ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக -1


JeyakanthanTW92112
ஜெயகாந்தன் 80 – கலை சமுதாயத்துக்காக

சுமார் 20 ஆண்டுகள் முன்பு கலை பற்றிய அணுகுமுறையில் இரு சிந்தனைப் பள்ளிகள் இருந்தன. “கலை கலைக்காக” என்று ஒரு தரப்பு. “கலை சமுதாயத்துக்காக” என்பது எதிர்த்தரப்பு. (இப்போது இடதுசாரிகள், வலதுசாரிகள், தலித் இலக்கியம் என்று மூன்றாகப் பிரித்துப் பார்க்கிறார்கள். )

ஒரு கலைஞன் தன் கலையை ஒரு கருவியாக, சமுதாயத்துக்கு ஒரு செய்தியைச் சுமக்கும் ஒரு தோணியாகப் பயன் படுத்தும் போது அது பிரசார இலக்கியம் என்று பெயர் பெறுகிறது. ஒரு அரசியல் உள் நோக்கம் அதனுள் இருக்கிறது என்பதே சுந்தரராமசாமி இத்தகைய இலக்கியங்களை நிராகரித்ததன் அடிப்படை. சமுதாயத்தின் மீது ஆழ்ந்த அக்கறையும் கவனமும் சமுதாயத்துக்கான மேலான கனவுகளும் கொண்ட ஒரு இலட்சியவாதியான எழுத்தாளனால் வெற்றுக் கலை என்னும் ஒரு படைப்படைத் தர முடியாது. பிரசாரத்தைக் கலையாகத் தந்தால் அது பெரும் வெற்றி. இந்த வெற்றி கை கூடியவை சிலவாகவும், கூடாமலேயே போன படைப்புகள் பலவாகவும் இருந்ததே ஜெயகாந்தனின் படைப்புலகம்.

ஆனந்த விகடனில் இன்னும் சமுதாயம் பற்றிய கனவுகளும் கவலைகளும் உள்ளவராகவே நாம் பெரியவர் ஜெயகாந்தனைக் காண்கிறோம்.

பேட்டியில் சில பகுதிகள்:

எழுத்தாளர்களைச் சமூகம் கொண்டாட வேண்டும் என்று சில எழுத்தாளர்கள் சொல்கிறார்களே?

எழுத்தாளனை எழுத்தாளனாகக் கொண்டாட வேண்டும் சமூகம். என்னைத் தனியாக கவனியுங்கள் என்று எழுத்தாளன், மக்களிடம் மனு போட்டுக் கொண்டிருக்க முடியாது. ஆனால் எழுத்தாளனின் ஸ்தானத்தை எழுத்தாளர்கள் தான் கெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இது தனி மனித உரிமை என்றொரு வாதம் வைக்கப் படுகிறது. பிரச்சனைகளை அக்கறையோடு அணுகி, தீர்வு காண வேண்டும் என்பதுதான் கலைஞனின் சமூகக் கடமை. அது இல்லாத பட்சத்தில் சமூகம் அவனை விட்டுத் தள்ள வேண்டும். இதற்குக் கூட்டம் கூட்டி ஒன்றும் செய்ய முடியாது”

“நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்ததாக நினைக்கிறீர்களா?”

“இல்லை. நிறைவு அளிக்கவில்லை. மிகவும் குறைபாடுடையதாக… குறைகள் மட்டுமே தெரிவதாகத் தெரிகிறது”

இந்த பேட்டியில் இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை ஜெயகாந்தன் முன் வைக்கிறார். ஒன்று எழுத்தாளனை சமூகம் எழுத்தாளனாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும். அது அவரது காலத்தில் சாத்தியமாக இருந்தது. இப்போதும் சாத்தியமே- ஆனால் சமூகத்தின் முன் இன்று ஒரு ஊழல் செய்த அரசியல்வாதி கூட அடுத்த தேர்தலில் ஓட்டு கேட்க முடியும். ஒரு எழுத்தாளன் தன் சாதிப் பின்னணி, மற்றும் அரசியல் சிந்தனை மற்றும் சமூகப் பணியில் பங்களிப்பு இவை யாவற்றையும் முன் வைத்து அதன் அடிப்படையில் மட்டுமே இன்று தன்னை ஒரு எழுத்தாளனாக அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ள முடியும். இஸம், சாதி அல்லது சமூகப் பணி இவை எவற்றிலும் ஒன்றைக் காரணமாக வைத்து அவன் நிராகரிக்கப் படுவான், கொச்சைப் படுத்தப் படுவான், அவமானப் படுத்தப் படுவான் . அபூர்வமாக நடுநிலையாளர்களால் கவனமும் பெறுவான்.

இந்தச் சூழலை எந்தக் காழ்ப்புடனும் அல்லது கசப்புடனும் நான் விவரிக்கவில்லை. இது இன்றைய போக்கு. அவ்வளவே.

இவற்றையெல்லாம் தாண்டி ஒரு அசலான பிரதி தன் செறிவுக்காகவும் கூர்மைக்காகவும் கட்டாயம் பெறும்.

மறுபடி ஜெயகாந்தன் ஒரு எழுத்தாளனை சமூகம் எழுத்தாளனாக மட்டுமே பார்க்க வேண்டும் என்னும் ஒரு விருப்பத்தை முன் வைக்கும் இடத்துக்கு வருவோம். எழுத்தாளன் தன் பணியை ஒரு மிகப் பெரிய பரிவுடன் செய்கிறான். தனது உள்ளே இருக்கும் ஒரு கற்பனை, சிந்தனை அல்லது எதிர்வினையை மிகுந்த பரிவுடன் தனது சகபயணிகளுடன் பகிர்கிறான். அவன் அந்தப் பதிவுடன் தன் பணியை நிறைவு செய்து விடுகிறான். மௌனிக்கிறான். மீண்டும் அடுத்த பதிவு வரை அவன் தனிக்கிறான். இப்படிப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளன் ஒரு வித்தியாசமான உரையாடல் (அல்லது ஒரு தலைப் பட்சமான சொல்லாடலில்) சமூகத்தை அணுகுகிறான். அவன் வேறு பணியில் இருந்தாலும் அந்தப் பணிக்காக இதைப் பயன்படுத்தாத வரை இந்த உரையாடல் மிகுந்த ஈர்ப்புத்தருவது. தன்னை ஒரு பீடத்துக்கும் சமூகத்தில் ஒரு ஒப்பற்ற அந்தஸ்துக்கும் அவன் எழுத்தை ஏணியாக ஆக்காத வரை ஒரு எழுத்தாளன் அஹிம்சையும் அமைதியுமான (கருத்துப்) பரிமாற்றத்தை நிகழ்த்துகிறான்.

இப்படிப் பட்ட ஒருவராகத் தான் ஜெயகாந்தன் இருந்தாரா? ஆமாம். அவர் தனது வாசக வாசகிகளை வைத்து ஒரு பெரிய வழிபடும் கூட்டத்தை உருவாக்கி இருக்க முடியும். அவ்வாறு செய்யவே இல்லை. அவரது சுதந்திரமான சிந்தனை கடுமையாக விமர்சிக்கப் பட்ட போது நிமிர்ந்து நின்று தன் தரப்பைக் கூறியதால் மதிப்புடன் கவனிக்கப் பட்டவர் அவர். ஆனால் அதை வைத்துப் பெரிய பிரம்மாண்ட ஆளுமையை அவர் கட்டமைத்துக் கோள்ளவே இல்லை. நான் எழுத்தாளன் – முரண்பாடுகளின் மூட்டையான தனி மனிதன் என்னும் பிம்பமே அவர் முன் வைத்தது.

அவர் புகழில் உச்சியில் இருந்த போது எனக்கு 20 வயது. அவர் எழுத்துகள் அனைத்தையும் படித்தவன். அவர் மீது அளவு கடந்த மரியாதை உள்ளவன். எனக்கு மிகக் கசப்பான ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தார். (தொடரும்)

Posted in தொடர் கட்டுரை | Tagged | Leave a comment

தமிழகத்தின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம்


542686_316040475184450_1197062580_n
தமிழகத்தின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம்

வேட்டியை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு எல்லாத் “தமிழ் இனக்காவலர்களும்” வேட்டி கட்டியவரை உள்ளே ஏற்காத ‘கிளப்’புகளைப் போட்டுத் தாக்கி விட்டார்கள். முதலமைச்சர் சட்டப்படி இதை சரி செய்வதாகச் சொல்லி விட்டார்.

‘கில்லி’, கபடி, மஞ்சுவிரட்டு இதைத் தவிர வேறு எதையும் ஆடக்கூடாது என்று இனக்காவலர்கள் சொல்லவில்லை. அந்த அளவு தமிழர்களுக்கு அன்னியமான கிரிக்கெட் மற்றும் கால்பந்து கூடைப்பந்து ஹாக்கி போன்ற விளையாட்டுகளும் தப்பின. பரோட்டா தமிழனின் உணவே இல்லை என்று அதைத் தடை செய்யச் சொன்னால் தமிழ் நாட்டில் ஒரே நாளில் ஆயிரக்கணக்கானோர் வேலை இழப்பார்கள். அதுவும் நடக்கவில்லை. கடவுளுக்கு நன்றி.

மாணவிகளுக்கு நடைமுறையில் பயனுள்ள சூடிதார் சீருடையின் வடிவமாகத் தமிழ் நாடு முழுவதும் வந்திருப்பதை சுட்டிக் காட்டி உடை என்பது விருப்பம் மற்றும் வசதி அடிப்படையில் தனி நபரால் தீர்மானிக்கப் பட வேண்டும் என்று ‘தி ஹிந்து தமிழ்’ நாளிதழில் இன்று நீதிபதி சந்துருவின் கட்டுரையை வாசித்தேன். அதே சமயம் இந்த உடை போட்டு உள்ளே வரக் கூடாது என்னும் அதிகார அச்சுறுத்தலும் தவறு என்பதை அவர் பதிவு செய்கிறார். உடை என்பது பண்பாட்டின் ஒரு கால கட்டத்தின் குறியீடுகளில் ஒன்று. அதுவே பண்பாட்டின் அடையாளமாக ஆகவே முடியாது.

உடை உணவு ‘வீர விளையாட்டு’ என்று பண்பாட்டை மலினப் படுத்தும் போக்கின் நடுவே சந்துரு அவர்களின் முதிர்ச்சியும் தெளிவும் நடு நிலையும் இவர் தமிழ் நாட்டின் சிந்தனைத் தடத்தில் ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரம் என்று காட்டுகின்றன. இங்கே உணர்ச்சியைத் தூண்டிவிடும் போக்கே நிலைப் பட்டுவிடுமோ என்ற கவலை இருந்தது. இவர் பங்களிப்பு மிகவும் முக்கியமானது.

(image courtesy: face book)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , | 1 Comment

கடத்தப் பட்ட மாணவிகளை மீட்க மலாலாவின் முயற்சி


10455056_794195640611112_7095202022671430951_n

கடத்தப் பட்ட மாணவிகளை மீட்க மலாலாவின் முயற்சி

தமது பிறந்த நாளன்று நைஜீரிய அரசின் அதிபரை சந்தித்து கடத்தப்பட்ட 219 நைஜீரிய சிறுமிகளை மீட்க வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார். பள்ளிக்குச் சென்றதற்காகத் தாலிபான் பயங்கரவாதிகளால் தலையில் சுடப்பட்ட மலாலா குணமாகி உலக அளவில் பெண்கள் மற்றும் பெண் குழந்தைகளின் உரிமைக்காகப் போராடுவோரில் முக்கியப் பங்காற்றுகிறார்.

நைஜீரியாவில் ஏப்ரலில் பெண் குழந்தைகள் போகா ஹராம் என்னும் இஸ்லாமிய பயங்கரவாத அமைப்பால் கடத்தப் பட்டு அவர்களை மீட்க இது வரை எந்த உலக நாடும் முயற்சி எதுவும் செய்யாத நிலை. மலாலாவின் முயற்சியால் இது மாற வேண்டும்.

மத அடிப்படையிலான பயங்கரவாதம் எந்த அளவு கெடுதலானது என்பதற்கு நைஜீரியப் பெண் குழந்தைகள் கடத்தப் பட்டது உதாரணம். ஜாதி வெறி மத வெறி இவை இரண்டும் பெண்ணடிமை என்பதை உள்ளடக்கிய குரூர மனப்பாங்கே.

நைஜீரியாவில் வலுவான அரசு இல்லாததும் உள் நாட்டில் பயங்கரவாதம் தலை விரித்தாடுவதும் சர்வதேச அரசியலில் சர்வ சாதாரணமாகக் காணப்படலாம். எந்தப் போரானாலும் எந்த இடரானாலும் பெண்களும் குழந்தைகளும் பாதுகாக்க முக்கிய கவனம் தருவதே பண்பட்ட நாடுகளின் முன்னுரிமை. உலக அளவில் இந்த சிறுமிகளுக்காகக் குரல் எழுந்தது மிகக் குறைவே. இது எந்த அளவு பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் எதிரான வன்முறைக்கு நாம் பழகி விட்டோம் என்னும் கசப்பான உண்மைக்கு உதாரணம். மலாலாவின் ஆளுமையை தன் முன்னுதாரணமாக்கிக் கொண்டு நிறைய பெண்கள் உரிமைக் குரல் கொடுக்க வேண்டும். விடிய வெகு நாளாகலாம். ஆனால் உரிமையுணர்வு மேலும் மேலும் உறுதிப் பட வேண்டும். மனித இனம் தோன்றியதில் இருந்து தீராத அவலம் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை.

(image courtesy: face book)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

பாலியல் வன்முறையில் சிறுவர் – வயதுவந்தோர் பாகுபாடு தேவையா?


200px-HK_Central_Statue_Square_Legislative_Council_Building_n_Themis_s
பாலியல் வன்முறையில் சிறுவர் – வயதுவந்தோர் பாகுபாடு தேவையா?

டெல்லியில் நிர்பயா என்னும் பெண் பாலியல் பலாத்காரத்தாலும் வன்முறையாலும் உயிரிழந்த போது குற்றவாளிகள் ஒருவர் சிறுவன் அதாவது 18 வயது நிரம்பாதவன் என்பது தெரிந்தது. அப்போதே பாலியல் வன்முறையில் சிறுவன் பெரிய ஆள் என்னும் பேதம் பார்க்க வேண்டாம் என்று ஒரு கருத்து எழுந்தது. இன்னும் அதற்கான சட்டத் திருத்தம் செய்யப் படவில்லை.

மேனகா காந்தி என்னும் மத்திய அமைச்சர் பாலியல் வன்முறையில் சிறுவன் என்று ஒருவன் தப்பிக்க இடம் தராமல் பெரியவருக்கு உண்டான தண்டனையே தர வழி செய்ய வேண்டும் என்னும் கருத்தை முன் வைத்துள்ளார்.

பாலியல் வன்முறையில் இரண்டு முக்கிய மனோபாவம் காணப் படுகிறது. ஒன்று பெண்களை வெறும் சதைப் பிண்டங்களாகப் பார்க்கும் போக்கு. இரண்டாவது பாலியல் வக்கிரமான மனக் கோளாறு. முதலாவது பல காலமாக சரிசெய்யப் படாத ஒரு மனப்பாங்கு. இரண்டாவது மருத்துவம் அதாவது மன நல மருத்துவம் மட்டுமே சரி செய்யக் கூடியது.

சிறுவன் என்று ஒருவனை விட்டு விட்டால் அவன் 18 வயது கடந்த பின் மேலும் பல பலாத்காரங்களைச் செய்யும் வாய்ப்பு கட்டாயம் இருக்கிறது. அவனுக்கு சிறை என்னும் தண்டனையும் மனநல மருத்துவமும் இரண்டுமே தேவை.

மன நல மருத்துவம் தரப் படுகிறதா இத்தகைய குற்றவாளிகளுக்கு என்னும் கேள்விக்கான விடையைத் தரவுகளின் அடிப்படையிலேயே உறுதி செய்ய இயலும். அப்படி ஒரு ஏற்பாடு இருப்பது போலத் தெரியவில்லை.

அனேகமாக குற்றவாளிகளின் மனப்பாங்கை இரண்டு அணுகுமுறையில் அரசும் சமூகமும் சரி செய்தாக வேண்டும். ஒன்று மன வக்கிரம் அல்லது வன்ம குணம் இவற்றை மன நல மருத்துவரின் ஆலோசனை மற்றும் மருந்துகளால் சரி செய்தல். இரண்டாவது அவர்களுக்கு அற உணர்வை மத அடிப்படையிலேனும் வழங்குதல். இங்கே மதபோதகர் அல்லது குருமார் எந்த அளவு தராதரமுள்ளவர்கள் என்னும் கேள்வி எழுகிறது. நல்ல ஆசியர்களை வெவ்வேறு மதத்தில் இருந்து பயன் படுத்தலாம்.

சிறுவர்கள் பற்றி மேனகா காந்தி குறிப்பிடும் போது ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வருகிறது. நான் பள்ளியில் படித்த காலத்தில் Moral Instruction என்னும் வகுப்பு வாரம் ஓரிரு முறையாவது கல்லூரி வரை இருந்தது. இப்போது இருக்கிறதா என்பது தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு ஆசிரியருக்கும் தாய் தந்தைக்கும் ஒரு பொறுப்பு உண்டு. ஒரு மாணவன் முதலில் பெண்களை மதிப்பாக நடத்துவதை உறுதி செய்ய வேண்டும். பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறையில் என்றுமே மாணவன் ஈடுபட மாட்டான் என்று உறுதி செய்யவும் அவனுடன் நிறையவே உரையாடிப் பல விழுமியங்களை ஆழ்ந்து அவன் மனதில் பதிய வைக்கும் பொறுப்பும் கட்டாயம் இருக்கிறது.

தனது வாரிசுகளுடன் உரையாட ஒரு நேரம் ஒதுக்கப் படிப்பு என்னும் பின்னணி அல்லது வருமானம் என்னும் பின்னணி தேவையில்லை. இவன் நல்ல வழியில் போக வேண்டும் என்னும் கவலை போதும்.

அரசு பாலியலில் வயது குற்றத்தை நீர்த்துவிடச் செய்யாது என்னும் சட்டத்தைக் கட்டாயம் இயற்ற வேண்டும். பள்ளியில் மாணவர்களுக்கு அதாவது ஆண் மாணவர்களுக்குக் கட்டாயம் நன்னடத்தை போதனை உள்ள பாடத் திட்டமும் வகுப்புகளும் கட்டாயம் வேண்டும்.

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , , , , | Leave a comment

சோ – ஜெயமோகன் இரு “தனிமரத் தோப்புகள்” – 4-நிறைவுப் பகுதி


7
நிறைவுப் பகுதியைத் தொடங்கும் போது வாசகர்களுக்கு ஒரு விஷயத்தை நினைவு படுத்த வேண்டும். ஒரு புதிய கோணத்தில் ஒரு ஆளுமை அல்லது பிரச்சனை அலசப் படும்போது அது எரிச்சலூட்டலாம். அதன் மீது உள் நோக்கம் கற்பிக்கலாம். அதிகம் கோபம் வந்தால் கொச்சைப் படுத்தலாம். (இருவருமே பண்பட்ட பரிவர்த்தனைக்குப் பெயர் பெற்றவர்கள். அவர்கள் அப்படி செய்யப் போகிறார்கள் என்று கூறவில்லை).

அப்படி எந்த எதிர்வினை வந்தாலும் பரவாயில்லை. ஒரு புதிய பரிமாணத்தை நாம் அந்த ஆளுமையைப் பற்றிப் புரிந்து கொள்கிறோம். அது மேம்பட்ட புரிதலுக்கே வழிவகுக்கிறது.

” திருவண்ணாமலையில் பல சித்தர்கள் / ஞானிகள் இருந்தார்கள் இருக்கிறார்கள். நமக்குத் தெரிந்தவர்கள் ரமணர் – விசிறி சாமி” என்னும் கருத்தைப் பலரும் கூற நான் கேட்டிருக்கிறேன். அரசியல் தளத்தில் வந்தால் எத்தனையோ சுதந்திரப் போராட்ட வீரர் வீராங்கனைகள் பெயர் தெரியாமலேயே உயிரையே நீத்திருக்கிறார்கள். சிற்பங்களை ஆக்கியவர் பெயர் எந்தக் கோயிலிலுமே இல்லை. இவர்கள் கலைஞர்கள் தானே? அந்தத் தியாகிகள் சான்றோர் தானே? ஒருவர் கவனம் பெறுவதும் பெறாமற் போவதும் நடப்புகளில் ஒன்றே. ஆனால் பங்களிப்பு செய்த பலருமே ஒரு பெரிய மாற்றத்தை நிகழ்த்தியவர்கள்.

ஒருவர் தன்னை ஒரு நிறுவனமாக, பிரம்மாண்டமாக நிறுவிக் கொள்ளும் போது அது வணிக ரீதியான காரணங்களுக்காக இருக்கலாம். உதாரணம் நடிகர்கள். ஒரு இதழியலாளர் மற்றும் ஒரு எழுத்தாளர் இதைச் செய்யும் போது (அதுவும் வணிக ரீதியான காரணம் இல்லாமல் செய்யும் போது) அது சமூகத்தின் மீது “தன் பிராண்டில்” பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் நோக்கமே என்றே நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். தனது காலம் ஒரு சகாப்தமாகத் தன் பெயரில் கொண்டாடப் பட வேண்டும் என்னும் ஒரு ஆசையையே காட்டுகிறது. இந்த ஆசை தவறானதில்லை. ஆனால் இதற்கு செய்யும் உழைப்பை ஆக்கபூர்வமான வழியில் செலுத்தி இருக்கலாம்.

இதை ஒரு உதாரணத்துடன் கூறி இந்தத் தொடரை நிறைவு செய்யலாம்.

காரைக்குடியில் கம்பன் கழகம் இருக்கிறது. இந்த அமைப்பு 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வருடாந்திரம் பட்டிமன்றங்கள் மூலம் கம்பராமாயணத்தை நாம் மேலும் புரிந்து ரசிக்க வைக்கிறது.
வானொலியில் “கம்பன் வாழ்க. கம்பன் புகழ் வாழ்க. கன்னித் தமிழ் வாழ்க” என்று இசை நயத்துடன் வாழ்த்தி அவர்கள் நடத்தும் காவியச் சுவை மிக்க பட்டிமன்றங்களை பலரும் கேட்டிருப்போம். நான் பள்ளிப் பருவத்தில் சோ.சத்தியசீலன் என்பவரின் பேச்சை மிகவும் ரசித்துக் கேட்பேன். ஒரு நபர் பெரும் கவனம் நீண்ட கால நன்மை எதையும் பயக்காது. ஒரு அமைப்பு மட்டுமே சமூகத்தில் நிரந்தர தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும். நிறுவனத்தின் பணி பலரையும் ஈர்த்து அந்த நோக்கத்துக்கு மிகுந்த ஆதரவைப் பெற்றுத் தரும். காலச்சுவடு பல இலக்கியப் பத்திரிக்கைகள் தோன்றக் காரணமாய் அமைந்தது. தீரா நதி என்னும் இதழை குமுதம் துவக்க அதுவே காரணம். காலச்சுவடு நடுநிலையான இதழ் என்றோ அல்லது எல்லா இலக்கியவாதிகளையும் ஒன்று படுத்தும் புள்ளி என்றோ நான் கூற மாட்டேன். நிறையவே விமர்சிக்க வேண்டிய போக்கு அதனிடம் உண்டு. ஆனால் ஒரு நிறுவனம் என்பதால் அது ஏற்படுத்திய தாக்கம் அதிகம். இதையே சுந்தர ராமசாமி என்னும் தனி நபர் தன்னை மையப்படுத்தும் போக்கைக் கைக் கொண்டிருந்தால் அது இன்று பெறும் கவனமும் மரியாதையும் சாத்தியமே ஆகி இருக்காது.

நவீன இலக்கியத்தில் ஆளுமைகள் சார்ந்த தனித்தனி அமர்வுகள் உதிரியாக நடக்கின்றன. நவீன இலக்கியம், சிறு பத்திரிக்கைகள் இவற்றை வாசித்து விவாதிக்கும் அமைப்பு ஒன்று உருவாகவே இல்லை. இதை ஜெயமோகன் போன்ற ஆளுமை முன்னெடுத்தால் இதற்கு வடிவம் தர பல எழுத்தாளர்கள் மற்றும் பதிப்பாளர் ஒன்று சேர்வார்கள். இதில் வலதுசாரி, இடதுசாரி , தலித் எனப் பிரிந்திருக்கும் எழுத்தாளர்கள் கூடி, பல விவாதங்களைச் செய்யலாம். வருடா வருடம் புத்தகக் கண்காட்சியை ஒட்டி இதை நடத்தலாம். இதை ஆக்கபூர்வமான ஒரு உதாரணத்துக்காகக் குறிப்பிடுகிறேன். சோ தூய்மையான அரசியலுக்கான ஒரு பெரிய அமைப்பை ஏற்படுத்தி சமீபத்தில் அன்னா ஹஸாரே தலைமை ஏற்ற அமைப்புடன் இணைந்திருக்கலாம். (சோவுக்கே பரிந்துரை செய்யுமளவு துணிவு எனக்கு!)

கிரிக்கெட் விளையாட்டில் பல முறை நடப்பது இது. தொலைக்காட்சியில் ஒரு நட்சத்திர வீரர் விளையாடும் போது அவர் ஒரு பொருளை விளம்பரம் செய்வது போன்ற விளம்பர ஒளிபரப்பு வரும். அவர் உலகத்தில் ஏற்கனவே எல்லா சாதனைகளையும் முறியடித்தவர். இனி அவர் கிரிக்கெட் உடைகளை எத்தனை முறை அணிந்தாலும் அதுவும் சாதனையே. அவ்வளவு சாதனையாளர்.பல சமயம் அவர் சரியாக விளையாடாமல் ‘அவுட்’ ஆகித் திரும்பிப் போன பிறகு அவர் பந்தாவாகத் தரும் விளம்பரம் அவரது பரம ரசிகர்களுக்கே அங்கதமாகத் தெரியும்.

(நிறைவுற்றது).

(image courtesy:http://kambantamilcentre.blogspot.in/2013_03_01_archive.html)

Posted in தொடர் கட்டுரை | Tagged | 2 Comments

சோ – ஜெயமோகன் இரு “தனிமரத் தோப்புகள்” – 3


சோ – ஜெயமோகன் இரு “தனிமரத் தோப்புகள்” – 3
biografy_main

ஜெயமோகன் என்னும் படைப்பாளி குறித்த விமர்சனங்கள் அவரது பிரதிகளைப் பற்றியதாகவே அமைய வேண்டும். ஆளுமைகளை மையப் படுத்தி வாசிப்பும் விமர்சனமும் செய்யும் போக்கு குறுகியது. அவரது நாவல்களுக்காகவும் அவரது சிறுகதைகளில் ‘அறம்’ என்னும் தொடரில் வந்தவற்றுக்காகவும் அவர் தனி இடம் பெறுபவர். இந்தக் கட்டுரை இலக்கியவாதி ஜெயமோகன் பற்றியது அல்ல. சோவோடு ஒப்பிடக் கூடிய அவரது ஆளுமையின் பகுதி மட்டுமே இந்தக் கட்டுரையின் மையம்.

“என் திறமையை நான் முன்னிறுத்துகிறேன். என் பார்வையில் இவற்றை இப்படி நிறுவுகிறேன்” என்பது கலைத் தன்மையுடன் செய்யப்படும் எதுவும் சரியே. சிந்தனைத்தளத்தில் சமூக நோக்கில் இதே போல் மையப்படுத்தும் ‘நான்’ வெகு தூரம் செல்ல உதவுவதில்லை.

மறுபக்கம் இரண்டு பேருக்கும் ஆளுமை சார்ந்த கருத்துகள் அதிகம். ஆளுமைகளை மையப் படுத்தி சிந்திக்கும் போக்கு அதிகம். இது தன்னை முன்னிறுத்தும் உந்துதலில் மற்றொரு நிலையே. அரசியல்வாதிகளை விமர்சிக்கும் போது ஒவ்வொரு ஆளுமையாக நிதானமாக அலசி விமர்சிப்பதில் சோவுக்கு ஆர்வம் அதிகம். இலக்கிய ஆளுமைகளைப் பொருத்தே பிரதிகள் வாசிக்கப் பட வேண்டும் என்னுமளவு விமர்சகர்கள் போகிற போக்கு ஒன்று உண்டு. அதில் ஜெயமோகனும் அடக்கமே. இதனால் சமகாலத்தில் எழுதும் எல்லாப் பிரதிகளையும் வாசிக்க முடியாது. ஏனென்றால் அதற்கு முன்னால் அந்தப் படைப்பாளியின் ஆளுமையை அலசி ஆக வேண்டும்.

சோ அரசியலில் நல்ல ஞானம் உள்ளவர். அதே போல் ஜெயமோகன் இலக்கியத்தில். தன்னை முன்னிறுத்தும் போது கண்டிப்பாக ஒரு வாசகர் வட்டம் தேவை தானே. சோ அதை வருடாந்திர விழாவாகக் கொண்டாடுவார். ஜெயமோகனுக்கு வாசகர் வட்டம் ஏற்கனவே இருக்கிறது.

இதெல்லாம் அவர்கள் உரிமைதான். ஆனால் இந்தக் கட்டுரை தமிழ் நாட்டின் ஆகச் சிறந்த அறிவுஜீவிகளாகக் கொண்டாடப்படும் இரு அறிவுஜீவுகளை ஒப்பிடும் முயற்சி.

ஒருவர் தன்னையே ஒரு நிறுவனமாக உயர்த்திக் கொள்ள முயல, கண்டிப்பாக ஒரு அஸ்திவாரம் வேண்டும் இல்லையா? ஏற்கனவே நிறுவப் பட்டு கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதான ஒன்றே அந்த அஸ்திவாரமாக முடியும். என்வே பண்பாடு மதம் இரண்டும் தூண்களாக அவர்களது பிரம்மாண்ட நிறுவன பிம்பம் எழுந்துள்ளது.

இந்த இடத்திலும் இது வரையிலும் ஒரு கேள்வி எழுந்திருக்கும். அவர்கள் மோசடி எதாவது செய்தா புகழையும் பிரம்மாண்டமான ஒரு பிம்பத்தையும் பெற்றார்கள்? உனக்கென்ன போகிறது?

கண்டிப்பாக எனக்கு இதில் மாற்றுக் கருத்து உண்டு. புதிய சிந்தனை, சமுதாயத்தின் மேம்பட்ட மாற்றம் இவற்றை விரும்புபவர் என்ன செய்வார்? தேக்க நிலையில் நின்று அழுகும் மத அடிப்படையிலான குறுகிய நோக்குகளை உடைக்க விரும்புபவர் என்ன செய்வார்? தனக்கென ஒரு பீடத்தைத் தேட மாட்டார். கொடுக்கப் பட்டாலும் அதை நிராகரிப்பார்.

தன்னையும் வாசகனையும் சமமாக பாவித்து, சிந்தனைகளைப் பகிரும் போக்குக்கு ஆகச் சிறந்த உதாரணம் ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி. அவர் முன் வைக்கும் கருத்துகள் பகிர்பவை. உரத்து பிரகடனம் செய்யப் படுபவை அல்ல.

சோ ஜெயமோகன் இருவருமே தம் கருத்துகளை நிறுவ நிலை நாட்ட எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சி “உன் மூளைக்கும் சேர்த்து நானே சிந்தித்து இருபக்கமும் பார்த்து அதே சமயம் நடு நிலையாகவும் நின்று எல்லாமே செய்தாகி விட்டது. பேசாமல் கேள்” என்னும் தொனி உடையது.

நல்ல முதிர்ச்சியும் கூர்மையான சிந்தனையும் உடைய ஒரு ஆளுமை தனக்குத் தரப் படும் எல்லா அடையாளங்களையும் பீடங்களையும் நிராகரித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஆனால் இருவரும் வசதியாக அந்தப் பீடங்களில் மீது ஏறித் தானும் ஒரு கோபுர உயரமாகி நிறைவு பெற்று ஒளி வீசுகிறார்கள்.

அதற்கு ஒரு படி மேலே போய் தான் கொண்டாடும் எந்த ஒரு நம்பிக்கையையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும். தான் எந்த பீடத்தையோ, மடத்தையோ, மத அடிப்படையிலான நிறுவனத்தையோ தூக்கிப் பிடிக்க கூடவே கூடாது. முடிந்தால் தாக்கி அது பொல பொலவென்று உதிர்வதை எடுத்துக் காட்ட வேண்டும். தாக்காமல் விட்டுவிட்டால் கூட புரிந்து கொள்ள முடியும். தூக்கிப் பிடிப்பது அறிவுரீதியான சறுக்கலே.

ஆரோக்கியமான ஒரு சமூகத்தில் மதம் வழிபாடு இவைகள் ஒரு தனிமனிதன் அல்லது அவன் குடும்பத்தின் அந்தரங்க நடவடிக்கையாக இருக்க வேண்டும். அதை அனைவருக்கும் உகந்தது என்று கூறுவது மருந்தின் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்றே தெரியாமல் பரிந்துரைப்பது போன்றதே.

இறை நம்பிக்கை மிகவும் ஆரோக்கியமான நேர்மறையான பண்பே. ஆனால் அதை நிறுவனப் படுத்தும் போது அது கடுமையான எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.

உண்மையான துறவி மதத்தையும் சேர்த்தே துறந்தவனே. பல சித்தர்கள் அப்படிப்பட்டவர்களே.

பீடங்களை முன்னிறுத்தாத அவற்றை நிராகரிக்கிறவர்களாக உருவாகி இருக்க வேண்டியவர்களே இருவரும் .ஆனால் தன் அறிவின் மீதும் தன் புரிதல் மீதும் உள்ள அளவு கடந்த மயக்கம் அவர்களை சரியான பாதையில் செல்ல விடாமல் தடுத்து விட்டது. (தொடரும்)

(image courtesy:http://www.jkrishnamurti.org/about-krishnamurti/biography.php)

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , | Leave a comment

சோ – ஜெயமோகன் இரு “தனிமரத் தோப்புகள்” – 2


308899_626024774081305_690127496_n

220px-Cho_ramasamy
சோ – ஜெயமோகன் இரு “தனிமரத் தோப்புகள்” – 2

மார்க்ஸீய சிந்தனையால் பலரும் மேற்கத்திய வாழ்க்கைமுறையால் சிலரும் இந்தியாவின் தொன்மையான பண்பாட்டை, வரலாறை, தத்துவ சிந்தனை மரபை முழுமையாக நிராகரிக்கிறார்கள் என்னும் கருத்தை தமக்கே உரிய தடத்தில் இருவருமே பதிவு செய்து வருகிறார்கள். முதலில் அவர்கள் தரப்பில் உள்ள வாதத்தில் அடிப்படை உண்டு என்பதை ஏற்க வேண்டும். முழுமையாகவே அப்படித்தான் அறிவுஜீவிகள் இருக்கிறார்கள் என்று வைத்தாலும் ஒரு பெரிய ஓட்டை ஒன்றைக் கண்டு கொள்ளாமல் போக வேண்டி வரும். இந்திய தத்துவ நூல்கள், ஆன்மீக சிந்தனையாளர்கள், உபநிடதங்கள் என்னும் ஒப்பற்ற வளமையின் மறுபக்கம் என்ன? விழுமியங்கள் நீர்த்து அழிந்து போய் நம்பத்தகுந்த, மரியாதைக்குரிய நபர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் ஏன் குறைந்தது? பாலியல் வன்முறை புதிய உச்சங்களைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. மதம், தத்துவம், பாரம்பரியம் இவை காப்பாற்ற முடியாமற் போன பண்பாட்டுத் தராதரம் இனி எப்படி எட்டப் பட வேண்டும்? சமூக நீதி என்பது அரசியல் செய்ய இன்னுமொரு கோஷமாக நின்று போனது ஏன்? வருணாசிரம தர்மம் தவறு தான் என்று ஏன் நாம் ஏற்க மறுக்கிறோம்?

தொன்மையிலும் வரலாற்றிலும் (வரலாற்றில் ஜெயமோகனுக்கு சோவை விட அதிக ஈடுபாடு) தத்துவத்திலும் தனது ஆழ்ந்த ஞானம் மற்றும் புலமையை வெளிப்படுத்துவதில் அதாவது தன் தனிப்பட்ட ஆளுமையின் ஆகச்சிறந்த ஈடுபாடுகளைப் பதிவு செய்வதில் இருவருக்கும் உள்ள பிடிமானம் ஒன்று தான் இவர்களின் முன்னுரிமையாகி விட்டது. உண்மையைத் தேடும் யாரும் நடுநிலையாக நிற்கும் பட்சத்தில் ஒரே இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தே தீர வேண்டும் இல்லையா?

எல்லா அறிவுஜீவுகளும் இந்தியப் பாரம்பரியத்தைத் தூற்றும் அற்பர்கள் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். இன்று உள்ள பாதாளத்திலிருந்து இந்தத் தலைமுறை வெளியே வர வேண்டும் என்ற கனவு இருவரிடமுமே இல்லை. அப்படி வெளி வர வேண்டுமென்றால் அணிகள் கண்ணுக்குத் தென்படாது. ஆளுமைகள் தென்பட மாட்டார்கள். இஸங்கள் தென்படாது. சமூக மாற்றம் வேண்டும் என்னும் தீவிரம் செல்ல வேண்டிய திசை மட்டுமே தென்படும். எல்லாப் பெரிய மதங்களும் நம்மைக் கைவிட்டு விட்டது தெளிவான உண்மை.

குழந்தையாயிருக்கும் போது ஒரு தகப்பனை மகன் ஒரு பெரிய நாயகனாகக் காண்பான். வளர வளர அப்பன் குழப்பவாதியாகத் தென்படுவான். தன் காலில் நிற்கும் போது தான் தகப்பன் தன்னைப் போலவே சுமாரான ஆள் என்று தெளிவான். மனித சமூகத்தின் முன் மதங்கள் கையாலாகாத அப்பன்களாகத்தான் இன்று நிற்கின்றன.

இன்று உலகம் அல்லற்படும் துய்ப்பு வேட்கை, போர், அதிகார வெகுதன வர்க்கம் எளிய உழைக்கும் வர்க்கத்தை வேட்டையாடுவது, பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறாய் இவை எதற்குமே மத நூல்களில் தீர்வுகள் இல்லை. இந்த உண்மை எளிதானது. தெளிவானது. மிகவும் வேதனை தருவது.

மதங்களைத் தாண்டி மனித நேயம் பேசும் ஆளுமைகள் இலக்கிய மற்றும் அறிவுத்தளத்தில் ஒன்று பட வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். அறிவு ஜீவிகள் அத்தனை பேரும் நாசகாரர்கள் என்று நிறுவது எளிது. ஆனால் அது தற்காலிகமானது. நிரந்தரமான சமூக மாற்றத்தைச் சென்று அடைய எல்லோரும் ஒருமிக்கும் ஒரு புள்ளியைத் தேடுவதே பொறுப்பான செயல்.

சமூகப் பொறுப்புணர்வு என்பது தனது ஆளுமை சார்ந்தவற்றைத் தாண்டி சமூகம் முழுவதும் உய்யும் வழி தேடும் ஒருமிப்புக்கு நகரும் பரிமாணம். இதில் இருவருமே தமது பிரம்மாண்டம் அதற்கு இடங்கொடுக்காது என்று ஒதுங்கி விட்டார்கள். ( ஒரு தலைமுறை இளையவர் என்பதால் ஜெயமோகனுக்கு சமூக நீதி பற்றிய சரியான புரிதல் இருக்கிறது. அணிகளைத் தாண்டி அனைவரும் ஒன்று பட்டுப் பணிபுரிய வாய்ப்பு இல்லை என்னும் அவநம்பிக்கை அவரிடம் நிறையவே இருக்கிறது.)

(தொடரும்)

Posted in தொடர் கட்டுரை | Tagged , , | Leave a comment