சலவை


iron-box

சொல்வனம் 15.3.2005 இதழில் வெளியானது

தனது இரு சக்கர வாகனத்தை ‘மேன்ஷனி’ன் கீழ்த்தள ஓரத்து நடையில் நிறுத்தினான் முத்துக் குமார். இரண்டாம் மாடியில் உள்ள தன் அறைக்குப் போகவில்லை. வெள்ளிக் கிழமை. வெக்காளியம்மன் கோயிலுக்கு வாகனங்களும் நடையாய்ச் செல்வோருமாய் நெரிசல். சிரமப் பட்டு சந்தின் மறுபக்கம் வந்து நேரே நடந்து ஜீயபுரம் செல்லும் சாலையில் திரும்பினான். இரவு மணி எட்டு. வெப்பம் தணிந்த பாடில்லை. வியர்த்துக் கொட்டியது.

சாலையில் நடந்த படி முதல் சந்து இரண்டாம் சந்து என்று கவனித்து வந்தான். இரண்டுமே மிகவும் குறுகியவை. மூன்றாவது சுமாரான அகலம் உள்ளது. அங்கே முனையிலேயே இஸ்திரி வண்டி நிற்கிறது. ஆள் இல்லை. அக்கம் பக்கம் போயிருப்பாரோ? அரையிருட்டில் அவர் எப்போதும் ஏற்றி வைக்கும் காடா விளக்கு இருக்கும். அதுவுமில்லை. வண்டியை நெருங்கும் முன் காதருகே ஹாரன் அடித்து ஒரு இரண்டு சக்கரக்காரன் முறைத்தபடி கடந்து போனான். வண்டியில் ஏற்கனவே ஒரு கட்டைப் பை துணி பிதுங்கக் கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது . இஸ்திரிப் பெட்டி வெளியே இல்லை. அப்படியென்றால் இன்றைக்கும் ஆள் வரவில்லை என்றே பொருள். பதட்டத்தின் ஸ்ருதி மீண்டும் அதிகரித்தது.

இன்று மாலை நான்கு மணி சுமாருக்கு எந்தப் பதட்டமும் இல்லை. உருவாகிவரும் குடியிருப்பில் தனது வீட்டின் வரை நகலில் மாற்றம் கேட்ட ஒருவர் வந்து போனார். அதற்கு அடுத்து ‘டைல்ஸ்’ எங்கே தனது ரசனைக்குக் கிடைக்கும் என்று ஒரு அம்மாள் ஒரு மணி நேரம் கேள்விகளால் துளைத்துச் சென்றார். அவராலும் பதட்டமில்லை. ஆறு மணிக்கு தான் ஒரு குறுஞ்செய்தியால் சாந்தி பதட்டத்தைத் துவக்கி வைத்தாள். ” சவுதி அனுப்பும் மும்பை நிறுவனத்திடம் பேசினீர்களா?”  “இல்லை””பேசுங்கள். ஞாயிறு அன்று நேர்முகத்தில் கலந்து கொள்ளுங்கள். முடிவைப் பிறகு எடுக்கலாம்”

அவன் பதில் அனுப்பவில்லை. சாந்திக்கு ஒரு ‘சிவில் என்ஜினீயர்’ 20000 மாத சம்பளத்தில் திருச்சியில் திண்டாடுவது பிடிக்கவில்லை. சவுதியால் நம் திருமணம் தள்ளிப் போகும் என்று கூட மிரட்டிப் பார்த்து விட்டான். அவள் மசியவில்லை. இந்த நிறுவனத்தில் தன்னை மரியாதையாக நடத்துகிறார்கள். கொஞ்சம் அனுபவம் பெற்றால் சென்னையில் பெரிய ‘பில்டர்’ நிறுவனங்களில் வேலைக்குப் போகலாம். சவுதி போனால் இப்படி மலைக் கோட்டை ரயிலில் ஏறி மறு நாள் காலை அப்பாஅம்மாவை , மாலை சாந்தியைப் பார்க்க முடியுமா? திருச்சி ஏனோ அவனுக்குப் பிடித்தே போயிருந்தது. இங்கேயே சாந்தியுடன் குடும்பம் நடத்தினாலும் குறைந்த வாடகைக்கு எத்தனையோ வீடுகள். சிறியாதாய் ஒன்றைக் கட்டியே குடியேறலாம்.

அவன் பதிலை அவள் எதிர்பார்க்கவா போகிறாள்? கண்டிப்பாக இல்லை. அவன் போவான் என்று அவளுக்குத் தெரியும் . ஒரு நாள் மும்பை போய் வர விமான டிக்கெட் பணம் அங்கே நேர்முகம் முடிந்ததும் தருவார்கள். ஏனோ சவுதி போவது இவ்வளவு அவசரமெனத் தோன்றவில்லை. இந்த நிமிடம் இஸ்திரி போட்ட துணியே இல்லை.

மூன்று நாளாக இஸ்திரிக் கடை திறக்கவில்லை. இஸ்திரிக்காரர் இப்படிச் செய்வது முதல் முறையில்லை. சர்க்கரை நோய். சில சமயம் ஒரு வாரம் வரை கடையை அடைத்திருக்கிறார். அடுத்த சந்தில் இன்னொரு ஆள் இருக்கிறார். ஒரு முறை கொடுத்த போது “இனி வாடிக்கையாக வர்றதா இருந்தாச் செய்யலாம்” என்று அவன் கண்களை நோக்கினார். தலையாட்டினான். ஆனால் பழைய இஸ்திர்க்காரர் கண்ணில் படும்படி அவரது சந்தைத் தாண்டிச் செல்ல மனதுக்கு ஒப்பவில்லை. அவரும் ஈரெட்டாய் கடை போடுவதை நிறுத்தவில்லை. அவர் இல்லாவிட்டால் துணியை வண்டியில் வைக்கக் கூடாது என்று காலையில் வெறும் கையுடன் வந்து எட்டிப் பார்த்தான். அவர் இல்லை. ஐந்தாறு பேண்ட் மற்றும் சட்டைகள் இஸ்திரி போட வேண்டும். ஞாயிறு நேர்முகத்துக்குத் தேவையான நல்ல சட்டையும் இஸ்திரி செய்தால் தான் போடக்கூடியது.

முனைக் கடையில் அவன் தலையைப் பார்த்த உடனேயே தேனீர் போடத் துவங்கி விட்டார். தேனீர் குடிக்கும் போது அவனுக்கு மனம் இளகியது போலத் தோன்றியது. சாந்தியை எப்படியாவது சமாதானம் செய்து கொள்ளலாம். அறைக்கு வந்து உடை மாற்றி துண்டு, சோப் எடுத்து மறுபடி அறையைப் பூட்டி வாளியிலேயே சாவியை போட்டு குளியலறையை அடையும் போதே கைபேசி ஒலித்தது. குளித்து விட்டு வந்தான். இரவு ஒன்பது மணி. மும்பையிலிருந்து தான் அவன் விட்ட அழைப்பு. அழைத்தான். ஞாயிறு வருவதை உறுதி செய்கிறீர்களா என்று கேட்ட போது தன்னையும் அறியாமல் சரி என்றான். விமானப் பயணத்தை நாளைக்கு அலுவலகம் போகும் வழியில் “டிரேவெல்ஸ்” மூலம் செய்ய வேண்டும். இரவு குறுஞ்செய்தி பார்த்து சாந்தி மகிழ்ந்து “நீங்கள் போவீர்கள். எனக்குத் தெரியும்” என்று பதில் அனுப்பினாள்.

விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு மின் தடையில் வியர்த்து எழுந்தான். இஸ்திரி போட வேண்டிய துணிப்பை காலை இடறியது. மெழுகு வர்த்திய ஏற்றி வைத்து நாளை மும்பைக்குப் போக ஏன் இப்போது “ஆன் லைனி”ல் டிக்கெட் போடக் கூடாது என்று ஒரு யோசனை. மடிக்கணினியை இயக்கினான். கொஞ்சம் பேட்டரி இருந்தது. இணையதளத்துக்கான “டேடா கார்டை” ச் சொறுகினான். ஏகப்பட்ட சலுகைகளுடன் நிறைய விமான சேவைகள். ஞாயிறு இரவு நேரமாகும் என்று வேலை வாய்ப்பு நிறுவனம் எச்சரித்திருந்தது. திங்கள் காலை கிளம்பும் விமானத்தில் வந்து சென்னையில் மாறி மதியம் திருச்சி வந்து விடலாம். எதாவது சொல்லி மேனஜரை சமாளிக்கலாம். போக வர டிக்கெட்டை “கிரெடிட் கார்டில்” உறுதி செய்தான். இன்று நள்ளிரவு திருச்சியில் இருந்து மும்பைக்கு விமானம். அம்மாவிடம் எதுவுமே சொல்லாமல் இவ்வளவு தூரம் போய் வருவதா? திருச்சி ஆபிஸ் விஷயமாகப் போய் வருவதாகச் சொல்ல வேண்டியதுதான்.

விடியும் போது தான் இஸ்திரித் துணி விஷயம் பெரிய பிரச்சனையோ என்று பட்டது. வேறு வழியில்லையென்றால் மாலை புதிதாக வாங்கலாம். அப்படியும் திங்கட் கிழமை போடத் துணியே இல்லை. திடீரெனத் துணியில் பணம் போட மனம் ஒப்பவுமில்லை. சாந்தி தன்னை மூச்சுவிட முடியாத அளவு பதட்டமான வாரக்கடைசிக்குத் தள்ளி விட்டாள்.

டீ குடித்து விட்டு வாடிக்கையான கடையை எட்டிப் பார்த்தான். ஆளைக் காணோம். 7 மணிக்கு துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு நேரே அடுத்த சந்தில் நுழைந்தான். அந்த சந்தின் இஸ்திரிக்காரர் சுறுசுறுப்பாக இஸ்திரி போட்ட படி இருந்தார். மெதுவாகச் சென்று அவர் எதிரே நின்றான். அவர் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. எஃப் எம்மில் உற்சாகமாக ஒரு அறிவிப்பாளர் சாரதாஸில் ஆடித் தள்ளுபடி என்று விவரித்துக் கொண்டிருந்தார். தொண்டையைச் செருமிக் கொண்டு “கொஞ்சம் அர்ஜென்ட்” என்றான். அவர் தனது வண்டிக்குக் கீழே உள்ள பைகளைக் காட்டி “நெறைய வேலை இருக்கு. முடியாது” என்றார். மூக்கை உடைத்தது போல இருந்தது. கெஞ்சவும் கௌரவம் இடம் கொடுக்கவில்லை. “சரி எடுத்திக்கிட்டுப் போறேன்” என்று திரும்பினான். சில தப்படிகள் நடந்தான். “ஸார் ” என்று அழைத்தார். “இந்த ஒரு தடவை மட்டும் செய்து தர்றேன்” என்றார்.

கைப்பேசியில் சிறு சிணுங்கல். சாந்திதான். “ரெடி தானே?” என்று குறுஞ்செய்தி. இஸ்திரிக்காரரைப் பொறாமையோடு திரும்பிப் பார்த்து விட்டு மேலே நடந்தான்.

– See more at: http://solvanam.com/?p=38692#sthash.00I1AYlU.dpuf

Posted in சிறுகதை | Tagged | Leave a comment

அழகிய புதிர்


u17586543

அழகிய புதிர்

சத்யானந்தன்

 மரத்தின்

இலைகிளையின் அடர்ந்த

பெரும் தோற்றமாய்

வெள்ளைப் படுதா மேல்

வீச்சுடன் விழுந்த

கருப்பு மையாய்

அரிதாய்க் காணும்

யானையின் சயனமாய்

வெண்பஞ்சுச் சிதில்

விஸ்வரூபமானதுவாய்

கடலலையின்

நுரை வடிவாய்

மேகங்கள்

அலையும் அடிக்கடி

வடிவம் மாறும்

வானின் மன அலைகள்

என் கற்பனை

விரிய விரிய வெவ்வேறாய்த்

தெரியும்

அழகு

அலைகள் மேகங்கள்

மின்னல்கள்

அரங்கேறும் பெண் முகம்

சுட்டும் அகம்

கற்பனைக் கெட்டாத

அழகிய புதிர்

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

கிரிக்கெட் தவிர்த்த விளையாட்டு வீரர்கள் நிலை – புகைப்படம்


IMG-20150329-WA0000 (1)

பகிர்ந்த வாட்ஸ் அப் நண்பர்களுக்கு நன்றி

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment

சாய்னா நெக்வால் நாட்டுக்குத் தந்திருக்கும் பெருமை


1964939_786000208107657_7698998852926148001_n
Career record

சாய்னா நெக்வால் நாட்டுக்குத் தந்திருக்கும் பெருமை

‘பேட் மிண்டன்’ விளையாட்டில் உலகில் முதன்மை விளையாட்டு வீரர் என்னும் உயரிய சாதனையை எட்டியிருக்கிறார் சாய்னா. ” இந்தியன் ஓபன் ஸீரீஸ் பாட்மிண்டன் ” தொடரில் ஜப்பான் வீராங்கனை யூ ஹஷிமோடாவை வென்ற போது உலகத் தர வரிசையில் முதல் இடத்தைப் பிடித்தார்.

பேட் மிண்டன் விளையாட்டில் ஆடவர் தரவரிசையில் பிரகாஷ் படுகோன் உலகத்தில் முதன்மை பெற்றவர். ஆனால் மகளிரில் இந்த சாதனையைப் படைத்தது சாய்னா மட்டுமே. அகில இந்திய மற்றும் உலக அளவுப் பந்தயங்கள் பலவற்றிலும் வெற்றிகளைக் கண்ட சாய்னா 2012 ஒலிம்பிக்ஸில் வெண்கலம் வென்றவர். அவரது சாதனைகளின் பட்டியல் இது:

Event Year Result
Philippines Philippines Open (badminton) 2006 Gold
India2012 Summer Olympics 2012 Bronze
India2010 Badminton Asia Championships 2010 Bronze
India National Games of India 2007 Gold
India Indian National Badminton Championships 2007 Gold
India Indian National Badminton Championships 2008 Gold
India Asian Satellite Badminton Tournament 2005 Gold
India Asian Satellite Badminton Tournament 2006 Gold
Czech Republic Czechoslovakia Junior Open 2003 Gold
Chinese Taipei 2008 Chinese Taipei Open Grand 2008 Gold
(courtesy:wikipedia)

பேட் மிண்டன் கடுமையான போட்டி நிறைந்த துறை. சாய்னா சமீபத்தில் பிரகாஷ் படுகோனின் பயிற்சிப் பள்ளியில் பங்களூருவில் சேர்ந்து பயிற்சியைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தார். கடுமையான உழைப்பும் பயிற்சியுமே அவரை இன்று ஒரு சிகரமான பெருமைக்குக் கொண்டு சேர்த்திருக்கின்றன.

படிக்கும் வயதில் விளையாட்டுக்கும் சமமான முக்கியத்துவம் தரப் பெற்றோரும் பள்ளிகளும் முனனைப்புக் காட்டாத சூழலே. குழந்தைகளுக்கு போட்டியிடும் உற்சாகம், பயிற்சியும் உடல் வலிமையும் பெறும் முனைப்பு இவை சிறுவயது முதலே விளையாட்டில் காட்டும் ஈடுபாட்டால் மட்டுமே சாத்தியமாகும். இப்போது வெற்றி பெற்றிருக்கும் ஓரிருவரும் தனது கனவு மற்றும் பெற்றோரின் ஆதரவு இவற்றால் மட்டுமே முன்னேறியவர்கள். அரசாங்கம் விளையாட்டைக் கட்டாயாப் பாடமாக்க வேண்டும். கல்வி நிறுவனங்கள் ஊக்கம் அளிக்க வேண்டும். அப்போது நல்ல ஆளுமையுடன் விளையாட்டுத் தேர்ச்சியுடன் பல மாணவர்கள் வெளிவருவார்கள். லட்சக் கணக்கில் விளையாட்டு ஆர்வமுள்ளவர்களை நாம் உருவாக்கினால் அவர்களில் விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய உலக அளவில் சாதனை செய்யும் வீரர்கள் வெளிவருவார்கள்.

சாய்னா பல பெண் குழந்தைகளுக்குச் சரியான முன் உதாரணம். அவருக்கு நம் வாழ்த்துக்கள்.
(image courtesy:facebook)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged , , | Leave a comment

மலையாள எழுத்தாளர் எம்.முகுந்தனின் சிறுகதை திருட்டு நாய்


220px-M_mukundan
ஜெயகாந்தனின் “ஒரு பிடி சோறு” சிறுகதை கூலிக்காரப் பெண் ஒருத்தி நிறைமாத கர்ப்பிணி. வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து அடுப்புப் பற்ற வைத்து சோறு வடித்து ஒரு கவளம் உண்ணும் முன் பசியிலும் பிரசவ வலியிலும் துடித்து அவள் உயிர் பிரிந்துவிடும். அந்தக் கதையை வாசகருடன் அவர் பகிரும் விதம் மனத்தில் என்றுமே நீங்காத ஒரு வலியை நமக்கு ஏற்படுத்தும்.

முன்ஷி பிரேம்சந்த் ஹிந்தியில் ஜெயகாந்தனோடு ஒப்பிடத் தகுந்தவர். ‘கஃபன்” என்னும் அவரது சிறுகதை புகழ் பெற்றது. “கஃபன்” என்னும் ஹிந்திச் சொல்லுக்கு “சவக்கோடித்துணி” என்று பொருள். தன் மனைவியை வாழ்நாளெல்லாம் வருமையில் ஆழ்த்தி அவள் உழைப்பில் குடித்துக் கும்மாளம் போட்டு அவள் மரணத்துக்குப் பின்னும் மனம் வருந்தாத ஒரு தகப்பன் அவனது இளவயது மகன், மற்றும் துரதிர்ஷ்ட வசமாக அவனுக்கு வாழ்க்கைப் பட்ட மருமகள் இவர்களே மூன்று கதாபாத்திரங்கள். குளிர்நாளில் குடிசை வாயிலில் மண்ணில் கரிகளால் கணப்புப் போல வைத்து அதில் உருளைக் கிழங்கை வேக வைத்து அதை உண்டபடியே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் தகப்பனும் மகனும். குடிசைக்குள்ளே இருந்து பிரசவ வலியில் கதறும் மருமகள் ஓலம் கேட்கிறது. “நீ போய்ப் பார். நான் போனால் வெட்கப் படுவாள்” என்கிறான் தகப்பன். “எனக்குப் பிரசவ வேதனையைப் பார்க்க பயம்” என்று சமாளிக்கிறான் மகன். இருவருக்குமே தான் நகர்ந்தால் அடுத்தவன் உருளைக் கிழங்கைத் தின்று விடுவான் என்னும் தயக்கம். அவளுடைய ஓலம் நிற்கிறது. உருளைக் கிழங்கு முழுவதும் தீர்ந்த பிறகு மகன் உள்ளே சென்று பார்க்கிறான். அவள் உயிர் நீத்து உடல் மட்டும் கிடக்கிறது. ஊரே சேர்ந்து அவர்களை அடக்கம் செய்யச் சொல்லுகிறது. சவக்கோடி வாங்கக் கூடப் பணம் இல்லை என் கிறார்கள் இருவரும். நல்ல மனம் கொண்ட சிலர் பணம் தருகிறார்கள். அந்தப் பணத்தில் குடித்துவிட்டு அவளது நல்லடக்கம் பற்றிக் கவலையில்லாமல் கிடக்கிறார்கள் இருவரும். கதை இங்கே முடிகிறது.

வறுமை ஒரு மனிதனின் உடலைக் கொல்லுவது என்றே நாம் காண்கிறோம். அது அவனது தன்மானத்தை, நேர்மையை, மனித நேயத்தை, மனசாட்சியை என ஒவ்வொன்றாகக் கொன்று அவனது ஆன்மாவையே கொன்று விடுகிறது. அதுவே வறுமையின் மிகப் பெரிய அவலம்.

முகுந்தனின் சிறுகதை நாம் மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு சிறுகதைகளுடன் ஒப்பிடக் கூடியதே. கடுமையான வறுமையில் ஒரு தாய். நான் கு குழந்தைகளில் கடைசிக் குழந்தைக்கு மூன்று வயதாகிறது. பாலை மறக்க அடித்தாகி விட்டது. பாலும் வற்றியாகி விட்டது. ஆனால் அழுதால் அதை அடக்கும் ஒரு உபாயமாகக் கூட பாலூட்ட முடியாத நிலை. அவனுக்கும் மூத்த குழந்தைகள் பள்ளிக் கூடம் போகும் நாட்களில் மதிய உணவுக் கஞ்சி தான் ஒரே உணவு. மகள் 12 வயதில் முதல் குழந்தையானவள் அவளுக்குப் புளியம்பழத்தைத் தின்று உயிர்வாழத் தெரியும். 7 வயதும் நான் கு வயதுமான மகன்களுக்கு முந்திரியைப் பொறுக்கி அவற்றை விற்று சில்லறைப் பணம் கிடைத்து அதில் உண்னத் தெரியும்.

பள்ளி விடுமுறை நாள் ஒன்றில் தான் இந்தச் சி/றுகதை நடக்கிறது. 3 வயது மகன் இடைவிடாமல் அழுது கொண்டே இருக்கிறான் பசியில். முதல் நாள் இரவு குட்டி போட்டுப் பசி தாங்காமல் வீடுகளில் புகுந்து திருடித் தின்னும் நாயிடமிருந்து காப்பாற்றிக் கொடுத்த கஞ்சியைக் குடித்தவன் அவன்.

வீட்டில் ஒரு மணி அரிசியோ ஒரு பைசாவோ இல்லை. சீக்கான மாமியாரின் மருத்துவச் செலவு நாட்டுமருந்துச் செலவு தான்.அதுவே பெரிய சவாலாக இருக்கும் வறுமை. குழந்தையின் அழுகை உச்சக் கட்டத்தில் இருக்கும் போது தெருவில் திருட்டு நாயைத் துரத்திக் கொண்டு பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவன் துரத்திக் கொண்டு செல்லும் சத்தம் கேட்கிறது. ஆனால் அந்த நாய் அவனையும் பிறரையும் விட்டு வேகமாக ஓடும் போது பக்கத்து வீட்டுப் பின்பக்கம் வந்து இவர்கள் வீட்டுக் கொல்லையில் ஒரு அரிசிப் பையைப் போட்டுவிட்டுப் போகிறது. அதை இந்தக் குடும்பத் தலைவி எடுத்து வைத்துக் கொள்கிறாள். பின்னாடியே ஓடிவந்த பக்கத்து வீட்டுத் தாய் இன்று தன் குழந்தைகள் பட்டினிதான் என்று இவள் எடுத்தது தெரியாமல் போய் விடுகிறாள்..அரிசிப் பையை இவள் எடுத்துப் பதுக்குவதைப் மாமியார் பார்த்து விட்டு மிகக் கேவலமான வேலை இது என்று அதட்ட விளக்குமாற்றை எடுத்து மிரட்டி அவள் வாயை அடைக்கிறாள் மருமகள். சமைத்த உணவை எல்லாக் குழந்தைகளும் உண்டு பசியாறுகின்றனர். முதலில் ஈனமான உணவு இது என்று சபித்த மாமியாரும் பசி தாளாமல் அதை உண்டு விடுகிறாள். ஆனால் இவளால் அதை உண்ண முடியவில்லை. பசியை விட பக்கத்துவீட்டுக் குழந்தைகள் உணவைப் பறித்த இழிச்செயல் இவள் மனதை உறுத்துகிறது. அவள் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். கதை இந்த இடத்தில் முடிகிறது.

வறியவரால் நிமிர்ந்தே நிற்க முடியாதபடி எல்லாவற்றையும் வறுமை பறித்துக் கொள்கிறது. இதை இந்தக் கூர்மையான சிறுகதை பதிவு செய்வதில் வெற்றி கண்டிருக்கிறது.

(image courtesy:wiki)

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

ஹூந்த்ராப்பிபுஸ்ஸாட்டோ – வைக்கம் முஹம்மது பஷீர் சிறுகதை


download (1)

ஹூந்த்ராப்பிபுஸ்ஸாட்டோ – வைக்கம் முஹம்மது பஷீர் சிறுகதை

சிறுகதையின் ஒரு இடத்தில் “பெண்ணுலகம்- பெண் ஒரு ஹூந்த்ராப்பிபுஸ்ஸாட்டோ . நல்லவை-கெட்டவை, நறுமணம்- நாற்றம், அழகு-அவலட்சணம் ஆகியவற்றின் நிழல் தான் பெண்” என்னும் உரையாடல் வருகிறது. எழுத்தாளர் தம் தோழியுடன் நடத்தும் உரையாடலே கதை முழுவதும். மிகவும் நகைச்சுவையான கதை. நாம் படிக்கும் கதைகளில் நகைச்சுவை உள்ள கதைகள் மிகவும் குறைவு. வைக்கமின் இந்தக் கதை.

முதலிலேயே வழுக்கைத் தலையர்களும் பெண்களும் இந்தக் கதையைப் படிக்கக் கூடாது என்று தொடங்குகிறார் வைக்கம். தமது உயிர்த்தோழியை புரிந்து கொள்வதற்காக அவளது பேச்சு செயல் என ஒரு வாரம் முழுக்க அவளையே மையப் படுத்தி அவர் சிந்தித்ததாலேயே அவருக்கு வழுக்கை விழுந்து விடுகிறது.

நகைச்சுவையின் ஊடாக ஆண் எந்த அளவு பெண்ணைச் சார்ந்து இருக்கிறான் என்றும் பொருள் விளங்கா உருண்டையாக இருக்கிற பெண் எந்த அளவு ஒரு ஆணின் மனத்தை ஆட்டிப் படைக்கிறாள் என்பதையும் வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல எழுதியிருக்கிறார். பெண்ணைப் பற்றிக் கடுமையாக விமர்சித்து அவர் எழுதும் கட்டுரையையும் தோழியிடமே காட்டுகிறார். அதை அவள் நிராகரித்து பெண்களை விமர்சிக்காமல் ஒரு கட்டுரை எழுது என்று ஆணை இடுகிறாள்.

நகைச்சுவைக்காக மட்டுமல்ல, ஒரு கதையை எவ்வளவு சுவாரசியமான நடையில் கொண்டு செல்ல முடியும் என்பதற்கும் இந்தக் கதை உதாரணமாக இருக்கும். சுரா மொழிபெயர்ப்பில் ‘இனிய உதயம் ‘ மார்ச் 2015 இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது.
(image courtesy:wiki)

Posted in விமர்சனம் | Tagged | Leave a comment

சா.கந்தசாமி தந்திருக்கும் துன்ப அதிர்ச்சி


download
சா.கந்தசாமி தந்திருக்கும் துன்ப அதிர்ச்சி

27.3.2015 தினமணி நாளிதழில் சா.கந்தசாமி “சுதந்திரத்தின் எல்லைகள்” என்னும் கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறார்.

சா.கந்தசாமியின் சாயாவனம் என்னும் நாவலை நான் வாசித்திருக்கிறேன். தமிழின் முக்கியமான படைப்புக்களில் அது ஒன்று. இயற்கையை ஒட்டிய வாழ்க்கையை அது என்றும் நினைவு படுத்தும். வன வளங்களை அழிக்கும் போக்கு இந்த நாவல் வந்த போது எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமலிருந்தது. ஒரு வனம் அழியும் போது நாம் இழப்பவை எவை என்பதையும் வணிக ரீதியான அணுகுமுறை இயற்கையின் அழிவுக்கு முக்கியக் காரணம் என்பதையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்யும் நாவல்.

கட்டுரைக்கு வருவோம். பெருமாள் முருகன் விவகாரத்தில் சற்றே தாமதமாகத் தம் கருத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். தாமதமாகப் பதிவு செய்யத் தடை என்ன? அது அவர் இஷ்டம். ஆனால் அவரை விட இளைய எழுத்தாளர்கள் சிந்தனையாளர்கள் பல பதிவுகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். அவற்றிற்கு இவரின் எதிர்வினை என்ன என்று பதிவு செய்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். குறிப்பாக அவர் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் மீது தணிக்கை இருந்தால் நல்லதே என்னும் அளவு எழுதி இருக்கிறார்.

“அதோடு பல்வேறு பண்பாடுகள், பழக்க வழக்கங்கள் இறை நம்பிக்கைகள் கொண்டு சுதந்திரமாக வாழ சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கிறது.

அவர்கள் வாழ்க்கை, பண்பாட்டை, சமயக் கோட்பாடுகளை பற்றி விமர்சனம் செய்ய, தீர்ப்பு வழங்க, தண்டனை கொடுக்க யாருக்கும் உரிமையில்லை.”

_____________

வரலாறு என்பது நிகழ்காலத்திற்கு முன்னால் நடந்ததுதான். ஆனால், அதன் மீது விமர்சனம் வைப்பதற்கு உரிமை இருக்கிறது என்றாலும் நிந்தனை செய்வதற்கு அங்கீகாரம் கிடையாது.

———————–

ஒவ்வொரு கவிஞனும், எழுத்தாளனும், சிற்பியும், சினிமா இயக்குநரும் தன்னை நீதிமானாக, தனக்கு சகலமானவற்றைப் பற்றியும் தீர்ப்பு சொல்லும் அதிகாரம் இருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள்.

———————–

எவ்வளவு பெரும் திரளாகக் கூடினாலும், கோஷம் போட்டாலும் உண்மையை சாகடிக்க முடியாது. “உங்கள் முகத்தை என் படைப்புகளில் பார்த்து முகம் சுளிக்காதீர்கள்’ என்று சொல்லக் கூடாது.

———————

அவர்களின் நெடுநாளைய பாரம்பரிய பழக்க வழக்கங்கள், ஒழுக்க நியதிகள், இறை நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், வழிபாட்டு முறைகள் மீது அவதூறு செய்ய யாருக்கும் உரிமை கிடையாது என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு எவருக்கும் சுதந்திரமும் இல்லை!

———————-

கட்டுரையின் கடைசி பத்தியில் அவதூறு செய்வது என்று முடித்திருக்கிறார். அதற்கு முந்தையை பத்திகளில் பல இடங்களில் “இது கூடாது- இதற்கு உரிமை கிடையாது என்றவாறு அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். முதலில் பெருமாள் முருகன் மீது நடத்தப் பட்ட ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஏன் எல்லா எழுத்தாளர்களும் குரல் கொடுத்தார்கள் என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். அவர் ஒரு நாவலைக் கற்பனையாக எழுதினார். அதற்குத் தெருமுனையில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கக் கூடாது என்பதே.

ஜெயமோகன் இதை மிகவும் தெளிவாகத் தெரியப் படுத்தினார். எழுத்தாளனைக் கருத்துத் தளத்தில் எதிர்கொண்டு கடுமையாக விமர்சிக்க வேண்டுமே ஒழிய, தெருமுனையில் அவனை எதிர்த்து நிற்பது சரியில்லை என்பது ஜெயமோகன் தரப்பு.

கற்பனை, கருத்துச் சுதந்திரம் இவற்றுக்குக் கடிவாளம் வேண்டும் என்கிறார் கந்தசாமி. தேவையில்லை. மக்களுக்கு அவற்றை எதிர்கொள்ள ஊடகங்களும் நீதிமன்றமும் இருக்கத் தானே செய்கின்றன. பெரிய நிறுவனங்கள் லாபத்துக்காக வதந்தியும் அவதூறுமாக அச்சடித்துக் குவிக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளும் சினிமாக்காரர்களும் அதை எதிர்கொண்டு மேற்செல்லவில்லையா?

மேலும், அவதூறோ அசிங்கமோ எழுதிய ஒருவருக்காக எழுத்தாளர்கள் குரல் கொடுக்கவில்லை. ஒரு கற்பனைக் கதையில் அவர் தேர்ந்தெடுத்த நிலப்பரப்பில் அவர் குறிப்பிட்ட காலத்தில் நிகழ்ந்ததாக அவர் கதை சொல்ல அவருக்கு உரிமை உண்டு. அது ஆதாரமற்றது என்று வாதிடலாம். அது அவதூறு – அவரை எழுத விட மாட்டோம் என்றெல்லாம் கூறுவது வன்முறை. ஒடுக்குமுறை. அடக்குமுறை. மனித உரிமை மீறல்; கருத்துச் சுதந்திரத்தின் கழுத்தை நெறித்தல்.

அவருடைய கட்டுரையில் குறைந்த பட்சம் இரண்டு இடங்களில் “எழுத்தாளர்களுக்குத் தீர்ப்புக் கூற உரிமையில்லை” என்கிறார். எந்த எழுத்தாளர் என்ன திர்ப்பு வழங்கினார்? என்ன மாதிரி “தீர்ப்புக் கொடுக்காமல் ” எழுத வேண்டும்? யார் யாருக்கு என்னென்ன உரிமை மிச்சம் இருக்கிறது? கொஞ்சம் மறுவாசிப்புக் கொடுக்காமல் ஒரு போக்கில் எழுதி விட்டார் என்று இதை விட்டு விடுவோம்.

இந்தக் கட்டுரையின் சாராம்சம் கொஞ்சம் கசப்பானது. அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கும் என் போன்றோருக்கு மிகவுமே கசப்பானது. “சமயக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி விமர்சனம் செய்ய யாருக்கு உரிமை இல்லை”. நல்ல வேளை சா. கந்தசாமி உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி இல்லை. அப்படி இருந்தால் இந்தியா கற்காலத்துக்குத் தான் போக வேண்டும்.

சமயங்களையும் மூட நம்பிக்கைகளையும் பெரியார் மற்றும் ஓரிரு தமிழக விஞ்ஞானிகள் விமர்சித்திருக்கா விட்டால் தமிழகம் மீளா இருளில் நின்றிருக்கும். பெரியார் செய்த கலகமும் அதிர்ச்சி வைத்தியமும் நம்பிக்கைகளின் பெயரால் வர்ணாசிரமத்தின் பெயரால் கோலொச்சிவர்களை அப்படியே நிறுத்தியது. அவர் அதைச் செய்த விதம் கடுமையானது. ஆனால் அந்தக் கடுமைதான் நம்பிக்கைகளையே பிழைப்புக்கும் தன் ஆதிக்கத்துக்கும் பயன்படுத்தியவர்களுக்கு என்றுமே மறக்க முடியாத எச்சரிக்கையைக் கொடுத்தது. தமிழ் நாட்டில் ராமானுஜர் ஆத்திகத்தின் சிர்திருத்தமாக சாதிமறுப்பைச் சொன்னார். அதை யார் யார் நீர்க்க அடித்தார்களோ அவர்களுக்கு பெரியார் சொல்ல வேண்டிய விதத்தில் சொன்னார்.

சமுதாயம் தேங்கி நாறவும் பின்னடையவும் இரண்டு முக்கியமான கெடுதிகள் காரணம். ஒன்று விமர்சனத்தை எதிர்க்கும் இனக் குழுக்கள். மற்றது விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஆளுமைகள். விமர்சனங்கள் எல்லாமே நன்மை பயப்பவை நல்ல நோக்கம் கொண்டவை என்று நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. அதே சமயம் விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள இயலாத எந்த சமூகமும் அறம் சார்ந்த ஆன்மீக பலம் அற்றதே. விமர்சனத்தை எதிர் விமர்சனத்தால் விளக்கத்தால் தெளிவான பதில்களால் எதிர்கொள்ள வேண்டும். மிரட்டலும் கருத்துரிமையின் கழுத்தை நெரிப்பதும் பலவீனத்தின்

சரி விடுங்கள். பெரியவர் மூத்த எழுத்தாளர். தமிழ்ச் சூழலின் கெட்ட நேரம். நம் மனதை எல்லாம் வருத்தப் படுத்தி விட்டார்.

இந்தக் கட்டுரையை நான் மிகவும் ரசித்த ஒரு சிறுகதையைச் சொல்லி முடிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

‘No Come Backs’ என்னும் தொகுதியில் Frederik Forsythன் Previlege என்ற சிறுகதையில் பொருளாதாரம் பற்றிய பத்தி எழுதும் எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒரு தொழிலதிபர் திவாலாகப் போகிறார் அவரது நிறுவனங்கள் மூடப் படப் போகின்றன என்னும் விமர்சன கணிப்பை முன் வைத்து ஒரு பத்தி எழுதுகிறார். சற்று மிகையாகவே எழுதி விடுகிறார். பாதிக்கப் பட்ட தொழிலதிபர் தம்முடன் வியாபாரத் தொடர்பு உள்ளவர்களைச் சமாதானப் படுத்தப் பெரும்பாடு படவேண்டி வருகிறது. எழுதிய இந்த ஆளைப் பழி வாங்க வேண்டும். அந்த ஆள் மிகவும் மட்டமான பொருளாத அறிவுள்ளவன் என்று பத்திரிக்கையில் வர வேண்டும். இதுவே தொழிலதிபரின் பேராவல். பதிலடி கொடுக்கும் வரை தூக்கமே வராது போல இருப்பதால் ஒரு வழக்கறிஞரைச் சந்தித்து அறிவுரை கேட்கிறார். ஆனால் அவரோ “எழுதுவது அவரது சுதந்திரம். பத்திரிக்கையில் எழுதுவதையும் ஒரு வழக்கின் போது விவாதிக்கப் படுவது பத்திரிக்கையில் வருவதையும் யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது ” என்று இவரை உற்சாகக் குறைவுக்கு உள்ளாக்குகிறார். அவர் கூறியதன் இரண்டாம் பகுதி தொழிலதிபருக்கு ஒரு யுக்தியைத் தருகிறது. நேராக ஒரு நாள் அந்த எழுத்தாளர் வீட்டுக்குப் போகிறார். அவர் கதவைத் திறந்து அதே ஆள் தான் என்று தெரிந்ததும் ஓங்கி அவர் மூக்கில் ஒரு குத்து விடுகிறார். அப்போது மூக்கு லேசாக உடைந்து ரத்தம் வருகிறது. தம்மைப் பற்றிக் காவல் துறைக்குப் புகார் கொடுக்கச் இவரே சொல்கிறார். ஆனால் எழுத்தாளர் பின் வாங்குகிறார். தொழிலதிபர் தானே காவல்துறைக்குப் போன்செய்து தம்மீது வழக்கைத் தொடரும் படி வற்புறுத்த வேறு வழியின்றி அவர்கள் வழக்கைப் பதிவு செய்து அவரைக் கூண்டிலேற்றுகிறார்கள். விசாரணையின் போது அவர் எழுத்தாளர் எந்தெந்தத் தகவல்களை கவனிக்காமல் விட்டார். அவரது பொருளாதார அறிவு எவ்வளவு மட்டமானது என்று விவரமாக நீண்ட வாக்குமூலம் தருகிறார். மறுநாளே எல்லாப் பத்திரிக்கைகளிலும் அது செய்தியாக வருகிறது. இது தான் கதை.

முள்ளை முள்ளால் எடுக்க வேண்டுமே ஒழிய. முள்ளே இருக்கக் கூடாது என்பது மூர்க்கத்தனம். அதை மூத்த எழுத்தாளர் சொன்னாலும் ஏற்க இயலாது.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

சமூகத்தில் எழுத்தாளனின் இடம்


426715_340028782686979_1116474517_n

சமூகத்தில் எழுத்தாளனின் இடம்

தமிழ் ஹிந்துவில் ஞாயிறு தோறும் ‘சொல்லத் தோணுது’ என்னும் பத்தியை தங்கர் பச்சான் எழுதி வருகிறார். சாருநிவேதிதா இந்தப் பத்தியை ஒட்டியே சில கேள்விகளை எழுப்பித் தமிழில் எழுத்தாளனின் இடம் என்ன? என்ன என்பதை சமீபத்தில் ஒரு கட்டுரையில் மிகுந்த வருத்தத்துடன் பதிவு செய்திருந்தார். அதன் ஒரு பகுதி கீழே:

——————————————————————————————————————————-
உங்களுக்கெல்லாம் சம்பளம் கோடிகளில். ஆனால் இங்கே எழுத்தாளர்கள் பிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கோபி கிருஷ்ணன் என்று ஒரு எழுத்தாளன் இருந்தான். க்ரியா, நக்கீரன், பாக்கெட் நாவல் என்று பல இடங்களில் வேலை பார்த்தான். கடைசியில் அவனால் எங்கேயும் நிலைக்க முடியவில்லை. எனக்கு அவனை மிக நன்றாகத் தெரியும். குடும்பத்தை நடத்துவது அவனுடைய மனைவி. அவன் என்னிடம் சொன்னதுண்டு. மாசம் ஐநூறு இருந்தால் போதும்; பிழைத்துக் கொள்வேன். மாதாந்திர செலவுக்கானது அந்தப் பணம். சிகரெட்டுக்கும் டீக்கும். அவனுடைய கதையை எடுத்துக் கொண்டு பிச்சைக்கார ஐநூறு ரூபாய்க்காக ஒவ்வொரு பத்திரிகையாக அலைந்திருக்கிறேன். தர்மு சிவராமு எந்த வேலையும் செய்யாமல் நண்பர்களின் உதவியிலேயே வாழ்ந்து செத்தான். மற்ற எழுத்தாளர்கள் அத்தனை பேரும் ஏதோ ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்தே வாழ்ந்தார்கள். வண்ணதாசனும் கலாப்ரியாவும் வங்கிகளில். வண்ணநிலவன் துக்ளக் அலுவலகத்தில். பூமணி ஒரு அரசு அலுவலகத்தில். நீங்கள் சோற்றுப்பாட்டுக்கு ஒரு வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டா ஒளி ஓவியம் செய்கிறீர்கள்? வேறொரு அடிமை உத்தியோகம் பார்த்துக் கொண்டா ஆவேசக் கட்டுரை எழுதுகிறீர்கள்?

எனக்கு நேற்று ராயல்டி ஸ்டேட்மெண்ட் வந்தது. நீங்கள் குடும்பத்தோடு இரவு உணவுக்குப் போனால் எவ்வளவு பில் வருமோ அவ்வளவுதான் என் வருடாந்திர ராயல்டி தொகை. தற்கொலை செய்து கொள்ளலாமா என்று யோசித்தேன். நிறைய வேலை பாக்கி இருக்கிறது. அதனால் மல்லாக்கப் படுத்துக் கொண்டு காறித் துப்பிக் கொண்டேன். கூலியே இல்லாமல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறோம் தங்கர். இங்கே எங்களுடைய இடத்தைப் பிடுங்கி எழுதிக் கொண்டு, உங்கள் எழுத்தைப் படித்து யாரும் தெருவில் இறங்கிப் போராடவில்லை என்று எழுத உங்களுக்கு எவ்வளவு தில் இருக்க வேண்டும்? இந்த ’தில்’லை நான் சினிமாவில் இருப்பவர்களிடம் மட்டுமே பார்க்கிறேன். காரணம், தமிழர்கள் உங்களை கடவுள் ஸ்தானத்தில் வைத்துப் பார்க்கிறார்கள். அதுதான் உங்களுக்கு அந்த ’தில்’லைக் கொடுக்கிறது. உங்களிடம் – அதாவது, சினிமா கலைஞர்களிடம் – உள்ள அதிகாரம் பற்றி என்றைக்காவது நீங்கள் யோசித்துப் பார்த்ததுண்டா? நினைத்தால் நீங்கள் முதல்மந்திரியோடு பேசலாம். ஒரே ஒரு படம் எடுத்து விட்டால் போதும். அது ஓடியதா இல்லையா என்பது கூடத் தேவையில்லை. பருத்தி வீரன் எடுத்தார். அடுத்த கணமே அவர் தெருவில் இறங்கிப் போராடினார். தமிழகத்தின் சே குவேரா. எழுத்தாளன் அப்படி இறங்கினால் சந்தேகக் கேஸில் போட்டு சூத்துக் கறியை அறுத்து விடுவார்கள். எங்களுக்கு இங்கே அடையாளமே இல்லை. இவ்வளவு சலாம் வரிசை எடுக்கிறீர்களே, ஜெயமோகன் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் தெரியுமா? அவர் எழுதிய அளவுக்கு இந்த உலகத்திலேயே எந்த எழுத்தாளனும் எழுதியது இல்லை. காசு? எல்லாம் ஓசி. இணையத்தில் ஓசியில் எழுதுகிறார். ஆனாலும் அவர் சினிமாவுக்கும் எழுதுவதால் பணம் வருகிறது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணனை அன்றொரு நாள் தருண் தேஜ்பாலுக்கு அறிமுகம் செய்த போது இவர் 150 புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்றேன். தருண் மிரண்டு போனான். அந்த அளவுக்கு இங்கே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் காசு? பிரபஞ்சன் என்னை நக்கல் செய்தார். நான் வாசகர்களிடம் பிச்சை எடுக்கிறேனாம். அவருக்கு இதய அறுவை சிகிச்சை செய்த போது தேவைப்பட்ட ஐந்து லட்சத்தையும் கொடுத்தது ஒரு இயக்குனராம். எப்படி இருக்கிறது பாருங்கள்! என்னைப் பிச்சைக்காரன் என்று சொன்னவரின் நிலை அது! ஞாநி தான் முதலில் இதைக் குமுதத்தில் எழுதினார். சாரு ஒரு இண்டர்நெட் பிச்சைக்காரன் என்று. என் பெயரைப் போடாமல் கூட இருந்திருக்கலாம். அது முக்கியம் இல்லை. பெயரைப் போடாவிட்டாலும் ஆள் யாரென்று தெரியாதா? இப்போது ஞாநிக்கு சனி திசை போல. அவரே எனக்கு மாசம் 40,000 ஆகிறது, என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை என்று இணையத்தில் எழுதியிருக்கிறார். என்னை இண்டர்நெட் பிச்சைக்காரன் என்று நக்கல் செய்தவருக்கு அந்த நிலை. புரிகிறதா தங்கர், நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்று? ஞாநி 40 ஆண்டுகளாக பத்திரிகைகளில் சமூக நீதி குறித்து எழுதி வருகிறார். அவருக்கே இதுதான் நிலை. பிரபஞ்சன் 50 ஆண்டுகளாக எழுதுகிறார். அவருக்கும் இதுதான் நிலை. சுஜாதா எழுத்துலக ரஜினி. இல்லையா? அவருக்கு இதய அறுவை சிகிச்சை நடந்த போது கையில் காசு இல்லாமல் இயக்குனர் மணி ரத்னம் தான் 50,000 ரூ தந்தார் என்று பத்திரிகைகளில் படித்தேன்.
——————————————————————————————–

சாருவின் ஆதங்கத்தைக் கண்டிப்பாக நாம் பகிர்ந்து கொள்கிறோம்.

மறுபக்கம் எழுத்தாளனுக்கு இணையாகப் பண்பாட்டுத் தளத்தில் இயங்கும் பலரின் கதியும் இதுவே தான். நாட்டுப்புறக் கலைஞர்கள், நவீன ஓவியக் கலைஞர்கள், நவீன நாடகக் கலைஞர்கள், இசைக் கலைஞர்களில் நாதசுவர வித்துவான்கள் இவர்களின் நிலையும் மிகவும் மோசமானதே.

எழுத்தாளனின் பங்களிப்பு இவர்களின் கலையை விட ஆழ்ந்தது என்பது வேறு. தமது தொழிலின் மீது உள்ள ஈடுபாட்டில் இவர்கள் எழுத்தாளனை விட எந்த விதத்திலும் குறைந்தவர்களில்லை. இந்தப் புள்ளியை மையமாகக் கொண்டே இந்தக் கட்டுரை மேற்செல்கிறது.

தமிழ் நாட்டில் திராவிடக் கட்சிகள் தமிழ் தங்கள் உயிர் என்று பறைசாற்றித் துவங்கினார்கள். இன்று தமிழ் நாட்டின் நாட்டுப் புறக் கலைகளுக்கு அவர்கள் தொலைக்காட்சிகளில் அனேகமாக இடமே இல்லை என்று கூறி விடலாம்.

எழுத்தாளனுக்கும் கலைஞர்களுக்கும் உரிய உயரிய இடத்தைக் கொடுக்காத ஒரு சமூகம் பண்பாட்டில் பின்னோக்கியே செல்கிறது. கலை, இலக்கியம் இவை பண்பாட்டின் முக்கிய அம்சங்கள்.

இழிவான இடம் தானே சமுதாயம் தந்தது என்பது ஒரு பொருட்டாகவே இருப்பதில்லை கலைஞனுக்கு. உதாசீனம் சிறிய கோடாக ஆகுமளவு ஈடுபாடும் அர்ப்பணிப்பும் பெரிய கோடுகளாக நீள்கின்றன. ஈடுபாட்டின் காரணமாக வயிற்றுப் பாடும் வறுமையும் ஒரு பொருட்டே இல்லை அவனுக்கு.

தன் எழுத்துக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையே மிகவும் குறைந்த இடைவெளி உள்ள ஒரு எழுத்தாளனுக்கு சமூகத்தில் அவலங்கள் தன் சொந்த சோகங்களை விடவும் மிகவும் வருத்தமளிப்பதாக இருக்கின்றன.

அவன் வாழ்க்கைத்தரம் அவனை வாட்டுகிறது. அதற்கு இணையாக சமூகத்தின் வெறுமையும் குரூரமும் அவனை பாதிக்கின்றன.

ஆத்மாநாம் உயிர்நீத்ததும் அந்த வெறுமையாலேயே. கவிஞர்களை ஒப்பிட புனைகதை எழுத்தாளர்களுக்குப் புறவுலகம் தெளிவாகத் தென்படுகிறது. கவிஞனுக்கு வளம் தந்தாலும் வதைத்தாலும் புறவுலகின் பரிமாற்றங்கள் அன்னியமானவையாகவே நின்று விடுகின்றன.

இசையில் பக்கவாத்தியக்காரர், பாடகர்களில் புகழ் பெறாதோர் இவர்கள் வயிற்றுப் பிழைப்புக்கு ஒன்று செய்து விட்டு இசையே வாழ்க்கை என்று இருக்கிறார்கள்.

எழுத்தாளனுக்குத் தமிழ்ச் சமூகம் தந்துள்ள இடம் மோசமானது தான். ஆனால் அவனை அது காயப் படுத்துகிறதே ஒழிய முடப்படுத்துவதில்லை. சினிமாக்காரர்களில் தங்கர் பச்சான் இலக்கியப் பின்னணியும் படப்பிடிப்புக் கலைத்தேர்ச்சியும் கொண்டவர். அவர் பத்தியில் பல பகுதிகள் அவருக்கு நாட்டு நடப்புத் தெரியவில்லை என்பதையே காட்டுகின்றன. அவர் சினிமாவின் பாலைவனச்சோலைதான் .

எழுத்தாளன் சாதாரண மனிதனே. எப்படியோ போராட்டங்களை எதிர்கொண்டு எழுதிக் கொண்டே தான் இருப்பான். தாக்குப் பிடிக்கும் ஆன்மீக பலம் அவனுக்கு நிறையவே உண்டு.

எழுத்தாளர்களுக்கு (வாசிப்புக்கு என்றும் கொள்ளலாம்) முக்கியத்துவம் தரும் சமூகம் பண்பாட்டுத் தளத்தில் உயர்கிறது. எழுத்தாளர்களின் பங்களிப்பு – சிந்தனையாளர்களின் பங்களிப்பு- கலைஞர்களின் பங்களிப்பு மகத்துவமானது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை.

சமுதாயத்தில் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு நிகரானவர் அவனை விட உயர்ந்தவர் யாருமே இல்லை என்று கூற முடியுமா? கண்டிப்பாக அவனை விட உயர்ந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். சமுதாய நலனுக்காக சமுதாய சீர்திருத்துக்காக கல்லடி சொல்லடி தாங்கிப் பணி புரிந்து சமுதாயத்துக்கு- வரும் தலைமுறைக்கு நிலையான நன்மைகளை விட்டுச் சென்ற பெரியவர்களே அவனை விடக் கண்டிப்பாக உயர்ந்தவர்கள்.

பகத்சிங், நேதாஜி, காந்தியடிகள், அம்பேத்கர், காமராஜர் அரசியல் தளத்தில், ராமானுஜர், நாராயண குரு ஆன்மீகத்தில். பெரியார், ராஜா ராம் மோகன்ராய் ஆகியோர் சமுதாய சீர்திருத்தத்தில். வினோபா பாவே, ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண் ஆகியோர் ஒருங்கிணைந்த சமுதாயத்துக்கான பணியில் (inclusive society) இன்று அன்னா ஹஸாரே ஊழலை எதிர்க்கும் பேரியக்கத்தில் – இப்பெரியோர்கள் சாமானியனின் வாழ்க்கைத் தரம் சிந்தனைத் தரம் விடுதலை உணர்வு இவற்றிற்காகப் பாடு பட்டார்கள். இவர்கள் இந்திய வரலாற்றின் மீது செய்த நேர்மறையான தாக்கம் ஈடு இணையற்றது. எந்தக் கவிஞனும் எழுத்தாளனும் இவர்களுக்கு ஒரு படி கீழே தான்.

சமகாலத்தில் இந்தியாவை ஆட்டிப் படைக்கும் மிகப் பெரிய தீமை ஊழல். இதை எதிர்ப்போர் மற்றும் வருங்காலக் குழந்தைகளுக்காக இன்றைய சுற்றுச் சூழலைப் பேணுவோர் இவர்கள் ஆற்றும் பணி பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பலன் தருவது.

எழுத்தாளனுக்கு ஒரு பீடம் தந்த காலம் கற்காலம். எழுத்தாளன் கற்பனையும் சிந்தனையும் தன் இயல்பென்றும் அது சோறு போடாது என்றும் அறிந்தும் தன் இயல்பல்லாத ஒன்றாக இருக்க முடியாமல் தன் சுயத்தை இழக்காதவன். அதற்கான போராட்டத்தையும் வலியையும் எப்போதும் சுமப்பவன்.

Posted in தனிக் கட்டுரை | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

ஒட்டுண்ணிகள்


220px-Live_Tetragnatha_montana_(RMNH.ARA.14127)_parasitized_by_Acrodactyla_quadrisculpta_larva_(RMNH.INS.593867)_-_BDJ.1.e992

ஒட்டுண்ணிகள்

சத்யானந்தன்

 உன் உண்மை

எது உண்மை

என்னும் கேள்வி

இரண்டும் பலிபீடம்

ஏற

என் உண்மை

நிறுவப் படும்

அலைதல் திரிதலே

தேடல்

பிடிபட்டதே புரிதல்

என்னும்

விளக்கங்கள்

இடம்பிடிக்கும்

அகராதிகளில்

என் உண்மையின்

அரசியலில்

தனிமையின்

உயிர்ப்பு

தனித்துவத்தின்

ஆற்றல்

நீர்த்துப் போகும்

கரவொலிகள்

ஒட்டுண்ணிகளாய்

(imagecourtesy:wiki)

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged , , | Leave a comment

நவீனக் கவிதைகளுக்கான இடம்- ஜெயமோகனின் மனத்தடைக்கு எதிர்வினை


FieldofRanunculusSanDiegoCalifornia

நவீனக் கவிதைகளுக்கான இடம்- ஜெயமோகனின் மனத்தடைக்கு எதிர்வினை

சமீபத்திய பேட்டி ஒன்றில் நவீனக் கவிதை காவியங்களுடன் ஒப்பிட இரண்டாமிடமே பெறும் என்னும் ஜெயமோகனின் பதிவைக் கீழே காண்போம்:

18. மொழியின் உச்ச வெளிப்பாடு கவிதை. எந்த ஒரு மொழியிலும் கவிஞனே எழுத்தாளனுக்கு மேல் உயர்ந்தவனாய்க் கொண்டாடப்படுகிறான். (இரவு நாவலில் வரும் கவிதைகள் தவிர்த்து) நீங்கள் ஏன் கவிதை ஏதும் எழுதுவதில்லை?

பதில்: மொழியின் உச்சவெளிப்பாடு கவிதை அல்ல, காவியம்தான். இன்றைய கவிதை ஒரு முழுமையனுபவத்தை அளிப்பதில்லை. அது ஒரு துளியில் வாழ்க்கையை நோக்கி அமைகிறது. ஆகவே அது குறைபாடு கொண்டது. நவீனக் கவிதையின் இந்தத் துளித்தன்மை அதன் பலம். அதன் பலவீனமும் அதுவே. வரலாற்றை,பண்பாட்டை, மானுட அகத்தை நோக்கி எழுதும் எழுத்தாளனுக்கு அது ஆழ்ந்த போதாமையுணர்வை அளிக்கும்
இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கியமான நாவல்கள் பெரும்பாலும் கவித்துவத்தால் ஆனவையே. பாஸ்டர்நாக் சொன்னார் இருபதாம் நூற்றாண்டில் கவிஞன் எழுதவேண்டியது நாவலையே என்று. கவிஞரான அவர் டாக்டர் ஷிவாகோ எழுதி அதனூடாகவே அறியப்படுகிறார். நான் கவிதைகள் எழுதினால் அது ஒரு நாவலின் பகுதியாகவே இருக்கும். என் வரையில் கொற்றவை, நீலம் இரண்டும் தமிழின் எந்த கவிஞரின் மொத்தக் கவிதைத் தொகுதிகளைவிடவும் கவிதைகளைக் கொண்டவை.

அவரது இந்தக் கருத்து முதல் முறையாக அவரால் பதிவு செய்யப் படுவது அல்ல. ஏற்கனவே கவிதை என்னும் வடிவம் மற்றும் நவீனத்துவம் குறித்த அவரது மனத்தடைகளை அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

ஜெயமோகனின் சமீபத்திய பேட்டி (21.3.15) இது. தற்செயலாக அதற்கு சில வாரங்கள் (15.2.15) முன்பு தான் புனை கதையை ஒப்பிட கவிதையின் மகத்துவம் பற்றி எழுதி இருந்தேன். அதன் ஒரு பகுதி இது :
புனைகதையில் உள்ள கற்பனையும் வாழ்க்கை பற்றிய தரிசனமும் குறுகலானவை.தான் சார்ந்த சமுதாயம் மற்றும் அது தனது என்று பெருமிதம் கொள்ளும் வரலாற்றை ஒட்டியவை. புனை கதையின் ஒரே பலம் ஒரு கதாபாத்திரத்தை அல்லது வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பதற்கான விரிந்த படுதா.

ஆனால் கவிதையின் கற்பனையின் விரிவிற்கு ஒரு எல்லையே கிடையாது .கவிஞன் எடுத்துக் கொள்ளும் களன்கள் காட்சிகள் மற்றும் படிமங்கள் விதங்களில் மற்றும் தரிசங்களில் இயற்கை, தத்துவங்கள், மானுடத்தின் கனவுகள், மானுடத்தின் கையறு நிலைகள், சுயம் மற்றும் மயக்க நிலை என எத்தனையோவற்றைத் தொட்டுச் செல்லும்.

கவிஞனின் மிகப்பெரிய பலம் அவனது கற்பனையின் விரிவும் வீச்சும். பலவீனம் அவனால் புனைகதை எழுதுபவர்கள் போலக் கும்பலின் நடுவே குதூகலிக்க முடியாது. புனைகதை எழுதுவோருக்கு நிறையவே கும்பல் தேவை. அவர்கள் தம் எழுத்தை பிரபலப் படுத்துவது எளிது.

கவிதையின் சொல்லாடல் வாழ்க்கையின் எல்லாத் தோற்றங்களையும் தாண்டிய தரிசனம். அது கொண்டாட்டங்கள் அறியாத மோனத்தில் இருந்து வருவது. பலரும் ஏற்ற அவலங்களை ஆற்றாமையுடன் கூர்மையாகப் பதிவு செய்பவை கவிதைகள். புனைகதையை வாசித்தபின் நாம் சிந்திப்பது கதை உண்டாக்கிய தாக்கத்தை ஒட்டியது. ஆனால் கவிதையில் நம் சிந்தனை இது நாள் வரை நாம் காணாத கோணத்தில் காணும் நிகழ்வுகள் காட்சிகள். நாம் திறக்கவே யத்தனிக்காத கதவுகளைத் திறப்பதோ அல்லது கடப்பதோவானது கவிதையின் வீச்சு.

————————————————————
புனைகதை மற்றும் கவிதை இரண்டும் கைவருவது வெகு அபூர்வம். அப்படி ஒரு முக்கியமான ஆளுமையை நவீனக்கவிதையில் நாம் அடையாளம் காண வேண்டுமென்றால் யுவன் சந்திரசேகர் நல்ல உதாரணம்.

ஒரு கவிஞர் தமது புனைவை கவிதை என்னும் வடிவத்தில் அல்லது புனைகதை என்னும் வடிவத்தில் படைப்பது தற்செயலாய் அல்ல. தமது கற்பனையில் தாம் காணும் தரிசனம் எந்த வடிவில் வாசகனைச் சென்றடைய வேண்டும் என்னும் தேர்வே.

புனை கதை எழுதுகிறவர்களுக்குக் கவிஞர்கள் மீது பொறாமையும் கவிஞர்களோடு ஒப்பிட ஒரு தாழ்வுணர்ச்சியும் இருப்பது இயல்பே. அதை மறைக்க அவர்கள் செய்பவை மேலும் அவற்றை வெளிப்படுத்தவே செய்கின்றன.

ஒரு கவிதை நூறு வார்த்தைகளுக்குள் திறக்கும் வாழ்க்கையின் இருண்ட பகுதிகளின் இறுக்கமாக மூடிய கதவுகளை. ஆனால் அது பல நூறு பக்கங்களில் ஒரு நாவலுக்குச் சாத்தியமாகாமயே போகலாம்.

கவிதை இலக்கியத்தின் ஆகச்சிறந்த அடையாளம் என்பது இலக்கியவாதிகள் எல்லோருக்குமே புரிந்த ஒன்று தான். இலக்கியத்தின் கலையம்சம் மிகுந்த மிளிருகிற அடையாளமும் கவிதையே. இலக்கியம் என்னும் கோயிலின் சிற்ப நுணுக்கமெல்லாம் கவிதையில் காணப்படும்.

எழுத்தாளர்கள் பலருக்கும் கலைகளின் மீது ரசனை அதிகமிருப்பதில்லை. அது குறித்த வருத்தமும் அவர்களுக்கு இருப்பதில்லை. கவிதைமீது பிடிமானம் இல்லாமல் போவதற்கும் இந்த ரசனைக் குறைவே காரணம்.

கலைகளுடன் ஒப்பிடத்தக்க உயிர்ப்பும் அசலின் பெருமிதமும் கொண்டது கவிதை. நவீன ஓவியம் மிக முக்கியமான கலையாகும். நவீனத்துவம் பின்நவீத்துவம் இவற்றைப் புரிந்து கொள்ள நவீனக் கவிதையும் நவீன ஓவியமும் தரும் அனுபவங்களுக்கு இணை வேறு ஏதுமில்லை. நவீன ஓவியத்தை ரசிக்க நமக்கு கண்காட்சிகளுக்குப் போன பிறகு பல முறை போன பிறகு நம் மன இறுக்கம் – அதாவது பார்வை பழக்கப் பட்டிருக்கும் குறுகிய நோக்கு மாறவே பலகாலமாகும்.

அந்த மரத்துப் போன கற்பனையற்ற தட்டை நோக்கு நெகிழ்ந்த பின் நாம் ஒரு ஓவியனின் தூரிகை நம்மை இட்டுச் செல்லும் கற்பனைப் பெருவெளியை நாம் வெவ்வேறு பரிமாணங்களில் கண்டு ரசிப்போம்.

இந்த இணைய தளத்தில் Category கவிதை என்று தேடினால் என் கவிதைகள் வாசிக்கக் கிடைக்கும். இந்தக் கட்டுரையை எழுதும் தகுதி எனக்கு இருப்பதைக் கண்டிப்பாக என் கவிதைகள் உறுதி செய்யும். அந்தக் கவிதைகளைத் தவிர்த்து முள்வெளி என்னும் நாவல் இதே தளத்தில் உள்ளது. அதன் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் ஒரு கவிதை உண்டு. 24ம் அத்தியாத்தில் உள்ள கவிதையுடன் இந்தக் கட்டுரையை நிறைவு செய்வது பொருத்தம்:

பூக்கள் ஓர் நாள் இதழ்கள்
சிறகுகள் என்று விரித்தன

வானமெங்கும் வண்ணமயமானது
பிரம்மாண்டமான நவீன ஓவியமாய்

பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் வல்லூறுகள்
திசையறியாது தரை இறங்கின

சில நொடிகளில் கிரகணம் போல்
சூரியன் ஒளிந்து கொண்டது

பறவைகள் அச்சத்தில்
சலசலத்து மரங்கள் கூடுகள்
பொந்துகளில் ஒடுங்கின

மொட்டுகள் மட்டுமிருந்த
செடி கொடிகளில்
வண்டுகள் மோதி மயங்கி
விழுந்தன

தெருவில் ஆர்ப்பரித்த
பிள்ளைகள் மனமின்றி
வீடு திரும்பினர்

சில நிமிடங்களில்
மெல்ல கதிரவன்
ஒளி தென்பட்ட போது

தரையெங்கும் கருகிய
மலர்கள் உதிர்ந்து கிடந்தன
மேலும் மேலும் குப்பையாய்

அன்று தான் பூக்கள்
பறத்தல் அன்னியமென்று
தெளிந்தன

(image courtesy:photobucket)

Posted in விமர்சனம் | Tagged , , , | Leave a comment