண்டூரில் ஒரு யுத்தம் நடந்தது உங்களுக்குத் தெரியுமா? சாளுக்கியர்களுக்கும் பல்லவர்களுக்கும். அப்போது ஒரு வெள்ளம் வந்தது. அதற்கு ஆதாரமும் இருக்கிறது. சிவகாமியின் சபதம் இல்லா விட்டால் என்னால் அதைத் தெரிந்து கொண்டிருக்க முடியுமா?

மாமண்டூர் யுத்தம் சிவகாமியின் சபதத்தில் இடம் பெறுவது எதற்காக? வாசகனுக்கு ஒரு பல்ப் பிக்ஷன் தரக்கூடிய சுவாரசியத்தைக் கொடுப்பதைத் தவிர வேறென்ன?

எழுத்தாளன் வேறு எப்படி எழுதுவான்? ஆர்வமூட்டக்கூடியது தானே எழுத்து?

அப்படியானால் எழுத்தாளனாக இருப்பது என்றால் என்ன?

அதை நான் சொல்ல மாட்டேன். எழுத்தாளன் எதைச் சொன்னாலும் சுவாரசியமாக இருக்க வேண்டும். நம்பும்படியாக இருக்க வேண்டும். தி.ஜ. ரங்கநாதன் என்று ஒரு எழுத்தாளர் இருந்தாரே, அவருக்கும் கல்கியைப் பிடிக்காது. என்னைப் பார்க்கும்போது இவருக்குக் கல்கியைப் பிடிக்குமாம் என்று கிண்டல் செய்வார். நான் இப்படித்தான் என்று கிடையாது. ஜெயமோகன் எழுதிய மகாபாரதத்தை என் மனைவியிடம் கொடுத்தேன். அவளால் படிக்க முடியவில்லை. அதில் பத்துப் பதினைந்து பகுதிகள். அதற்கு இத்தனை விவரிப்புத் தேவையா? ராஜாஜி மகாபாரதத்தை 250 பக்கங்களில் எழுதியிருப்பார். அதற்கு இருக்கிற வாசகப் பரப்பு இதற்கு இருக்குமா? மகாபாரதத்தைப் பிரச்சாரம் செய்ய நான் விரும்பினால் இதைப் பரிந்துரைக்க முடியாது. இதில் வேறு என்னென்னவோ குழப்பங்கள் இருக்கின்றன. நாகர்கள் நாகர்கள் என்று சொல்கிறார். நாகர்களுக்கு அரண்மனையெல்லாம் கிடையாது. ஆனால் அவர் அதற்கெல்லாம் ஆதாரங்கள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார். மலையாள மகாபாரத்தில் இருக்கிறது என்கிறார்.”

இந்தப் பேட்டியில் மட்டுமல்ல. பலமுறை அவர் பல கட்டுரைகளில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார் “எழுத்து படிக்க சுவாரசியமாக இருக்க வேண்டும். நம்பகத்தன்மை உள்ளதாக இருக்க வேண்டும்”.

இதை நாம் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் அவர் குறிப்பிடுவது சுவாரசியம் பற்றி மட்டுமே. வாசகனை வசியப் படுத்துவதாகவோ அல்லது அவனுக்கு மனக் கிளர்ச்சி ஊட்டுவதாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று அவர் எப்போதுமே நினைக்கவில்லை. வாசகனுக்குத் தீனி போடச் சொல்லவில்லை. அவன் படிக்காமல் நிறுத்தி விட்டுப் போக வேண்டாமே என்று கட்டாயம் கருதுகிறார்.

ஐம்பது வருடங்களாக அவருக்கு இலக்கியமே வாழ்க்கையின் மையமாக இருந்திருக்கிறது. அதைத் தம் இயல்பு என்ற புரிதலுடன் உலகின் இயல்பைப் புரிந்து கொள்ளவும், அது புரிந்த அளவு பகிர்ந்து கொள்ளவும் அவர் இயங்கினார். குடும்ப வறுமையோ, தாம் கொண்டாடப் படாத ஒருவர் இலக்கிய உலகில் என்பதோ அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகவே இல்லை.

ஏனெனில் அவர் முகமூடிகளின் அவசியம் ஏதுமில்லாதவர்.

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged , , | Leave a comment

உமா மகேஸ்வரியின் மூன்று கவிதைகள்


314

உமா மகேஸ்வரியின் மூன்று கவிதைகள்

உமாமகேஸ்வரியின் மூன்று கவிதைகளை, காலச்சுவடு அக்டோபர் 2014 இதழ் தாங்கி வந்திருக்கிறது. மூன்று கவிதைகளின் சில பகுதிகளைக் காண்போம்:

ஊரிலில்லாத………
——————
நகர்த்த முடியாத பெருந்தேரின்
நாற்சக்கரமாக,
இந்த ஆகாயம்
கரிந்து கமறுகிறது

இப்போது அது
எரியும் அடுப்பில்
வைத்து மறந்த
கிண்ணம்

அவனில்லாத வீட்டில்
—————————————

எல்லாவற்றையும் அவன்
பிரயாணப் பைக்குள்
எடுத்துப் போயிருக்கிறான்

துயரக் கனல்
———————–

என்றோ ஒரு நாளில்
எனக்குத் தந்த
பிரசவ சமய ஆறுதலின்
அரைத் துளியையாவது
நானும் தர
அனுமதித்திருக்கலாம்

பல பதிவுகளில் நான் திரும்பத் திரும்ப ஒன்றை கூறியிருக்கிறேன். பெண்களின் உலகம் அவர்களுக்கே உரித்தானது. ஆணுக்கு அன்னியமானது. இந்தக் கவிதைகளை அந்தக் கவிதைகளின் மையமான உணர்வை, அந்த உணர்வு வெளிப்பட்டிருக்கும் நுட்பமான கவித்துவத்தை வெளிப்படுத்துவது எந்த ஆண் கவிஞனுக்கும் சாத்தியமில்லாதது.

முதல் கவிதை ‘”ஊரிலில்லாத”‘ என்னும் கவிதை தலைப்பு தெளிவாக்குவது போல தன் கணவரைப் பிரிந்து மனைவி கொள்ளும் விரகம். “அவனில்லாத வீட்டில்” கவிதை மகன் வெளியூர் போயிருக்கும் போது ஒரு தாய் உணரும் பிரிவாற்றாமை. மூன்றாவது கவிதை “துயரக் கனல்” மிகவும் நுட்பமானதும் வலி மிகுந்ததும். புற்று நோயால் அவதியுறும் தாய் ஏன் அதைத் தன்னோடு பகிர்ந்து ஆறுதல் அடையாமல் தனியே போராடினார் என்னும் ஆதங்கம்.

பெண் கவிஞர்கள் யாரும் படிக்க வேண்டிய கவிதைகள் இந்த மூன்றும். வாசகர்களும் தான்.

கவிஞர் உமாமகேஸ்வரிக்கு நம் வாழ்த்துகள்.

(image courtesy:http://www.museindia.com/authprofile.asp?id=314

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

ஜெயகாந்தன் பற்றிய மேம்பட்ட புரிதல்


JeyakanthanTW92112

ஜெயகாந்தன் பற்றிய மேம்பட்ட புரிதல்

ஜெயகாந்தன் எழுதிய எல்லாவற்றையுமே தேடித் தேடிப் படித்தவன் நான். அவருடைய பாதிப்பு இல்லாமல் என் இயல்பான எழுத்து எனக்குள் உருவாகப் பல நாட்கள் பிடித்தன. அவரது பாத்திரப் படைப்புகளில் கலையுணர்வோ அல்லது லட்சியவாதமோ கொண்ட ஒருவர் கட்டாயம் இருப்பார். உரையாடல்கள் ஆழ்ந்த சிந்தனையை ஒரு பக்கம் வெளிப்படுத்தும் மறுபக்கம் சிந்தனையைத் தூண்டும். சுதந்திரம் பெற்று தம் மண்ணின் அடையாளங்களைப் புரிந்து கொண்டு தலைநிமிர்ந்து நின்ற தலைமுறையின் கனவுகளை, முரண்களை, அவர்கள் எதிர்கொண்ட பண்பாட்டுச் சிக்கல்களைப் பதிவு செய்தவர் அவர். நகர்ப்புறச் சேரிகளில் உள்ள விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் பற்றிய அவரது படைப்புகள் அவை வெளிவந்த காலத்தில் யாருமே தொடாதவை. அவர் அவர்களின் வறுமை மறுபக்கம் அவர்களைக் கட்டிப்போடும் தளைகள் இரண்டையும் பதிவு செய்தார்.

சுமார் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பேட்டியில் அவர் தான் தனது எழுத்துகளைத் தவிர வேறு யாருடையதையும் வாசிப்பதில்லை என்று குறிப்பிட்ட போது அவர் மீது எனக்கு இருந்த மரியாதை மற்றும் மிக ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டையும் தாண்டி “ஏன் இவர் இப்படிக் குறுகிய நோக்குடன் இருக்கிறார் ?” என்னும் கேள்வி இன்று வரை தொடர்ந்தது. ஆனால் அந்த வருத்தம் ஜெயமோகனின் இந்தக் கட்டுரையைப் படித்த பின் சந்தேகம் நீங்கித் தெளிவாக மாறியது. அவருக்கு மிக்க நன்றி.

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

அசோகமித்திரன் சிறுகதை “உறுப்பு அறுவடை”


250px-Asokamitran
அசோகமித்திரன் சிறுகதை “உறுப்பு அறுவடை”

காலச்சுவடு செப்டம்பர் 2004 இதழில் அசோகமித்திரன் சிறுகதை வெளியாகி உள்ளது.

ஒரு மனிதன் வாழும் போது அவன் செய்யும் தொழில் அல்லது பணியை வேறு ஒருவர் செய்ய முடியும். செய்யப் போட்டி கூட இருக்கும். ஏனென்றால் பணம் சம்பாதிக்க விரும்பும் ஆட்களின் எண்ணிக்கைக்குப் பஞ்சம் இல்லை. ஒரு திறனுடன் சேர்ந்த தொழில் என்னும் போது அதற்குப் போட்டி அதிகம் இருக்காது.

அதே ஆளுக்கு கல்லீரல் மாற்று உறுப்பாகப் பொருத்தினால் உயிர் பிழைக்க வாய்ப்புண்டு என்னும் போது வேறு ஒருவர் இறந்தால் தான் கிடைக்கும். அதுவும் ஒரு வரிசையில் அவர் முறை வரும் போது அவர் உயிரோடு இருந்தால் தான் கிடைக்கும்.

அவர் ஜீவனத்துக்குச் செய்யும் தொழிலைச் செய்ய மாற்று ஆள் உண்டு. ஆனால் அவரது ஜீவன் நிலைக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு மாற்று அனேகமாக இருக்காது. அவர் சாக வேண்டியது தான். இது நம்மை பாதிக்கவில்லை. அசோகமித்திரனுக்கு இது ஒரு பெரிய முரணாகவே தெரிகிறது.

மதுவுக்கு அடிமையான ஒருவனுக்குக் கல்லீரல் முழுவதும் பழுதாகி மாற்று உறுப்புப் பொருத்த வேண்டும். அப்போது மருத்துவமனை மூளைச்சாவு ஆன ஒருவரிடமிருந்து கல்லிரலை எடுத்தாலும் அதை பொருத்துவதில் குடிகாரர்களுக்கு முன்னுரிமை கிடையாது என்று தெரிவிக்கிறது. கதை இவ்வளவு தான்.

குடிகாரன் அதிலிருந்து மீள அவன் குடும்பத்து உறுப்பினர் அனேகமாக எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லித் தோற்றிருப்பார்கள். அதன் பிறகு அவன் சமுதாயத்தில் கிடைக்கும் வேலை வாய்ப்பால் குடிப்பான். நல்லவர் யாரேனும் குடிப்பழக்கத்தில் இருந்து மீட்கும் அமைப்பில் சேர்த்து விட்டால் அவனுக்கு அதிர்ஷ்டம். அவனுக்கு மாற்று உறுப்பு கிடைத்து அவன் பிழைப்பதும் சமுதாயத்திடம் தான் இருக்கிறது. ஆனால் அவன் குடிப்பது பற்றியோ வருமானம் குறைவான குடும்பத்தில் உள்ள ஆண்கள் எல்லோருமே குடிப்பதைப் பற்றியோ சமுதாயத்துக்கு அக்கறையே கிடையாது. ஏனெனில் அவன் சமுதாயத்தின் ஒரு உறுப்பாகச் செயற்படும் போது மாற்று உறுப்பாக வேலை செய்ய யாராவது கிடைப்பார்கள் . நுட்பமான கதை இது. அவரது நுட்பமான கதை சொல்லும் பாணியில் ஆனது. மிகவும் சிறிய கதை கூட.

(image courtesy:wiki)

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் ஜெயமோகன் நேர்காணல்


308899_626024774081305_690127496_n
ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் ஜெயமோகன் நேர்காணல்

ஜெயமோகனிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் சமகால எழுத்தாளர்கள் வாசகர்கள் சிந்தனைக்கும் விவாத்தத்துக்கும் உரிய கருத்துக்களை முன் வைக்கிறார் என்பது. 6.9.2014 ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் அவரது பேட்டி வெளியாகி இருக்கிறது. இலக்கிய ஆளுமைகள் அறிஞர்களாக இருக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம் என்பதைச் சுற்றிப் பேச்சு வளரும் போது ஜெயமோகன் தரும் பதிலின் ஒரு பகுதி இது:

“நமது மரபிலேயே கலைஞன் வேலை பார்க்கக்கூடிய காலம் எப்போ வந்தது? 1947க்குப் பிறகுதானே!. கம்பனோ, புகழேந்திப் புலவனோ வேலை பார்த்தார்களா? அவர்கள் முழுநேர எழுத்தாளர்கள். ஒரு கலைஞனை வேலை பார்க்கும் சூழ்நிலையில் வைத்திருப்பது போன்று ஒரு சமூகத்தை அழிக்கக்கூடிய அம்சம் வேறு எதுவும் கிடையாது.

இங்கே உழைத்து வாழ வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆலோசனை சொல் வார்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்த வரை எழுத்தாளர் உழைக்கக் கூடாது. அவன் எழுதலாம். எழுதாமல் போகலாம். “எனக்கு மூன்று வேளை சோறு மட்டும் போதும். வேறெதுவும் வேண்டாம்” என்று ஒருவன் சொல்வான் எனில் அதைக் கொடுத்து அவனைக் காப்பாற்றக்கூடிய சமூகத்தில் தான் கலையும் இலக்கியமும் ஆரோக்கிய மாக வளரும் என்று நித்ய சைதன்ய யதி குறிப்பிடுவார். நிச்சயமாக அது தான் உயர்ந்த சமூகமாக இருக்கும்.

ஒரு இடத்தில் நூறு பேர் சோம்பேறியாக இருக்கலாம். இரண்டு, மூன்று பேர் கலைஞர்களாக உருவாவார்கள். ஐரோப்பியச் சமூகம் அப்படித்தான் இருக்கிறது.”

தற்செயலாக, சமீப சில நாட்களாகவே நான் எழுத்து என்பது முழு நேர வேலையாக இருக்கக் கூடாது என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். (எனக்கு வேறு வழியில்லை என்பதால் மட்டுமல்ல).

கலைகளில் நீங்கள் இசைக் கலைஞர் என்றால் உங்களால் வேறு வேலை எதுவுமே செய்ய முடியாது. அப்படியே செய்தால் இசைப்[ பயிற்சி (தனியாகவோ அல்லது குழுவோடோ) தடைப் பட்டு தரும் இசையின் தரம் வீழ்ந்து விடும். விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் இந்தக் கட்டாயம் உண்டு.

ஆனால் ஓவியம், சிற்பம், எழுத்து இந்தத் துறைகளில் முழுநேரப் பணி என்பது புனைவின் அசல் தன்மையை பாதிக்கும் என்றே கருதுகிறேன்.

கற்பனை சார்ந்த விஷயங்கள் நாம் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும் போது ஆழ்மனதில் உருவாகிக் கொண்டே வரும். திடீரென அது முளை விட்டு நம்மை அந்தப் படைப்பை முழுமை பெறச் செய்யும்படி தூண்டும். இந்த ஆழ்மனத்தில் இழை ஓடும் கற்பனையை படைப்பாளி சுதந்திரமாக விட்டு விட வேண்டும். அதற்கு அவன் கவனம் வேறு ஒன்றில் இருப்பது மிகவும் பயன் தரும்.

வேறுபணிகளும் செய்த படியே இருப்பதில் மிகவும் பயனுள்ளது நம் கற்பனைக்கும் படைப்புக்கும் தேவையான சூழ்நிலைகளை, ஆளுமைகளை நாம் நிறைய சந்திக்க வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.

வேறு வேலையே கிடையாது- நான் கற்பனையும் படைப்பும் தான் செய்வேன் என்றேல்லாம் ஒரு படைப்பாளி உட்கார்ந்தால் ஒரு வட்டதுக்குள்ளேயே அவரது படைப்புகள் கண்டிப்பாக நின்று விடும்.

எழுத்து என்பது ஒரு தொழிலாக அல்லது அப்படியே தன்னையே அர்ப்பணிக்கும் ஒன்றாக ஆகவே கூடாது. அது தட்டையான படைப்புகளுக்கு வழி வகுக்கும்.

ஒரு கரு உருவான பிறகு பிற பணிகள் இடையூறு செய்யும் போது படைப்பாளி படும் அவஸ்தை மரண அவஸ்தைதான். நான் நிறையவே அனுபவித்திருக்கிறேன். ஆனால் அதே இடைவெளிகள் என் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தி மனதினுள் படைப்பின் கூறுகளை இழையோட்டி நல்ல பாவாகக் கொண்டு வந்ததையும் ஆனந்தமாக அனுபவித்திருக்கிறேன்.

என்னுடைய பல கதாபாத்திரங்கள் என் பயணங்கள் மற்றும் பணியிட ஊழியர்களின் நடவடிக்கைகளின் அடிப்படையில் உருவானவர்கள்.

எழுத்து என்பதோ வாசிப்பு என்பதோ முழு நேரப் பணியானால் கண்டிப்பாக அதன் அனுபவம் நீர்த்து விடுகிறது. சமூகத்தின் எல்லாப் பணிகளும் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு ஈர்ப்புடையாதாகவே இருக்க வேண்டும். அது அவன் சமூகத்தின் ஒரு அங்கமாகவும் அதே சமயம் பார்வையாளனாகவும் இருந்து செயற்பட ஏதுவாகும்.

எழுத்தாளன் அறிஞனாக முழு நேர எழுத்துத் தொழில் பயன்படலாம். ஆனால் அவன் கிணற்றுத் தவளையாகவும், புத்தகப் புழுவாகவும் மாறும் அபாயத்தையும் சேர்த்தே எதிர் கொள்கிறான்.

லாசரா, சுஜாதா, தி.ஜானகி ராமன், இமையம் இவர்கள் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். பணிபுரிந்தபடிதான் இருந்தார்கள். இமையம் இன்னும் பணியில் இருந்தபடி தான் எழுதுகிறார். சுந்தரராமசாமிக்குத் துணிக்கடை வியாபாரமும் இருந்தது. பெண் எழுத்தாளர்களை எடுத்துக் கொண்டால் பணிக்குப் போனாலும் போகாவிட்டாலும் அவர்களுக்கு எழுத்துக்கு இணையாகக் குடும்பம் இருந்தது.

சமூகத்தில் ஒருவனாக இருந்து அவர்களுள் ஆணித்தரமாகத் தன் கருத்தை எடுத்துரைப்பவனாக எழுத்தாளன் இருப்பது வேறு. நான் எழுத்தாளன் – நீங்கள் ஏனையர் என்னும் தொனியுடன் அவன் எழுதுவது முற்றிலும் வேறு.

ஜெயமோகன் நேர்காணலின் மற்றொரு பகுதி:

“இன்றைய எழுத்தாளன் முழு உலகத்தையும், வரலாறையும் உருவாக்க வேண்டியுள்ளது. ஓரான் பாமுக் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இதனால்தான் தலையணை, தலையணையாக எழுத வேண்டியிருக் கிறது. பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர் ஒரு தேசத்தின் வரலாறை வேறு ஒரு கோணத்தில் எழுதிவிட்டார் எனில், ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட வரலாறு நினைவிலிருந்து மறைந்து படைப்பில் எழுதப்பட்ட வரலாறு நிலைபெற்றுவிடுகிறது.

உதாரணத்திற்கு இங்கிருந்து பிரேசில் போன்ற நாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்பவர்கள், போர்ஹேஸ் மற்றும் மார்க்வெஸ் படைப்புகள் ஏற்படுத்திய கனவுகள் வழியாகவே செல்கிறார்கள்”

வரலாற்றை மையப் படுத்தியே சிந்திப்பதும் வாசிப்பதும் எழுதுவதும் என்னும் ஒரு பிம்பம் ஜெயமோகனின் வெவ்வேறு பதிவுகளில் நாம் காண்பது.

வரலாறு தொடர்பாக எனக்கு ஒரே ஒரு கேள்வி தான் இருக்கிறது ” தொன்மைக் காலம் அல்லது வரலாற்றுக் காலத்தில் சமூகத்தின், மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கேள்விகள் இன்றை விட மேலாக எதிர் கொள்ளப் பட்டனவா?”

இல்லை.

கேள்விகள் எழுப்ப அனுமதிக்கப் படவே இல்லை என்பதே உண்மை. குடும்பம், சமூகம், மதம், அரசு என்னும் புள்ளிகளைச் சுற்றிய அதிகார மையங்கள் கேள்விகளை அனுமதிக்கவே இல்லை.

இன்றும் ஜாதிவெறியும் மதவெறியும் கோலோச்சிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. மதவெறி என்ற உடன் நாம் மனதில் ஒரு சித்திரம் வைத்திருக்கிறோம். ஆடி மாதமோ அல்லது வினாயக சதுர்த்தியோ சமூக விழாவாக அமைதியாக கொண்டாடப் படுகின்றனவா? இரைச்சலும் சாலைகளை அடைக்கும் பந்தல்களுமாக மதத்தின் ஓங்கிய கை அங்கே வெளிப்பட வில்லையா? எப்படி இந்த விழாக்களின் அமைப்பாளர்களை நீங்கள் கேள்வி கேட்க முடியாதோ அதே சூழலே வரலாற்றில் நீங்கள் பின்னே போகப் போகக் காணக் கிடைக்கும். வைக்கோலுக்குள் ஒரு மாணிக்கம் இருக்கிறது என்று நீங்கள் தேடினால் மட்டுமே அது ஈர்ப்புடைய வேலை. ஆனால் சமகால சமூகத்துக்கு எந்த ஆக்கமான விடையும் வரலாற்றின் ஏடுகளில் இருப்பதாக எனக்குப் பிடிபடவே இல்லை.

பெண்களுக்கு எதிரான, சுதந்திர சிந்தனைக்கு எதிரான, ஜனநாயகத்துக்கு எதிரான போக்கு இப்போது இருப்பதை விடவும் மோசமாக இருந்தது இல்லையா?

தத்துவம், ஆன்மீகமெல்லாம் அந்தக் காலத்தில் தான் தெளிவாக இருந்தன என்பது அதை விட அபத்தமானது.

அந்தக் காலம் இந்தக் காலம் எல்லாக்காலத்திலும் மதமும் ஆன்மீகமும் வெவ்வேறு திசைகளில் பயணித்தன. பயணிக்கின்றன. ஆன்மீகத் தேடல் தத்துவ விசாரத்தினால் துவக்கப் படலாம். ஆனால் தனிமனிதனின் தேடலை ஒட்டியே அது வேரூன்றி அவனுக்கு என்றோ ஒரு நாள் கனி தரும்.

இன்றும் கவிதைகளில் இழையோடும் ஆன்மீகத் தேடல் உண்டு. ஏற்கனவே உள்ளே தேடல் இருப்பவனுக்கு அது பிடிபடும். ஆன்மீகத் தேடலை நீர்க்காமல் காத்து அகம் அழிக்கும் பரிணாமம் தனிமனித முயற்சி சம்பந்தப் பட்டது. ஒரு சமூகத்தின், ஒரு பாரம்பரியத்தின் பொது இலக்காக அது இருக்கவே இயலாது.

சமூக மாற்றத்தை விரும்புவோர்கள் வரலாற்றை எடுத்துக் கூர் விமர்சனம் செய்து “இனியேனும் திருந்துங்கள்” என்று எச்சரிக்கலாம். சமூகம் பொழுது போக்கிக் கொண்டு ஒழியட்டும் என்பவர்கள் ” தாத்தா காலத்துக்கு நாம் திரும்பப் போவோம். அப்போது எல்லாமே சரியாக இருந்தது” என்று சொல்லிக் கொண்டே மாற்றமில்லாத சமூகத்தில் காலத்தை ஓட்டித் தாமும் தாத்தா ஆகலாம். அவ்வளவே.

எது பாண்டவர்களின் அஞ்ஞாத வாசத்தை நிகழ்த்தியதோ , ராமனின் வனவாசத்தை உறுதி செய்ததோ அதுவே இன்றைய அரசியலிலும் மையமாக இருக்கிறது. மேலான, மனித நேயமான, ஆன்மீகத்தின் அவசியம் புரிந்ததான சமூகத்தைக் கனவு காண்பவர்களுக்கு வரலாறு கொடுக்க ஏதுமற்றதாகவே இருக்கும்.

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment