ஜெயமோகனுக்கு ஒரு கடிதம் – ஓர் எதிர்வினை


SAM_2502

ஜெயமோகனுக்கு ஒரு கடிதம் – ஓர் எதிர்வினை

ஜெயமோகனுக்கு சிங்கப்பூரில் வசிக்கும் ஒரு தீவிர வாசகி உமாஸ்ரீ எழுதிய கடிதத்தை (அவருடைய இணைய தளத்தில் உள்ளபடி) கீழே தருகிறேன்:

பெருமதிப்பிற்குரிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு

அன்பான வணக்கம்.

வெண்முரசின் பல்லாயிரக்கணக்கான எளிய வாசகர்களுள் ஒருத்தி நான். அது குறித்துதான் முதன்முதலில் உங்களுக்கு மிக நீண்டதொரு கடிதம் எழுதுவேன் என்று எண்ணியிருந்தேன். குறிப்பாக மழைப்பாடல், நீலம், சொல்வளர்காடு ஆகிய நூல்களில் குறிப்புகள் எடுத்து வைத்திருக்கிறேன். உள்ளூர், வெளியூர் படைப்பாளிகளுடைய ஆக்கங்களையும் காலச்சுவடு, உயிர் எழுத்து, கணையாழி, உயிர்மை போன்ற இதழ்களில் பிரசுரமாகும் தீவிர எழுத்துக்களையும் விடாமல் பல்லாண்டுகளாக வாசித்து வருகிறேன். உங்களுடைய சிங்கப்பூர் இலக்கியக்கூட்டங்களுக்கு வர மிக ஆசையுடன் திட்டமிட்டிருந்தேன். என் துரதிருஷ்டம், மாமனார் திடீரென்று இயற்கை எய்தியதால் மதுரை செல்லும்படியானது. சிங்கப்பூர் திரும்பியதும் இக்கடிதத்தை எழுதுகிறேன். சிங்கப்பூரில் பதினாறு ஆண்டுகளாக வசிக்கிறேன். கணினி தொழில்நுட்பத் துறையில் பணியாற்றுகிறார் என் கணவர். நானும் அதே துறை. எங்களுக்கு ஐந்து வயது மகள் இருக்கிறாள்.

சிங்கப்பூர் தமிழிலக்கியத்தின் மரபும் செல்திசையும் என்ற உங்களுடைய பதிவினை வாசித்தேன். மிக விரிவான மிகவும் அவசியமான பதிவு. முல்லைவாணன் கரையிலிருந்து மூட்டைகளை தோளில் தூக்கிக் கொண்டு பலகை வழியாக நடந்து சென்று படகுகளில் ஏற்றும் பணியைச் செய்து வந்ததைக் குறித்து அறிந்தபோது எனக்கு சி.சு.செல்லப்பா நினைவுக்கு வந்தார். சிற்றிதழை நடத்துவதற்காக பொம்மைகள் செய்து கூடையில் வைத்துக் கொண்டு தெருவெங்கும் திரிந்து விற்ற கதைகள் கேட்டு மிக வேதனை அடைந்ததுண்டு. பதிவு குறித்து எனக்குச் சொல்ல நிறைய உண்டு. அது ஒருபுறமிருக்க, காதால் கேட்டதை மட்டும் மேம்போக்காகக் கோர்த்து விமர்சனம் என்ற பெயரில் அரைவேக்காட்டுத் தனமாக உள்ளூரில் எழுதப்படுபவற்றை ஒப்பிடும்போது உங்களுடைய அலசல் விரிவானதாக சிறப்பாகவே இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். மகிழ்ச்சி.

எனினும், இக்கடிதத்தின் நோக்கம் வேறொன்று. நேற்றைக்கு ஒரு சிறுகதை எழுத‌முயற்சி செய்து மகிழ்ந்த உமாவாகிய என்னை பெரிய போற்றுதற்கு உரிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகனுடன் பட்டியலில் சேர்த்தால் எத்தனை அபத்தம், இல்லையா? புனைவு, அபுனைவு, மொழிபெயர்ப்பு, சிறார் இலக்கியம் என்று அமைதியாக 22 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து பங்களித்து வரும் ஜெயந்தி சங்கரை நீங்கள் இவ்வாறு போகிற போக்கில் குறிப்பிடுவதோ அல்லது தொடக்க நிலையில் எழுதிக் கொண்டிருக்கும், எழுதுவதாக வெறும் டம்பம் அடித்துக் கொண்டிருக்கும், வாயாலேயே வடை சுட்டுக் கொண்டிருக்கும், சுய அட்சதை போட்டுக்கொண்டிருக்கும், எழுத முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கும் பலருடன் சேர்த்து அவர் பெயரை எழுதியது அவருடைய நெடுநாள் வாசகி என்ற அளவில் என்னை மிகவும் துணுக்குறச் செய்தது. இது அவருக்கு மட்டும் அநியாயம் இல்லை அவரது பெரும்பங்களிப்புக்கும் அவமதிப்பு. மட்டுமல்லாது, உங்களுடைய மேன்மைக்கும்கூட இது பங்கமாகும். Sweeping/name dropping statement. இந்தக் கடிதம்தே வையா என்றுதான் முதலில் எண்ணினேன். என்னால் சொன்னாமல் இருக்க முடியவில்லை. இது ஒரு தவறான பிம்பத்தை எடுத்து இயம்பும். உயிரோடு இருந்து கொண்டு தொடர்ச்சியாக‌இயங்கி வரும் ஒரு படைப்பாளியின் அருமை தெரியக் கூடாதோ!? மண்டையைப் போட்டால்தான் அவருடைய சிறப்பு எல்லோர் கண்ணுக்குமே தெரியும் போல. சாபக்கேடுதான். மிகுந்த வருத்தமடைந்தேன். அவருடைய சமீபத்தைய சிறுகதைத் தொகுப்பான ‘நகரெங்கும் சிதறிய சுழிகள்’ வாசித்தவர் எத்தனை பேர்? மின்னஞ்சலில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒரு சிறுகதை குறித்து அவரோடு பேசியதுண்டு. ஆனால் சந்தித்ததில்லை. ஓரிரு மாதங்களில்நாங்கள் அமெரிக்காவுக்கு குடிபெயர்வதற்கு முன்னர் வாய்ப்பு அமையும் என்று நம்புகிறேன்.

நன்றி. தாழ்மையுடன்,

உமாஸ்ரீ பஞ்சு

அவரது கடிதத்திற்கான பின்னணி ———– இதோ

கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே தீவிரமாக எழுதி வரும் சமகாலப் படைப்பாளிகளை  வாசிப்பதும் அவற்றைக் குறித்து என்னுடைய இந்த இணையத் தளத்தில் விமர்சனத்துடன் பகிர்வதுமாக சமகால எழுத்தாளர்களை, படைப்பாளிகளை அறிமுகப்படுத்துவதும் அவர்களையும் அவர்களுடைய ஆக்கங்களையும் கவனப்படுத்தும் பணியைச் செய்து வந்திருக்கிறேன். இது விமர்சகனாகவும் ஓர் இலக்கியவாதியாகவும் என்னுடைய பங்களிப்பு.

கடந்த ஈராண்டுகளாக ஜெயந்தி சங்கருடைய படைப்புகளை நான் தீராநதி மூலமாக வாசிக்க இயன்றது. http://jeyanthisankar.com/ அப்போது நான் எழுதிய விமர்சனங்களை இங்கே பகிர்கிறேன். http://solvanam.com/?p=5868

தீராநதி தவிர்த்து அவரது பழைய படைப்பு ஒன்றும் வாசிக்கக் கிடைத்தது. அதற்கான இணைப்பையும் கீழே நீங்கள் காணலாம்.

http://jeyanthisankar.blogspot.sg/

http://www.geotamil.com/pathivukalnew/index.php?option=com_content&view=article&id=3257:2016-04-01-02-15-03&catid=67:2015-12-16-03-26-41&Itemid=87

திரிந்தலையும் திணைகள் நாவல்

கடந்த ஜனவரி மாதம் ஜெயந்தி சங்கரின் ‘பறந்து மறையும் கடல்நாகம்’ நூல் வெளியீடு திருவான்மியூர் பனுவல் அரங்கில் புத்தாண்டன்று எளிமையாக நடந்தேறியது. சீனப் பண்பாடு, கலாசாரத்தை 15 ஆண்டுகாலக் கடும் உழைப்பில் உருவான அரிய நூலை மதிப்பீடு செய்து பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. அந்த நூலின் தாக்கம் என் மீது மிகவும் இருந்தது.

https://tamil.yourstory.com/read/82bceaaa2b/-39-differences-of-culture-kontattamakave-kankiren-jayanti-shankar

அபுனைவில் ஒரு பெண் எழுத்தாளர் காட்டியுள்ள ஈடுபாடு, கடுமையான உழைப்பு, அதன் மூலம் தமிழுக்குக் கிடைத்துள்ள செறிவுள்ள ஒரு தொகுப்பு இவை என் மனதில் இப்பொழுதும் நிற்கின்றன.

பறந்து மறையும் கடல்நாகம்

 

இவர் புலம்பெயர் எழுத்தாளர் என்ற அடையாளத்துக்குள்ளோ பெண் எழுத்தாளர் என்ற அடையாளத்துக்குள்ளோ கண்டிப்பாக அடங்காதவர். அவரது படைப்புகள் கால ஓட்டத்தில் அவர் துவங்கிய புள்ளியிலிருந்து வரும் பொழுது முதிர்ச்சி, ஆழம், பன்முகம் கொண்டவையாக உருவாகி வந்துள்ளதை நாம் காண முடியும். இவரை  வணிக எழுத்து, எழுத்து முயற்சி என்ற அளவில் எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இணையாக ஜெயமோகன் பட்டியல் இட்டிருப்பதற்கு தான் உமாஸ்ரீ பஞ்சு எதிர்வினையாற்றியுள்ளார். அதனைத் தொடர்ந்து என்னுடைய ஓர் எதிர்வினையாக இவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

கவிஞர்கள், கவிதைகள், பெண் எழுத்தாளர்கள் ஆகிய மூன்று பற்றியும் அனைத்து ஆண் எழுத்தாளர்களுக்கும், ஜெயமோகன் உட்பட ஒரு பெரிய மனத்தடை உண்டு. இதற்கு ஒரே விதிவிலக்காக நான் கருதுபவர் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் ஒருவர் மட்டுமே. அவருக்கு அடுத்தபடியான நான் என்னைச் சொல்வேன். அந்த மனத்தடையைக் கடந்து செல்ல முடியாத ஜெயமோகன்  மிகுந்த உள்நோக்கத்துடன் ஜெயந்தி சங்கரை அவர்களுடன் பட்டியலிடுவதன் மூலம்  ஒரு சமகாலப் படைப்பாளியை ஓரம் கட்டும் தன் நோக்கத்தை சாதித்தவராகிறார்.

ஜெயமோகனுடைய சாதனைகள் இரு வகைப்பட்டவை. ஒன்று இலக்கிய சாதனைகள். மற்றது எதிர்மறையான சாதனைகள். இரண்டையும் அவர் மிகச் சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறார்.

ஆளுமைகள் வழியாக இலக்கியத்தை அடைவதை ஜெயமோகன் மிக விரும்பிச் செய்வார். அவ்வாறு ஆளுமைகளைத் தாக்கி நொறுக்கும் பொழுது அந்த ஆளுமையின் படைப்புகளையும் சேர்த்துத் தகர்த்து நொறுக்கி விடலாம்.  அவர் இப்போது மட்டும் அவ்வாறு செய்யவில்லை. அடிக்கடி செய்து வருகிறார். அது குறித்து நான் தனியாகவே விரிவாக எழுத முடியும். இதை ஏன் அவர் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்பது நுட்பமாக ஆய்ந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டியது. அவர் முன்னே வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் திட்டமிட்ட, திசை தெரிந்த நுட்பமான முன்னகர்வுகள். அவரை ஒரு ஆளுமையாக விமர்சிக்க எனக்கு ஆர்வமில்லை. ஆனால் அவரது எதிர்மறைச் செய்கைகள் கவனப் படுத்தப் பட வேண்டியவையே.

இலக்கிய, எழுத்துலகில் எனக்கு யார் மீதும் வெறுப்போ காழ்ப்போ கிடையாது. இன்னும் சொல்லப்போனால், ஜெயமோகன் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டவன் நான். அவருடைய சில படைப்புகள் காலத்தைக் கடந்து நிற்பவை. அசலானவை. இன்னும் அவர் நிறைய எழுதுவார் என்ற நம்பிக்கை உண்டு. இதிகாசத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி முடித்த பிறகு அவர் எழுதுவார் என்றே நம்புகிறேன்.

அதே சமயம் அதிகம் அறியப்படாத, வாயைத் திறக்காமல் தொடந்து எழுதி வரும் ஒரு படைப்பாளிக்கு அவர் செய்யும் இருட்டடிப்பு கண்டிப்பாகப் பொருந்தாதது, கண்டிக்கத்தக்கது. அந்த விதத்தில் மறுப்பையும் வருத்தத்தையும் இங்கே பதிவு செய்கிறேன்.

ஜெயமோகனுக்கும் எனக்கு நட்பு முறையான தொடர்பு இருந்தது; இருக்கிறது. பிரேம் ரமேஷில் ரமேஷை அவர் தொண்டாகப் பாதுகாக்கிறார்; மதிக்கிறேன்.  நானும் அதில் சிறு பங்களிக்கிறேன். இந்த இடத்தில் ஒரு சர்ச்சையை உருவாக்க நான் விரும்பவில்லை. அதே சமயம், ஒரு மிகப் பெரிய ஆளுமை மிக நாசுக்காக ஓர் எதிர்மறை வேலையைச் செய்யும்போது அதற்கு எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பது என் கடமை எனக்கருதுகிறேன்.

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment

தலைமைக் குணம் பற்றிய வாட்ஸ் அப் புகைப்படம்


wp-1474526732147.jpeg

பகிர்ந்து கொண்ட நண்பர்களுக்கு நன்றி

Posted in காணொளி, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

ரசித்த வாட்ஸ் அப் புகைப்படம்


wp-1474176071142.jpeg

பகிர்ந்த வாட்ஸ் அப் நண்பர்களுக்கு நன்றி

Posted in காணொளி | Tagged | Leave a comment

சேர சோழ பாண்டிய பல்லவர் அமைத்த நீர்நிலைகள் போனதெங்கே?- தினமணி


water-bodies-created-by-flood

சேர சோழ பாண்டிய பல்லவர் அமைத்த நீர்நிலைகள் போனதெங்கே?- தினமணி கட்டுரை

என்னுடைய இணைய தளத்தில் மற்றும் ஊடகங்களில் முக்கியத்துவம் பெற்று நூறு முறைகள் கூடத் திரும்பத் திரும்பப் பல சமூக ஆர்வலர்கள் கேட்கும் கேள்விகள் இவை. ஏன் நாம் சிறிய பெரிய நீர்நிலைகளைத் தூர்த்தோம்? ஆக்கிரமித்து வருகிறோம்? எஞ்சியுள்ளவற்றை நாம் ஏன் தூரெடுத்துப் பேணவில்லை? பிற மாநிலங்கள் குறிப்பாக ஆந்திரம் கர்நாடகாவை ஒப்பிட நம் அணுகுமுறை ஏன் நீண்டகாலக் கண்ணோட்டத்தில் இருக்கவில்லை?

“தமிழ்நாடு தனியாகப் போய்விடும்” என்று ஒரு பழுத்த அரசியல்வாதி கர்நாடக தமிழ்நாட்டுக்கிடையான காவிரிப் பிரச்சனைப் போராட்டத்தில் உளறிக் கொட்டுவதை ஊடகத்தில் பார்த்தேன். ஐ எஸ் போன்ற அமைப்புக்களை மிகப் பெரிய வல்லரசுகளாலேயே சமாளிக்க முடியவில்லை. சுண்டெலி போல இந்தப் பெரியவர் உளறிக் கொட்டுவது நம் சிந்தனையின் நம் மக்களின் விழிப்புணர்வின் தராதரத்தைக் காட்டுகிறது.

ஆவேசமும், நாடி நரம்பு முறுக்கேற்றமுமாகவே அலையும் நம் அரசியல் தலைவர்கள் நம்மிடம் இருந்த இருக்கிற நீர்நிலைகள் பற்றிப் பேசுவதே இல்லை. நாம் கடலில் சென்று வீணாகாது மழை வரும் போது சேமிக்கக்கூடிய சிறிய சிறிய நீர் ஆதாரங்களே நிலத்தடி நீரை உயர்த்துகின்றன.

தினமணியின் இந்தக் கட்டுரையை வாசிக்கும் போது எனக்கு அன்னா ஹஸாரே நினைவுக்கு வந்தார். அவர் தமது கிராமமான ரானேஜி காவ் சிந்தியில் சிறிய சிறிய நீர்நிலைகளை அவர் உருவாக்கி விவசாயிகளுக்கு நல்வழி காட்டினார். குட்டைகள் போன்ற நீர்நிலைகள் அமைத்தார் அன்னா ஹஸாரே. அது கிராமத்துக்கு மிகவும் பயன்பட்டது.

தமிழ்ச் சமூகம் தன்னைச் சுயவிமர்சனம் செய்து மேற்செல்ல வேண்டிய காலம் இது. கலை, விளையாட்டு இலக்கியம் ஆகிய தளங்களில் கர்நாடகம் தமிழ்நாடு நல்லுறவில் இருக்க நல்ல மனம் கொண்டோர் முனைய வேண்டும். இருபக்க அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து நாம் வெறுப்பை வளர்த்துக் கொள்ளக் கற்றுக் கொள்வது இரு மாநிலத்திலும் வேலை செய்யும் இளைஞருக்கு பாதிப்பாகும். நம் தேச ஒற்றுமை பற்றி எப்போதுமே பொறுப்போடு சிந்திப்பது ஒரு போதனை அல்லது வழிகாட்டுதல் என்று அணுகுகிறோம். அது கட்டாயம். எப்போதுமே கட்டாயம்.

தினமணி கட்டுரைக்கான இணைப்பு ———— இது.

(image courtesy:mapsofindia.com)

Posted in நாட் குறிப்பு, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

ரகித்த கருத்துச் சித்திரம் – தமிழ் ஹிந்து


cartoon_3009868f.jpg

(image courtesy:tamil.thehindu.com)

Posted in காணொளி, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

பாரா ஒலிம்பிக் வீரர்கள் சாதனையைப் பாராட்ட ஏன் மனத்தடை? – தினமணி தலையங்கம்


gold-winner

பாரா ஒலிம்பிக் வீரர்கள் சாதனையைப் பாராட்ட ஏன் மனத்தடை? – தினமணி தலையங்கம்

சிந்து, சாட்சி ஆகிய நல்ல உடலமைப்பு உள்ள வீரர்கள் நமக்குத் தந்த பெருமை போற்றுதற்குரியது. மாற்றுச் சிந்தனை ஏதுமில்லை. அடுத்து வந்த ‘பாரா’ ஒலிம்பிக்கில் வென்றுள்ள மாரியப்பன் உட்பட்ட வீரர்கள் பற்றிய தினமணியின் இந்தப் பத்தி சிந்தனைக்குரியது:
——————————-
தங்கவேலு மாரியப்பன் தனது ஐந்தாவது வயதில் பேருந்து விபத்தில் வலது முழங்காலை இழந்தவர். தீபா மாலிக், தனது தண்டுவடத்தில் வந்த கட்டியால் இடுப்புக்கு கீழ் பகுதிசெயல்பட முடியாதநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவர். தேவேந்திர ஜஜாரியா ஒரு விபத்தில் சிறுவயதிலேயே கைகளை அகற்ற வேண்டிய நிலைக்கு ஆளானவர். வருண் சிங் பதி போலியோ நோயால் ஒரு காலின் செயல்
குன்றிப் போனவர். ஆனால் இவர்கள் அனைவருமே மனம் தளராமல் தங்களை ஏதாவது ஒருவகையில் சாதனையாளராக நிலை
நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற வெறியுடன் போராடியவர்கள். இவர்களுக்குக் கிடைத்துள்ள வெற்றி வெறும் விளையாட்டுக்கு கிடைத்த வெற்றி மட்டுமல்ல. தளராத மன உறுதிக்கும், விடாமுயற்சிக்கும் கிடைத்த வெற்றி. இவர்கள் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்குமுன்மாதிரிகள். ஒலிம்பிக் வீரர்களுக்கு இணையாக இவர்களுக்கும் பாராட்டும் பரிசு மழையும் குவிய வேண்டும்.
———————————-

சமுதாயத்தில் இரண்டு தீவிரமான இரு துருவ மனப்பான்மை இருக்கிறது. ஒரு பக்கம் மாற்றுத் திறனாளிகளை சாதாரணமான யாரும் (குடும்பத்தினர் உட்பட) சரிசமமாக நடத்தி மதிப்பதில்லை. திருமண பந்தத்தில் இது குரூரமாக வெளிப்படும். மறுபக்கம் அவர்கள் மீது இரக்கம் மட்டுமே காட்டும் மனப்பாங்கு.

மாற்றுத் திறனாளிகள் மிகுந்த போர்க்குணமும் தன்னம்பிக்கையும் உள்ளவர்கள். பலரும் கடுமையான உடல் வலியைத் தாண்டி தினசரி பணிக்குச் செல்வதை நாம் காண்கிறோம். உலக அளவில் போட்டியிட மாரியப்பன் உட்பட்ட வீரர்கள் கொண்ட மனத்திண்மையும் போர்க்குணமும் போற்றுதற்குரியது. இளைஞருக்கு நல்ல உதாரணமாவது.

அரசுகளும் நிறுவனங்களும் இவர்களை ‘சிந்து, சாட்சி’ ஆகிய சாதாரண உடல்திறன் கொண்ட வீரர்களுக்கு இணையாக வைத்து விருதுகள் மற்றும் சன்மானங்கள் தந்து சிறப்பித்திருக்க வேண்டும்.

மாற்றுத் திறனாளிகள் வேண்டுவதெல்லாம் இரக்கம் அல்ல. பிறருக்கு சரிசமமாக நடத்தப்படும் மரியாதையும் அங்கீகரிப்புமே.

தினமணியின் தலையங்கத்துக்கான இணைப்பு ————– இது.

Posted in நாட் குறிப்பு, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

வறுமையையும் உடல் ஊனத்தையும் தாண்டிய மாரியப்பனின் சாதனை


gold-winner.jpg

வறுமையையும் உடல் ஊனத்தையும் தாண்டிய மாரியப்பனின் சாதனை

வறிய பின்னணியும், உடல் ஊனமும் தன்னைத் தளர விடாமல் தன்னம்பிக்கையும் போர்க்குணமுமாக ‘மாற்றுத் திறனாளிகள்’ ஒலிம்பிக் போட்டியில் தங்கம் வென்ற மாரியப்பனின் சாதனை சிந்து, சாட்சி போன்றவர்களின் சாதனையை விட ஒரு படி மேலானது. பாதம் இல்லாத ஒரு காலை அவர் விந்தியபடி ஓடிவந்து உயரம் தாண்டும் காணொளி யார் மனதையும் உருக்கும். வாழ்க்கையில் போராடவும், நிமிர்ந்து நின்று ஜெயித்துக் காட்டவும் இளைய தலைமுறைக்கு முன்னுதாரணமாவது. அவருக்கு நம் வாழ்த்துக்கள். தமிழக அரசு அவருக்குத் தந்துள்ள கௌரவம் மிகவும் பாரட்டுக்கு உரியது. அவர் பற்றிய தினமணி செய்திக்கான இணைப்பு —- இது.

(image courtesy: dinamni.com)

Posted in நாட் குறிப்பு, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

குற்றமே தண்டனை திரைப்படம் – ஆழமில்லாத அழுத்தம்


download.jpg

குற்றமே தண்டனை திரைப்படம் – ஆழமில்லாத அழுத்தம்

குற்றமே தண்டனையின் பலம் பாத்திரப்படைப்பில், திரைக்கதையில் செலுத்தி இருக்கும் கவனம். எடுத்துக் கொண்ட கருவைக் கையாளுவதில் நேர்த்தி எல்லாமே இருக்கிறது. இந்தத் திரைப்படத்தின் ஆகச் சிறந்த வெற்றியாக நான் கருதுவது நுட்பமாகச் சொல்லப்பட்ட விஷயங்கள். ஒரு இளம் பெண்ணின் மரணம் அவள் சம்பந்தப் பட்ட மூன்று ஆண்களுக்குள் பெரிய பாதிப்பு எதையும் ஏற்படுத்தவே இல்லை. கதையின் இந்த பலத்தையே படத்தின் மையமாக ஆக்கி இருக்கலாம். அடுத்த நுட்பமான விஷயம் ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் ஒரு பெண்ணின் வேலை எவ்வளவு எளிதாகப் பறி போக முடியும் என்பது. மூன்றாவதாக நான் பார்த்தது தனிமை பற்றியது – தன்னிடம் பணம் வசூலிக்கப் பேசும் பெண்ணைத் தவிர்த்து வேறு பெண்ணுடன் பேச வழியில்லாத ஆண். நாசர் தன் ஒரே மகனின் உதாசீனத்தால் தனித்து இருப்பவர். அவருக்கும் அவரிடம் பணம் வசூல் செய்ய வரும் இளைஞனுக்கும் இடைப்பட்ட நட்பு தனிமையின் அடிப்படையில் ஏற்படுவது. நாசர் மறுபக்கம் மனசாட்சி நல்லது கெட்டது பார்க்கும் பார்வையாளனின் பிரதிநிதியாகவும் வருகிறார். அவர் “இனிமேல் இங்கே வராதே” என்று கூறும் போது இயக்குனர் பார்வையாளனை நோக்கி “மனத்தடை இன்றி மேலே படத்தைப் பார்” என்று நுட்பமாகக் கூறுகிறார். கூண்டுக்குள் இருக்கும் கிளிகள் படிமமாகக் காட்டப் படுகின்றன. அந்தக் கிளிகள் பராமரிப்பவரின் காலத்துடன் காலாவதியாகி இறந்தே தீர வேண்டும். அது தனிமைப்படுத்தப் பட்ட எந்த ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொருந்தும்.

மணிகண்டனின் ‘காக்கா முட்டை’ உலகமயமாக்கத்தின் தாக்கத்தைத் தொடுமளவு ஆழ்ந்த சித்தரிப்புக் கொண்ட படம். குற்றமே தண்டனை திரைப்படம் இறுதியில் கொலை செய்தவர் தமது மனசாட்சியின் அழுத்தத்தால் தவிப்பதை இன்னும் ஆழமாகக் காட்டி இருக்க வேண்டும். அது குற்றம் செய்த மறு நாள் முதலே தொடர்வது. ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்துக்குப் பின் திடீரென வந்து உட்காருவது அல்ல.

நல்ல முயற்சி. நிறைய சாதிக்கும் திறனுள்ளவர் மணிகண்டன்.

இந்த இடத்தில் அரவிந்தனின் மலையாளத் திரைப்படம் “சிதம்பரம்” கண்டிப்பாக நினைவுக்கு வருகிறது. சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் முன்பு வெளியான இந்தப் படம் மனசாட்சியுடன் போராடும் குற்ற உணர்வு மிக்க ஒருவனை மிகவும் நுட்பமாகச் சித்தரித்த படம். குற்ற உணர்வின் மனப்பாங்கை ஆய்ந்தால், சமூகம் மற்றும் மானுடம் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதலுக்கு அது வழி வகுக்கும்.

அரவிந்தனின் சிதம்பரம் திரைப்படத்துக்கான இணைப்பு———————- இது.

(image courtesy: behindwoods.coin)

Posted in சினிமா விமர்சனம்., Uncategorized | Tagged | Leave a comment

காத்யாயனி


kathyayani

(ஜூன் 2016 இதழில் வெளியிட்ட குமுதம் ‘தீராநதி’ இதழுக்கு நன்றி)

காத்யாயனி

சத்யானந்தன்

மூன்றடுக்கு சயன வசதியில் வழக்கம் போல் நான் மேற்தட்டுப் படுக்கையை முன்பதிவு செய்திருந்தேன். அக்டோபர் மாதமானாலும் பெட்டிக்குள் வெப்பம் கணிசமாயிருந்தது. பயணப் பெட்டிகளை இருக்கைக்குக் கீழே இடம் பார்த்து வைக்கும் பரபரப்பு – சந்தடி, வழியனுப்ப வந்தோரின் உரத்த கரிசனம், இளசுகளின் விடுமுறை உற்சாகக் களிப்பு இவைகளின் தாக்கம் மேற்படுக்கையில் சற்று தணிந்தே வந்தடையும். கழுத்தில் வழியும் வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டேன். பரிசோதகர் வரும் முன் தூக்கம் சொக்கி விடும்.

சென்னை சென்ட்ரல் போல நம்பள்ளி அருகே மின்சார ரயில் வசதி இல்லை. சுரேஷுக்கு ரவீந்திரனின் பயண விவரம் மிகவும் தாமதமாகவே தெரிய வந்தது. கச்சிபௌலியைக் கடந்ததே பெரிய போராட்டம். மேதிப் பட்டின நெரிசலில் மாட்டிக் கொண்டான். இருசக்கர வாகனம் ஆனதால் ரயில் கிளம்பும் முன் வந்து சேர இயன்றது.

முதலில் யாரோ என்னைத் தோளில் தொட்டு அசைக்கும் அதிர்வு, அதைத் தொடர்ந்து ‘ரவீந்திரன்’ என்னும் குரல் கேட்டது. டிக்கெட் பரிசோதகர் இல்லை அது. சுரேஷ். நானே முன் வந்து எதையும் பேச விரும்பவில்லை. எழுந்து உற்கார முயன்றேன். “பரவாயில்லை… படுங்க” தோளைத் தொட்டு அழுத்தினான். “முழிச்சிக்கிட்டே தூங்கற மாதிரி நடிக்கலையே?”

நீண்ட விசில்கள் அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தபடி இருந்த என் மௌனத்தை முடித்து வைத்தன. “விஜயதசமிக்கு அடுத்த நாள் வருவீங்களா?” என் தலையசைப்பைப் பார்த்து நகர்ந்தானா பார்க்காமலேயா? நான் படுத்துக் கொண்டேன்.

நாள் 7 2015

“சாமி ஏம்மா குதுரை மேல உக்காந்திருக்கு?”

‘குதுரை இல்லடா அது. கழுதை. ஓ.. கழுதையே பாத்ததில்லியா?”

“ஏம்மா சிவனுக்குத்தானே மூணு கண்ணு இருக்கும்?” இது அவன் தங்கை.

“இது காலயாத்ரி. அருவாளு, அடுக்கு சூலமின்னு கோவமா இருக்கு அம்மன்”

மதுவுக்கு மறதியாக இரண்டு கோப்பைகளை எடுத்து வைத்த சுரேஷ் ஒரு கிண்ணத்தை மட்டும் எடுத்து மற்றொன்றை வெறித்தான். கிண்ணம் காலியானதும் சுவர் அலமாரியில் உடுப்புத் தட்டில் இருந்த பெரிய பிளாஸ்டிக் பையைத் துழாவினான். ரவீந்திரனின் மேல் சட்டை இல்லாத பெரிய புகைப்படம், ரவீந்திரனின் அந்தரங்க உள்ளாடை ஒன்று. துவைக்கப்படாததென்று கறை அடையாளங்கள் காட்டின. இரண்டையும் பிளாஸ்டிக் பையிலிருந்து உருவி வீசி எறிந்தான். கண்ணாடிக் கோப்பைகளை சமையலறைக் கழுவுத் தொட்டி மீது விட்டெறிந்தான். அவை நொறுங்கின. குளியலறையின் ‘ஷவர்’ ரில் வெகு நேரம் நனைந்து குளித்து வெளியே வந்தான். படுத்தவன் புரண்டு புரண்டு அரை மணியில் எழுந்தான். விளக்கைப் போட்டு கண்களால் துழாவி, சுவரோரமிருந்த ரவீந்திரனின் உள்ளாடையை முகர்ந்தான். பின்னர் அதை மேல் கீழாகத் திருப்பி முன்பக்கத்தின் மையப் பகுதியை சுருட்டி வாயினுள் இட்டான். சுவைத்தான். பின்னர் தன்னருகில் தலையணையின் மேல் வைத்துக் கண்ணயர்ந்தான்.

நாள் 8 – 2015

காலை மணி ஒன்பது. ‘க்ரீம்ஸ் ரோடு’ லலித் கலா அகாதமி அரங்கத்துக் காவலாளி என்னிடம் “எக்ஸிபிஷன் திறக்கறத்துக்கு இன்னும் ஒன் அவர் இருக்கு ஸார்” என்றான். நான் தங்கியிருக்கும் விடுதிக்குத் திரும்பினேன்.

காலை மணி பதினொன்று. அம்மனின் மூன்றாவது நான் காவது கரத்தைப் பொருத்தினாள் சுமதி. வலது கையில் சூலம் விரல்களுக்கு இடையே நுழைந்து கொண்டது. இடது பக்கத்தில் ஒரு கையில் தாமரைத் தண்டு கைவிரலிடுக்கில் பொருந்தியது. மறு கையில் உடுக்கை பொருந்தவில்லை. ஒரு ஓட்டை போட்டு, குச்சி வைத்துப் பொருத்த வேண்டும். மஹா கௌரி என்று ‘தெர்ம கோலி’ ல் வடிவமைத்த எழுத்துக்களை சிலையின் பின்னணியில் பொருத்தி வைத்தாள். ஓட்டை போட ஊசி தேடிப் பையைத் திறந்த போது அலைபேசியைப் பரிசோதித்தாள். ரவீந்திரனிடமிருந்து குறுஞ்செய்தி அழைப்பு எதுவுமே இல்லை.

1999- நாள் 1

“சுரேஷ்.. நீங்கள் கல்லூரி படிப்பை ராணுவத்தில் சேர்ந்து படிக்க விரும்பும் காரணம் என்ன?”

“இது என் அப்பாவின் முடிவு. அவரிடம் தான் நீங்கள் கேட்க வேண்டும்”

“இந்தக் கடவுள் படத்தை வைத்து உங்களால் எந்தக் கடவுள் என்று யூகிக்க முடியுமா?”

“அம்மன் படம். வேறு எதுவும் தெரியவில்லை. நந்தி மீது அமர்ந்திருக்கிறார்”

“பரவாயில்லை. இது நவராத்திரியில் ஷைலபுத்திரி என்னும் வடிவம். மலையரசனின் மகள் என்று பொருள். சரி. இந்தப் படத்தில் வேறு எதாவது புரிகிறதா?”

“ஒரு கையில் சூலம், மறு கையில் தாமரை. அதைத் தவிர என்ன புரிய வேண்டும்?”

“நன்றி. நேர்முகம் முடிந்தது”

நாள் 3 – நாள் 5 – வருடமில்லை

“அம்மா என்னை ஏன் மடியிலிருந்து இறக்கி விருகிறீர்கள்? ” சிங்கத்தின் மீதிருந்த தாயைத் தரையில் நின்றபடி ஆறுமுகண் கேட்டான்.

வலது கைகள் இரண்டிலிமிருந்த இரண்டு தாமரைகளுள் ஒன்று மறைந்தது. ருத்ராட்ச மாலை, வில், அம்பு, கமண்டலம், வாள், சூலம், கதை என மேலும் ஏழு சேர எட்டு கைகளில் இரண்டு கைகள் தனக்காகவோ என்றோ எதையும் ஏற்றிக் கொள்ளாமல் இருந்ததை ஆறுமுகன் அவதானித்தான்.

“இந்த வடிவில் நான் உங்கள் மடியில் இல்லையே தாயே?”

“எல்லா வடிவங்களிலும் நீ என்னுடன் இருக்க மாட்டாய் முருகா. ஐந்தாம் நாளில் மட்டுமே ஸ்கந்த மாதா நான். உனக்கு அதிகபட்சமாகப் பத்து கைகளுடன் நான் காட்சி தருகிறேன். கமண்டலம், ருத்ராட்சம், சூலம், தாமரை என முரணானவற்றை சுமக்கிறேன். முரணானவற்றை அவதானிக்க நேரும் போது பிடிபடும் கந்தா”

நாள் 4 – 2014

டிசம்பரில் ஹைதராபாத் போயிருந்த போது பசுமை பற்றிய நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பில் ‘குஷ்முண்டா’ தேவி. பச்சைப் பின்புலத்தில் எட்டு கரங்களில் சக்கரம், தேன்குடம், கதை, ருத்ராட்ச மாலை, கமண்டலம், வில், அம்பு, தாமரை ஒவ்வொன்றுக்கும் நிகழ்ச்சியின் ஒவ்வொரு பகுதிக்கு இடையே விளக்கம் தந்து நடத்திச் சென்றாள். ரவீந்திரன் இரவு உணவின் போது “உருவ வழிபாட்டை உசத்தியாக் காட்டறதுல போய் முடியும் நீ கொடுத்த விளக்கம் எல்லாமே” என்றான்.

“வேட்டையே இல்லாம, இயற்கையை யூஸே பண்ணாம விட்டுடறதான் ‘கிரீன் இனிஷியேடிவ்’ ன்னு எல்லோரும் பேசப் போறாங்க. நான் குஷ்முண்டாவை அதுனாலத் தான் பொரெஜெக்ட் பண்ணினேன்”

அதன் பிறகு ஆழமான எந்த உரையாடுலும் இல்லை. இரவு அவளுடனேயே தங்கினான். இயல்பாகத் தான் தொடங்கினான். அவள் சுருதி மீட்டப்பட்டவளாக எதிர்பார்ப்புடன் சிலிர்த்திருந்த நேரத்தில் ஏன் திரும்பிக் கொண்டு படுத்து விட்டான்?

நாள் 2 – 2016

‘வெள்ளை ஆடையும், ஒரு கையில் ருத்ராட்ச மாலையும் கமண்டலமுமாய் நிற்கும் பிரம்மசாரிணி ஆணுக்கு இணையாகப் பெண்ணால் திருமணமின்றித் தனியாக வாழ முடியும் என யாரோ ஒருவருக்கு விளக்கிக் கூறிக் கொண்டிருந்தாய். தள்ளி இருந்து ரசித்தேன். நவராத்திரி சுமதி என்று பட்டப் பெயர் வராதபடி வெவ்வேறு சித்தரிப்புக்களைத் தந்திருந்தாய். ஆண் என்று பாறைகளே ஆன குன்றையும் பெண் என்று பசுமையான காட்டையும் ”கொல்லேஜ்’ வடிவில் சித்தரித்திருந்தாய். புன்சிரிப்பு வந்தது”

“இந்த முறை என்னை என்னை சந்திக்காமலேயே திரும்பி விடுவீர்களா?’ என்ற அவளது பதில் என்னை அசைத்தது.

நாள் 9 – 2015

‘சித்தி தாத்ரி’ யின் சக்கரம், கதை, தாமரை, சங்கு இவற்றை எளிதாகப் பெட்டிகளுக்கு அடுக்கி விட்டாள். அமர்ந்திருந்த பெரிய தாமரையை நான் ஒரு கை கொடுத்துத் தூக்கினேன். பெரிய பெட்டியில் இருவரும் இறக்கினோம். நாளை எல்லாவற்றையும் அலுவலகத்துக்கு அனுப்பி விடலாம் என்றாள்.

என் இடத்துக்கு அவள் வந்ததும் ‘அனிமேஷ’னில் கலை, பிழைப்பு இரண்டுக்குமே வழி இருக்கிறதா என்னும் சரட்டைத் துவங்கினாள். நவீனம் கலை இவை திட்டமிடுதல் அல்லது அதுவே உலகம் என்று பிரகடனப்படுத்தல் இரண்டு முனையையுமே நிராகரிக்கும் என்று தொடங்கி என்ன பேசினேன்? என்ன புரிந்து கொண்டாள்? அவள் மீது உரிமை எடுத்துக் கொண்டு நெருங்கி முயங்கி இறுதியில் கலவி, உடல் மனம் ஒருமையில் நிறைவடைந்த போது அவள் முகமெங்கும் நாணமும் நிறைவுமாய் மூடின அவள் கண்கள். அதனாலேயே என் முகத்தில் மிளிர்ந்த வெற்றிக் களிப்பை, ஆழ்ந்து, சென்ற வருடத்தில் விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடரும் கோர்வையில் அவள் இல்லை.

நாள் -6 – 2016

காத்யாயனி சிங்கத்தை விட்டு இறங்கினாள். வலது கைகள் இரண்டில் வாளும் தாமரையும். தாமரையை இடது கைகள் இரண்டுள் ஒன்றில் மாற்றி, காலை உயர்த்தியும், இரு கால்களையும் உந்தி, பூமிக்கு மேலெழுந்து கீழே இறங்கித் தாண்டவமாடியும், கைகளைச் சுழற்றிச் சுழற்றி, கண்களை உருட்டி முன்னும் பின்னுமாய் ஆடினாள். கத்தியில் இருந்து புயற்காற்றடித்துத் தூசிகளை ஊரெங்கும் நிறைத்து எங்கும் இருண்டது. தாமரையிலிருந்து கனன்று எட்டுத்திக்கும் பெரு நெருப்பு நீண்டது அந்தக் கனலில் காத்யாயனியின் தாண்டவம் இன்னும் உக்கிர தரிசனமானது. தீயின் கங்குகள் அவளுக்கு எதிராட்டம் போல் மேலெழுந்து ஆடின. ஒற்றைப் பொறி ஒன்று பறந்து வடிவில் பெருகிப் பெருகி ஒரு சுடரானது. சுரேஷின் அறையில் அவன் கிழித்தெறிந்த ரவீந்திரனின் புகைப்படத்தை எரித்தது.

அந்த சாம்பலை மிதித்து மிதித்து அறையெங்கும் வீடெங்கும் அலைந்து திரிந்தான் சுரேஷ். மறுநாள் வீட்டைக் கழுவிக் காய வைத்தான்.

Posted in சிறுகதை | Tagged , , | Leave a comment

பேத்திகளுக்கு அமிதாப் பச்சனின் கடிதம்


download.jpg

பேத்திகளுக்கு அமிதாப் பச்சனின் கடிதம்

பெண்கள் எந்த விழிப்புடன் எந்த சுதந்திர சுவாசத் துடன் முன் செல்ல வேண்டும் என்பது பற்றிய தெளிவும் மனதைத் தொடும் பாசமுமான அமிதாப் பச்சனின் தன் பேத் திகளுக்கான கடிதம் தமிழ் ஹிந்து இணைய தளத் தில் வாசிக்கக் கிடைத் தது.

இதைப் பகிரும் காரணம் பெண் உரிமை பற்றிய பெண் தனக்கான இடத்தை உறுதி செய்வது பற்றிய தெளிவு மக்கள் கொண்டாடும் பிரபலங்கள், நட்சத் திரங்களிடமிருந்து இன்னும் நிறைவே வர வேண்டும். ஆண் தனது மனதில் நூற்றாண்டுகாலமாகத் வேரூன்றிய ஆதிக்க மிருகத்தை வெல்ல அதனுடன் எச்சரிக்கையுடன் வாழ அது வழி வகுக்கும்.

ஆண் தான் என்னென்ன ஊறுகளை, தடைகளை, காயங்களை, அவமதிப்புக்களை, ஊனங்களை, வன்முறைகளைப் பெண் மீது எந்த உறுத்தலுமின்றித் திணிக்கிறோம் என்னும் சொரணையை அடைந்தே ஆக வேண்டும். அப்படிச் செய்யாமல் தன்னை தினசரி பரிசீலித்துக் காத்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்த சொரணை ஆணின் பரிமாணமாய் நிகழ வேண்டும். பெண் சாதிக்கும் வேட்கையும் நிமிர்ந்து நிற்கும் முதுகெலும்பும் தன் அஸ்திவாரம் என்பதை உணரும் பரிமாணத்துக்கு முன்னேற வேண்டும்.

அமிதாப் பச்சன் இந்த திசையில் ஒரு அடி வைத்திருக்கிறார். அந்தப் பதிவுக்கான இணைப்பு —– இது.

(image courtesy:thenewindianexpress)

Posted in நாட் குறிப்பு | Tagged | Leave a comment