சசி பெருமாள் – அஞ்சலி


31-1438337211-sasiperumal-d121-600

சசி பெருமாள் – அஞ்சலி

காந்தியவாதியான​ சசி பெருமாள் மதுவுக்கு எதிரான​ ஒரு இடைவிடாத​ போராட்டத்தை நிகழ்த்தினார். 2013ல் அவர் தொடர் உண்ணாவிரதம் இருந்த​ போது என் கட்டுரையில் “தமிழகத்தின் அன்னா ஹஸாரேவாக சசி பெருமாள் ஒரு திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தும் மன உறுதியைக் காட்டி உள்ளார்” என்று எழுதினேன். அவர் போராட்டம் மக்கள் மற்றும் அரசியல் கட்சிகள் மீது மிகப் பெரிய​ தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

செல்போன் கோபுரத்தின் மீது ஏறிப் போராட்டம் நடத்தும் போது அவர் உயிரிழந்திருக்கிறார். தமிழ் நாட்டு மக்கள் மீது வைத்திருக்கும் அன்பு காரணமாகவே தனி மனிதனாக​ அவர் போராடி வந்தார். மது விளைவிக்கும் கெடுதிகள் பற்றி எந்த அளவு விழிப்புணர்வு தேவை என்பதற்கு அவரது உயிரழப்பு ஒரு செய்தி.

மதுவை ஒழிப்பதால் பல​ குழந்தைகள், குடும்பங்கள் மேம்படுவார்கள். கோடிக்கணக்கான​ பெண்கள் குழந்தைகளை வளர்க்க​ பேண​ கணவனின் வருமானம் குடும்பத்திடம் போய்ச் சேரும்.

தமிழக​ வரலாற்றில் பொது வாழ்வில் உத்தமர் என​ வணங்கப் படுவோரில் சசி பெருமாள் ஒருவராவார். அவருக்கு என் அஞ்சலி.

(image courtesy:tamil.oneindia.com)

Posted in அஞ்சலி | Tagged , | Leave a comment

கலாம் மீது கடுமையான​ விமர்சனம்- ஜெயமோகன் பதில்


download

கலாம் மீது கடுமையான​ விமர்சனம்- ஜெயமோகன் பதில்

யாருமே விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்லர். என்றாலும் ஒருவருக்கு – நாட்டையும் மக்களையும் அப்பழுக்கில்லாமல் நேசித்த​ ஒரு மாமனிதருக்கு- நாடே அஞ்சலி செலுத்தும் போது , அவரை விமர்சிப்பது நல்ல​ பண்புமிகு செயல் அல்ல​. சாருநிவேதிதா கட்டுரையை வாசித்த போது நான் மிகவும் வருந்தினேன். ஆனால் எதிர்வினை ஆற்றும் அளவு அதில் ஆழம் இல்லை என்று விட்டுவிட்டேன். ஜெயமோகன் பதில் தந்தது மனதுக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறது.

சாருவின் கட்டுரைக்கான​ இணைப்பு

ஜெயமோகன் பதிலுக்கான​ இணைப்பு

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , , | Leave a comment

துளி விஷம்


download

துளி விஷம்

சத்யானந்தன்

பரிமாற்றங்களின் தராசில்
ஏறுமாறாய் ஏதேனும் மீதம்
இருந்து விடுகிறது

நாட்காட்டியின் தாள்கள்
திரைகளாய்

அபூர்வமாய்
நினைவின் பனிப்
பெட்டகத்தில்
உறைந்து போயிருந்த முகம்
எப்போதோ எதிர்ப்படுகிறது
எந்தத் தழும்பில் அந்தப் பரிச்சயம்
இழையோடுகிறது என்றறிய
வெகுகாலம் பிடிக்கிறது

பகலின் பரிகாச முகங்கள்
இரவில் ரத்தக் காட்டேரிக்
கனவுகளாகின்றன

மீறல்கள்
வம்புச் சண்டைகள்
அதிர்வுகளாய் எடுத்து வைக்கும்
தப்படி ஒவ்வொன்றிலும்
இடறுகின்றன

கடந்து செல்ல
சட்டை நீக்கிய
பாம்பு போல்
ஊர்ந்து செல்ல வேண்டும்

பல்லில் துளி
விஷமும்

(திண்ணை 26.7.2015 இதழில் வெளியானது)

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

பிஞ்சு மனதை அவமானத்தால் ஊனப்படுத்தாதீர்- தமிழ் ஹிந்துவில் கட்டுரை


stock-vector-vector-illustration-of-an-angry-baseball-coach-yelling-at-a-small-boy-child-at-home-plate-of-a-25836682

பிஞ்சு மனதை அவமானத்தால் ஊனப்படுத்தாதீர்- தமிழ் ஹிந்துவில் கட்டுரை

30.7.2015 தமிழ் ஹிந்து நாளிதழில் “ஒவ்வோர் அவமதிப்பும் ஒரு மரணம்” என்னும் கட்டுரை வாசகர்களின் சிந்தனைக்காக முன் வைக்கப் பட்டது. ஆனால் சமுதாயம் குழந்தைகள் விஷயத்தில் தன்னை சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ள வேண்டும். நாம் குழந்தைகளுக்கு குடும்பத்தில், பொது இடங்களில், கல்வி நிறுவனங்களில் தரும் இடம் எது? அவர்கள் சுதந்திர சிந்தனையால் தமக்கும் சமுதாயத்துக்கும் நாட்டுக்கும் பெரிய முன்னேற்றமான சீர்திருத்தமான மாற்றங்களைக் கொண்டு வருவார்கள் என்னும் நம்பிக்கை நமக்கு உள்ளதா? அவர்கள் நம்மை விடப் புதுமையாகவும், கற்பனையும் சிந்தித்து மேம்பட்ட உலகை உருவாக்குவார்கள் என்று எப்போதாவது நாம் சிந்தித்திருக்கிறோமா?

ஹிந்து நாளிதழ் கட்டுரையின் சாராம்சமான பகுதியைப் பார்ப்போம்:

“நம் சமூகத்தில், குழந்தைகள் உயிரை மாய்த்துக்கொள்வதைத்தான் தற்கொலைகளின் பட்டியலில் சேர்க்கிறோம். அவர்கள் மனதுக்குள் மருகி மருகிச் சாவதைக் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்வதில்லை. விளைவு, அதன் உச்சத்தில் நடக்கும் மரணங்களே நம் பார்வைக்கு வருகின்றன. மரணத்தைவிட மோசமானது வலி என்கிறது மருத்துவம். அவமதிப்பும் மரணத்தைவிட மோசமானதுதான்”

கட்டுரையாசிரியர் ச.மாடசாமி தமிழ்ச்சூழலில் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் அவமானங்களைத் தவிர் “டெத் அட் அன் எர்லி ஏஜ்’ என்னும் ஜோனதன் கோசலின் புத்தகம் எடுத்துரைக்கும் வன்முறைகளை நம்மிடம் பகிர்கிறார்.

குழந்தைகள் மனதின் ஊனம் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர்களை பாதிக்கும் என்று மருத்துவம் கூறுகிறது. பண்பட்டவர்கள் கூறுகிறார்கள். ஆனான் நமக்கு நாசூக்கான மென்மையான ஒன்று இந்த உலகில் உண்டு என்றாவது தெரியுமா?

“அடியாத மாடு படியாது’ “ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையாது” முதலான பிற்போக்கான, மட்டமான, கேவலமான பழமொழிகளை ஒழிக்கலாம் என்று நம்மால் பேச முடியுமா?

ஆசிரியனுக்கோ பெற்றவனுக்கோ எவனுக்குமே குழந்தையை அடிக்கும் உரிமை கிடையாது என்பதை நாம் உரத்துச் சொல்லுவோமா?

மாதா, பிதா, குரு இவர்கள் தம் பொறுப்பை உணர்ந்து செயற்படுவதைக் கண்காணிக்க வேண்டும். தெய்வம் ஒன்றுதான் தெய்வம். மனிதன் எவனுமே கண்காணிக்குரியவனே என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி யாராவது பேசி விட முடியுமா?

குழந்தைகள் உரிமை, பெண்கள் உரிமை, மனித உரிமை இவை கோஷம் போடும் விஷயங்கள் அல்ல இப்படி சில உரிமைகள் மானுடத்தின் மகத்தான நீதிகள் என நாம் நினைப்பதுண்டா/

எப்போதாவது தான் இப்படி சில கட்டுரைகளே வருகின்றன.

குழந்தைகளைக் காயப்படுத்தும் தாய் அல்லது தந்தை அல்லது ஆசிரியர் இவர்கள் யாருமே அவர்களை வாழ்நாளுக்கும் முடப்படுத்தி விடுகிறார்கள். இதை விடக் குரூரமான செயல் வேறு எதுவுமே கிடையாது.

நாம் வருங்கால சந்ததியினருக்கு வழிகாட்ட நம்மால் இயலும் என்று நம்புகிறோம். அதற்கு அப்துல் கலாம் போன்ற அரிதிலும் அரிதான மாமனிதர்கள் உண்டு. நாம் நம் குழந்தைகளை சுதந்திரமாக சிந்திப்பதில் தடையாக இல்லாமல் இருந்தால் அதுவே போதும்.

குழந்தைகள் விஷயத்தில் நாம் இன்னும் கற்காலத்தில் இருக்கிறோம். அதைத் தாண்டி பண்பட்டு நாம் முன்னேறும் போது தான் அவர்களுக்கு விடியும்.
‘(image courtesy: shutterstock.com)

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged , , , | Leave a comment

தன் குடும்பப் பெரியவரை இழந்த சோகம் தமிழகமெங்கும்


11817076_1074929282540858_8969314211782749197_n

தன் குடும்பப் பெரியவரை இழந்த சோகம் தமிழகமெங்கும்

பள்ளிக்கூடங்களில் மட்டுமல்ல தெருமுனைகள் பலவற்றில் அமரர் அப்துல் கலாம் அவர்களின் புகைப்படங்களுக்கு அஞ்சலியை என்னால் காண முடிந்தது. சிறு சிறு கடைகளில் கூட அவருடைய புகைப்படங்கள் அஞ்சலிக்காக இருந்தன. ஒரு கடைக்காரர் ஒரு நாளிதழில் வந்திருந்த பெரிய புகைப்படத்தை அப்படியே கடையின் சுவரில் ஒட்டி இருந்தார்.

அப்துல் கலாம் தன் புகழ் பாடும் கூட்டம் எதையும் சேர்க்கவோ அப்படிப்பட்ட முயற்சிகளை ஊக்குவிக்கவோ இல்லை. எந்த அமைப்பும் இப்படி ஒரு இரங்கலை ஏற்பாடு செய்யவில்லை. அடிமனதில் இருந்து தம் வீட்டுப் பெரியவரை இழந்த சோகத்தை நான் பலரின் உரையாடல்களில் புலம்பல்களில் காண்கிறேன். வயதாகித்தான் இறந்தார் என்றாலும் எனக்கும் யாருக்கும் இன்னும் மனம் ஆறவே இல்லை.

தன் வாழ்க்கையை தமது அறிவுரைகளைக் காட்டிலும் ஒரு நிஜ உதாரணமாக வாழ்ந்து காட்டினார் அந்த மாமனிதர். அரசு என்னும் அமைப்பை நாம் குறை கூறாத நாளே இல்லை. அந்த அமைப்பின் நூற்றுக்கணக்கான சட்ட திட்டங்களுக்கும் சிக்கன நடவடிக்கைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டு அவர் ராக்கெட் தொழில்நுட்பத்தை, ஏவுகணைகளை உருவாக்கினார்.

யாரையும் குறை கூறாமல் நேர்மறையாகத் தம் கனவு இந்தியா உருவாக இன்றைய இளைய சமுதாயத்தை அவர் மீண்டும் மீண்டும் நாடினார். அவர்களுடன் உரையாடினார். மக்களை அவர் நேசித்தார். அது அவரது எல்லா செயல்களிலும் செய்திகளிலும் வெளிப்பட்டது. மக்கள் அவரை உண்மையாகவே நேசிக்கின்றனர். அரசியல் சார்பில்லாத, சினிமாப் பின்னணி இல்லாத ஒரு மாபெரும் தலைவருக்குத் தமிழ் மக்கள் தரும் இந்த ஆழ்ந்த சோகம் மிக்க அஞ்சலி அவர்கள் நல்ல தலைவர்களை இனங்காணக் கூடியவர்கள் என்றே காட்டுகின்றன.

இலவசங்களை வேண்டாம் என்று கூறி குழந்தைகளுக்கு ஊட்ட உணவும் தரமான ஆரம்பக் கல்வியும் என்று தமிழ் மக்கள் கேட்பார்களோ அன்று அப்துல் கலாம் கனவு கண்ட வலிமையான நாடு தானே உருவாகும்.

தொடக்கக் கல்வி தரமாக இருக்க வேண்டும், மாணவர்களின் கற்பனை மற்றும் புதுமை படைக்கும் வித்தியாசமான அசல் சிந்தனை இவைகள் தூண்டப்பட வேண்டும் ஆதரிக்கப் பட வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தி வந்தார்.

இளைய தலைமுறைக்குக் கல்வி, மரியாதை, சுதந்திர சிந்தனைக்கான வாய்ப்பு இவற்றை நாம் கொடுக்க வேண்டும். அந்த திசையில் முன்னேற வேண்டும். அதுவே நாம் அவருக்குச் செலுத்தும் மரியாதையும் அஞ்சலியும்.

(image courtesy: face book)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

அப்துல் கலாம் – அறிவியலும் மானுடம் முழுமைக்குமான கனவுகளும் ஆன பெருவாழ்வு


download

அப்துல் கலாம் – அறிவியலும் மானுடம் முழுமைக்குமான கனவுகளும் ஆன பெருவாழ்வு

கிராமப்புறத்தில் தமிழ் வழியில் கல்வி கற்ற ஒருவர் இந்தியா செயற்கைக் கோள்களை அனுப்பும் “ராக்கெட்” தொழில் நுட்பத்தில் தன்னிறைவு காண்பதை உறுதி செய்யும் அளவு உயர்ந்தார். விஞ்ஞானியாக இருந்த போதும் குடியரசுத் தலைவராக உயர்ந்த போதும் அவருக்கு நாட்டுக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் மானுடத்துக்குமான கனவுகள் நிறைய இருந்தன. ஒரு நாடு தொழில் நுட்பத்தில் யாரையும் சாராமல் இருந்தால் மட்டுமே தலை நிமிர்ந்து நிற்க முடியும் என்பது அவரது தெளிவான கருத்தாக இருந்தது. இந்தியா அப்படி வலிமையடைய வேண்டும் என்பதே அவரது செய்தி. கோட்பாடு அல்லது அரசியல் அடிப்படையில் யாருடனும் அவர் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

மாணவ மாணவிகளுக்கு அண்மையான இன்னொரு அறிஞர் மற்றும் தலைவர் அவரைப்போல யாருமே இல்லை. தனி நபர்கள் அனுப்பும் மின்னஞ்சலுக்கும் அவர் 24 மணி நேரத்துக்குள் பதில் வரும் என்று ஒரு பேட்டியில் கூறி இருந்தார். இளைஞர்கள் மற்றும் சமூகம் முழுவதுடனுமே அவர் ஒரு தொடர் உரையாடல் நடத்தி வந்தார். Green Kalam Movement என்று மரம் நடும் பணி அவர் பெயரில் தொடங்கப் பட்ட போது லட்சக்கணக்கான மரங்களை நடுங்கள் என்று அறிவுறுத்தினார். கிண்டியில் அவர் பாதுகாப்பை ஒட்டி 10 மரங்கள் வெட்டப் பட்டன. பதிலாக 100 மரங்களை நடச் செய்தவர்,

தாம் வகித்த பதவிக்கும் தமக்குக் கிடைத்த விருதுகளுக்கும் கௌரவம் தேடித் தரும் வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள் தமிழ் நாட்டில் மிகக் குறைவு. அவர்களில் ஒருவர் அப்துல் கலாம்.

அவர் வழிகாட்டுதல் இன்னும் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்தான் இல்லை. அவருக்கு என் அஞ்சலி.

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

பொ. கருணாகரமூர்த்தி சிறுகதை “சாதல் என்பது”


po51.karunakaramoorthy

பொ. கருணாகரமூர்த்தி சிறுகதை “சாதல் என்பது”

பழைய கூத்திக்கு அப்பப்ப மணியோடர் அனுப்பினதும் போதாதெண்டு சொத்தில ஒரு பகுதியை தானம் கொடுத்த தர்மப்பிரபு, இன்னொரு பகுதியை அசுக்கிடாமல் உறவுகொண்டாடினவைக்கு வார்த்துவிட்டவர், மிச்சமிருக்கிறதை உருவிப்போக நோட்டும் கையுமாய் நிக்கிறா ஒரு உடன்பிறப்பு.” மாதினி அதை யாருக்குச் சொல்கிறாள் என்று தெரியவில்லை.

காலச்சுவடு ஜூலை 2015 இதழில் வெளி வந்த​ பொ. கருணாகரமூர்த்தியின் சிறுகதையின் சாராம்சமாக​ நாம் கதையின் மேற்கண்ட​ பத்தியைக் காண்கிறோம்.

தனக்கும் மனையாளுக்கும் பொதுவான​ பள்ளித் தோழியை அவள் கூசாமல் கூத்தி என்று குறிப்பிட்டுக் குத்தலாகப் பேசியதுதான் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் அவருக்கு தான் சாகத் துவங்கி விட்டதான​ வலியைத் தருகிறது.

ஜெர்மனியில் புலம்பெயர்ந்து வாழும் இலங்கைத் தமிழர் ஒருவர் தம் இறுதி நாட்களில் குழந்தைப் பருவத்தில் சந்தித்த​ சிறுமிகள், அவர்களும் தனது மனைவியை வாழ்க்கைத் துணையாய்த் தேர்ந்தெடுத் தது, இலங்கையில் ஆயுதப் போர் குறித்த விமர்சனங்கள், தனது புலம் பெயர்வு, ஜெர்மனியில் புதிய​ வீடு, குழந்தைகள் வளர்ந்து பெரியவர்களானது என​ நிறையவே அசை போடுகிறார்.

கதையின் இறுதிப் பகுதியில் வரும் இந்தப் பதிவைக் காண்போம்:

நான் ஆகிய தயாநிதி இயல்பில் பொருள், பண்டம், ஆஸ்திகளுடன் தூங்கவல்ல உலோகாயதவாதி அல்ல என்பது மாதினிக்கு நன்கு தெரியும்.

ஒரு விருந்திலோ, தொடருந்திலோ ‘அங்கே பார் ஒரு அழகியை’ என்று இன்னொருத்தியைக் காட்டினால் மற்றப் பெண்களைப் போலவே அது மாதினிக்கும் பிடிக்காது, ஆனால் அவளைக் குளிர்விக்க ‘நீயே பிரபஞ்ச அழகு ரூபிணி’ என்று அவளைப் புகழ வேண்டியதுமில்லை. என் ஒழுக்கத்தைப் பரீட்சிக்க அவள் என்றைக்கும் முயன்றதில்லை.

என்னிடம் அவளுக்குப் பிடிக்காத விடயங்கள். சற்றே முனைப்பான என் அழகியல் இரசனைகள் மற்றும் ஆய்வுகள், நான் படிக்கும் நூல்களும் (அனைத்தும் வேண்டாத கிரந்தங்கள்) மாத்திரந்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அடடா… இன்னும் நமக்குள் ஸ்ருதி சேராத விஷயங்கள் ஏதும் மீதி இருந்திருக்கின்றனவா, சொல்லு மாதினி, மனதில் எதை வைத்து இந்த வார்த்தைகளைக் கொட்டினாய்.

பிரக்ஞையோடிருந்த காலை ஒரு முணுமுணுப்போ, உதட்டுச் சுழிப்போ இல்லாதிருந்த நீயா அவ் வார்த்தைகளைச் சிந்தியது. சாதா ஸ்திரீகளைப்போலும் உலோகாயத வாஞ்சை உன்னையும் தியக்கத்தில் ஆழ்த்திவிட்டதா.

இந்திரியங்களின் ஸ்மரணை உறைய உறைய மாதினியின் குரலின் அலைகள் ஆழக் கிணற்றிருந்து வருவதுபோல் ஒன்றிலொன்று மோதி எதிரொலித்து பின்னி நொய்து தேய்ந்து தீய்கின்றன.

அப்போதுதான் நான் சாகத்தொடங்கினேன்.”

கதையை முடிக்கும் இந்தப் பதிவு அனேகமாக​ எந்த​ தம்பதியும் தவிர்க்கும் ஒரு கேள்வியை உள்ளடக்கியது. “முழுதும் புரிதலுடன் கூடிய​ ஒரு வாழ்க்கைத் துணை சாத்தியமா?”

குழந்தையின் ஒவ்வொரு கணம் தாய்க்கும், இளவயதில் நண்பனின் இதயத் துடிப்பு மற்றொரு நண்பனுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட​ காலம் வரை அப்படியே பிடிபடும். ஆனால் குழந்தை வளர்ந்தபின் தாய்க்கும் குழந்தைக்கும், நண்பர்களுக்குள் திருமணத் துக்குப் பின்னும் ஒரு இடைவெளி வந்து விடுகிறது.

ஆனால் கணவன் மனைவிக்கிடையே தற்காலிகமாகக் கூட​ ஆழ்ந்த புரிதல் நிகழ்வதுமில்லை. அது சாத்தியமா என்று நாம் சிந்திப்பதுமில்லை. இடையறா எதிர்பார்ப்பு ஒன்று- என் கனவுகள் இந்த​ வாழ்க்கைத் துணையால் ஈடேறுமா என்று. என் கனவுகளோ வடிவம் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன​. பின்னொரு நாளில் என் எல்லாத் துயர்களின் மூலமே இந்தவாழ்க்கைத் துணை தானா என்னும் கேள்வியே எஞ்சுகிறது. வாழ்க்கையிடம் இருந்து எதை எதிர்பார்ப்பது என்ற​ தெளிவே எனக்கு இல்லாத​ போது வாழ்க்கைத் துணையிடம் எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றங்கள் என​ இரு முனைகளிடைப்பட்ட​ ஊசலாட்டம் என்றுமிருக்கிறது. ஆனால் நாங்கள் ஒருவருக்காகவே மற்றொருவர் படைக்கப் பட்டவர் என்னும் பாவனையும். இந்த​ சிறுகதை அந்த​ பாவனை பலூன் காற்றிழக்கும் தருணம் பற்றியது.

(image courtesy:tamilbookworld.com)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , , | Leave a comment

தொலைக்காட்சிகளின் வணிக நோக்கைக் கண்டிக்கும் இமையத்தின் சிறுகதை “வற்றாத ஊற்று”


slide41
தொலைக்காட்சிகளின் வணிக நோக்கைக் கண்டிக்கும் இமையத்தின் சிறுகதை “வற்றாத ஊற்று”

உயிர்மை ஜூலை 2015 இதழில் இமையத்தின் சிறுகதை “வற்றாத ஊற்று” முழுக்க முழுக்க தொலைக்காட்சிகளைத் தாக்குகிறது. பரபரப்பு மற்றும் வெகுஜென கவனிப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் வகையில் மட்டுமே தொலைக்காட்சிகள் செயற்படுவதாக அழுத்தம் திருத்தமாக ஒரு சிறுகதை பேச வேண்டும் என்று இமையம் விரும்பி இருப்பது படைப்பில் வெளிப்படுகிறது. புனைவு நுட்பங்கள் இல்லாமல் நேரடியாகப் பேசும் கதை. ஒரு புதிய தொலைக் காட்சியின் முதலாளி தனது புது நிருபர்களுக்குத் தரும் அறிவுரைகளே முழுக்கதையும். அந்த அறிவுரையின் சில பகுதிகள்:

“எத சொன்னாலும், எதக் காட்டுனாலும் சுனாமி வந்த மாதிரி, நில நடுக்கம் வந்த மாதிரி, வெள்ளப் பெருக்குல ஆயிரம் பேர் செத்த மாதிரி சொல்லணூம் காட்டணும்”

“எப்பவும் உங்க பார்வ பொம்பளைங்க, அரசியல்வாதிங்க, சினிமா நடிகருங்க, நடிகைங்க பக்கம் இருக்கணும். அவங்கள சுத்தியே தான் உங்க மைக்கும் கேமராவும் போவணும். அவுங்க தான் நமக்கு நியூஸ் கொடுக்கிற ஊத்து”

“சமூகத்தில பொறுமை கொறைஞ்சுக்கிட்டே வருதுங்கறத ரிமோட்ட வெச்சே தெரிஞ்சிக்கலாம். அடுத்து என்ன, அடுத்து என்னங்கற மனோபாவம் வளந்து போச்சு. அதுக்கு வசதியா ரிமோட் இருக்கு. ரிமோட்ட அழுத்தாம வியுவர்ஸத் தடுக்கணும். நம்ம சேனலதான் பாக்கணும். ”

“கார் ஆக்ஸிடண்டு, ஃபையர் ஆக்ஸிடண்டு, பில்டிங் ஆக்ஸிடண்டு நடந்த இடத்துக்குப் போவும் போது -போன வேகத்துல உதவி செஞ்சிக்கிட்டு நிக்கக் கூடாது. நீங்க உதவி செஞ்சிக்கிட்டு இருக்கிற நேரத்தில அடுத்த சேனல்காரன் நியூஸ்ரெடி பண்ணி டெலிகாஸ்ட் செஞ்சிடுவான்”

இமையத்தின் இந்தக் கதை சமகால வாழ்க்கையின் சித்தரிப்புக்காக கவனம் பெறும்.

Posted in விமர்சனம் | Tagged , | Leave a comment

இமயமலையின் உறைபனி எல்லைப்புறம் பற்றி Frozen – ஹிந்தி திரைப்படம்


220px-Frozen_2007_film

இமயமலையின் உறைபனி எல்லைப்புறம் பற்றி Frozen – ஹிந்தி திரைப்படம்

70களில் டான்னி டெங்ஜோங்க்பா அனேகமாக எல்லா ஹிந்திப்படங்களின் வில்லன். ப்ரோஸன் என்னும் ஹிந்திப்படம் 2007ல் எடுக்கப் பட்டது. அதில் அவரை ஒரு சராசரி மலைவாசித் தகப்பனாகக் காணும் போது தொடர்ந்து பார்க்கத் தோன்றியது. டிடி பாரதி தொலைக்காட்சியில் 25.7.2015 அன்று ஒளிபரப்பானது. வழக்கம் போல பாதிக்கு மேல் தான் பார்த்தேன். ஒரு பெண்ணைப் பெற்ற தகப்பனான டான்னி வறுமை காரணமாக அவர்கள் ஊர் பக்கத்தில் உள்ள ஒரு பணக்காரனிடம் “உனக்கு அடிமையாக வேண்டுமானாலும் சேவை செய்கிறேன்… எனக்கு அவசரமாகப் பணம் தேவைப்படுகிறது….” என்று மன்றாடுகிறார். ” நீ அடிமையாக வேலை செய்து பயனேதுமில்லை….உன் நிலம் இப்போது ராணுவம் முகாம் அமைத்ததால் விலைமதிப்பை இழந்து விட்டது… என்னோடு வியாபாரம் செய்ய உன்னிடம் என்ன இருக்கிறது? ” என்று பேச்சைத் தொடரும் அவன் “உன் மகள் இப்போது பள்ளிக்கூடம் போகிறாளா?” என வினவுகிறான் .டான்னி ” அவளுக்கு இப்போது விடுமுறை நாட்கள்..’ என்று அமைதியாக பதிலளிக்கிறார். ” அவளை அனுப்பி வை. என் மனைவி ஊரிலில்லை என்கிறான் நடுவயது கடந்த அந்தப் பணக்காரன்..” கடுமையான ஆத்திரத்துடன் டான்னி எழுந்து வந்து விடுகிறார். வீட்டுக்குத் திரும்பும் போது மலையிடையே செல்லும் “வேன்” ஒன்றில் அவர் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுவது நெஞ்சை உலுக்கும் காட்சி. மறு பக்கம் அந்தப் பணக்காரனின் மகன் இந்த இளம் பெண்ணை மணந்து கொள்ள விரும்புகிறான். அவளுக்கு சம்மதமில்லை. இளம் வயதிலேயே அம்மாவை இழந்த அவள் தன் அப்பாவே தனக்கு யாவுமாக இருக்கிறாள். கனவுகளிலும் வானத்தில் பறப்பது போன்ற கற்பனைகளிலும் திளைக்கும் அவளுக்கு, அவளது வீட்டின் மிக அருகில் வந்த ராணுவ முகாம் மிகப் பெரிய தடையாக ஆகிவிடுகிறது. அவளால் பழையபடி எங்கும் போய்வர இயலவில்லை. முகாமின் வேலிக்குள் புகுந்தே அவள் எங்கும் போய் வர வேண்டும். ஏதோ ஒரு தூரத்து ஊரில் உள்ள கடைவீதியில் பல பொருட்களை வாங்கி வரும் தந்தை அவள் கண்ணெதிரேயே துப்பாக்கிச் சண்டையின் ஊடே மரணமடைகிறார். அவர்களது வீடும் தரைமட்டமாகிறது. ஒருவருடம் கழித்து என்னும் ‘ஸ்லைடு” க்குப் பிறகு அந்தப் பெண் காட்டப் படுகிறாள். அவள் ராணுவ உடை அணிந்து அந்தக் கூடாரத்துக்கு உள்ளேயே சமைக்கும் பணியில் இருக்கிறாள்.

“இந்தக் கூடாரத்துக்கு வெளியே இருந்ததை விடவும் உள்ளே மிகவும் சுதந்திரமாக உணர்கிறேன் என்று கூறி அவள் தன் பாழடைந்த வீட்டின் நிலைப்படியைத் தாண்டி விரியும் மலையைக் காண்கிறாள். அப்போது தான் திரையில் முதன் முதலாக வண்ணத்தில் மலை காட்டப் படுகிறது. அதுவரை படம் கருப்பு வெள்ளையாகவே காட்டப் பட்டது.

எல்லைப்புறத்தில் உள்ள மக்கள் படும் இன்னல்கள் நாம் அறியாதவை. நமக்கு அக்கறையுமில்லாதவை. பனியில் வறண்ட மலைப்பகுதியில் போக்குவரத்து வசதி அல்லது பொருட்களுக்கான சந்தை, வேலைவாய்ப்பு எதுவுமே இல்லாமல் வாழ்க்கையுடன் போராடும் மக்கள் பற்றித் தெரிந்து கொள்கிறோம்.

படத்தில் ஒரு முக்கியமான காட்சி இது. டான்னி புத்த மடத்தின் பிட்சுவிடம் தன் காலத்துக்குப் பின் தன் மகளின் கதி என்னாகும் என்ற கவலையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். நேரடியாக பதில் சொல்லாத பிட்சு. புத்தரிடம் தனது ஒரே மகன் இறந்த பின் அவனை உயிர்ப்பிக்க வேண்டிய தாயிடம் “மரணமே நிகழாத வீட்டில் இருந்து ஒரு பிடி எள் வாங்கி வாருங்கள்” என்று கூறிய கதையை விளக்கிச் சொல்லி எல்லாம் இறையறுளில் மேற்செல்லும் என்று கூறுகிறார். ஆழமான படம் இது.

இப்படம் பெற்ற விருதுகள்:

National Film Awards
Indira Gandhi Award for Best First Film of a Director – Shivajee Chandrabhushan
National Film Award for Best Cinematography – Shanker Raman
Durban International Film Festival – Best Cinematography – Shanker Raman
Osian-Cinefan Film Festival, Delhi – Special Jury Award

(award details courtesy:wiki)

Posted in சினிமா விமர்சனம். | Tagged | Leave a comment

வாஸந்தியின் சிறுகதை “கருவறையின் ஓலம்”


download

வாஸந்தியின் சிறுகதை “கருவறையின் ஓலம்”

என்றும் மீளாத் துயராக​ ஆழ்மனதில் நீள்வது புத்திர​ சோகம். ​ படைப்புகள் இந்தத் துயரை மையமாக​ வைத்து நிறையவே வந்திருக்கின்றன​. ஒவ்வொரு படைப்பும் அந்த​ சோகத்தின் மற்றொரு பரிமாணத்தை நம் முன் நிறுத்துகிறது.

ஒரு தாய் பல​ ஆண்டுகளுக்கு முன் தான் பிள்ளையைப் பறி கொடுத்த​ சோகம் மீண்டும் புதிய​ ரணமாக​ ஆழ்மனதில் இருந்து வெளிப்பட​ அவள் கொள்ளும் வலியும் போராட்டமுமே வாஸந்தியின் சிறுகதை “கருவறையின் ஓலம்”.

நேபாளத்தை சூறையாடிய​ நிலநடுக்கம் பற்றிய​ காணொளிகளை வயது முதிர்ந்த​ பெண் எழுத்தாளர் காண்கிறார். தொலைக்காட்சியில் ஒரு தாய்
தன் மகனுக்காக​ எடுத்து வைத்த​ உணவை இடிபாடுகளிடையே தேடுகிறாள். தன் குழந்தை உயிரோடு இருக்கிறதா என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. பதட்டமும் பரபரப்புமாகக் காட்சி தரும் அவள் முகம் ஆழ்மனதில் எழுத்தாளருக்குள் உறைந்து கிடந்த​ புத்திர​ சோகத்தை ரத் தம் சொட்டும் அண்மைக் காயமாக​ வெளிக்கொணர்கிறது. ஏனோ உடனடியாக​ வாரணாசிக்குப் போக​ வேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றுகிறது. முதலில் அது தேவையில்லை என்று வாதிடும் கணவர் மனம் மாறி அழைத்துச் செல்கிறார். தனிமையில் கங்கை நதிக்கரையில் அமர்ந்திருக்கும் அவர் அருகில் வரும் இளைஞன் அவருக்கு தனது (காலமான​) மகன் கோபாலாகத் தெரிகிறான். “வா சாப்பிடலாம் ” என்று அவனைக் கரம் பற்றி அழைத்துச் செல்கிறார். ஒரு உணவகத்தில் அவனுக்கு வயிறு நிரம்ப​ பல​ உணவு வகைகளை வாங்கித் தருகிறார். மீரா பஜன் நடக்கும் இடத்தில் பிற​ பக்தர்களுடன் சேர்ந்து அவனும் அவரும் நடனமாடுகிறார்கள். இவர் மீண்டும் மீண்டும் கோபால் என​ அழைக்க​ அவன் “என் பெயர் ராகவ். காலமாகிவிட்ட என் அம்மாவின் பாசத்துடன் தாங்கள் உணவளித்தீர்கள்” என்று மனம் நெகிழ்ந்து நன்றி கூறி விடை பெறுகிறான். கணவரிடம் இவை அனைத் தையும் விவரிக்கிறார் எழுத்தாளர் ” தால்ஸ்தாயின் சிறுகதையில் மார்டின் என்னும் குழந்தையை இழந்த​ ஒருவனுக்கு கடவுள் பல​ வடிவில் தெரிந்தது போல​ நம் கோபால் ராகவாக​ வரும் முன் என் கனவில் வந்தான்”. கணவருக்கு அவர் புத்தி பேதலித்ததாகவே தோன்றுகிறது.

தீராநதி ஜூலை 2015 இதழில் வெளிவந்துள்ள இந்தச் சிறுகதை நம்மை ஆழமாகக் கீறுகிறது. இறந்தவர்களுக்கு உணவளிக்கும் நம்பிக்கை இதன் மையச் சரடாக​ இருப்பதே காரணம்.

பக்த​ மீரா பற்றி கதை இரண்டு இடங்களில் குறிப்பிடுகிறது. மீரா இறைவன் கண்ணன் மீது வைத்திருந்தது காதலுக்கும் பல​ படிகள் மேலான​ ஆன்மீகப் பிணைப்பு.

ஒரு தாய் தன் குழந்தை மீது வைத்திருப்பதும் அன்பு அல்லது ரத்த​ பாசம் என்னும் அடையாளங்களைத் தாண்டி ஆன்மீகப் பிணைப்புதான். எந்தக் குழந்தையிடமும் அதே பாசத்தைக் காட்டுவதும் எந்தக் குழந்தையிலும் தன் குழந்தையைக் காண்பதும் ஒரு தாய்க்கு சாத் தியமே. அது நிகழாமற் போகலாம். அபூர்வமாக நிகழும் போது ஆன்மீகமானது. ​

மீண்டும் இறந்தவருக்கு உணவளிக்கும் நம்பிக்கைக்கு வருவோம்.​ அது மூடநம்பிக்கைதான். ஆனால் ஆறாத​ ஒரு காயத்துக்கு, மாறாத​ ஒரு சோகத்துக்கு மருந்திடும் சடங்கு. காக்கையோ மற்றொரு மனிதனோ அவர்களிடம் நாம் நேசித் தவரைத் தற்காலிகமாகக் காண​ முடிகிறது. ஆழ்மனதில் என்றும் நீளும் துயரை அனுபவிக்கும் ஒரு தாயின் வலிக்கு அது அருமருந்தே.

சிறுகதையில் ஒரு சக​ (பெண்) எழுத்தாளர் “வரவர​ நீ வலது சாரியா ஆகிக்கிட்டே வரே” என்கிறார். வலி கோட்பாடுகளின் வரையறைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதே.

(image courtesy:penguinbooksindia.com)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , | Leave a comment