மரப்பாச்சி


 

tamil, tamil short story, modern tamil literature

சிறுகதை

மரப்பாச்சி

சத்யானந்தன்

தொலைபேசி மணி எழுப்பிற்று. அறையை விட்டு வெளி வந்த போது தான் வெளியே வெப்பம் தகித்தது. தொலைக்காட்சியின் சத்தத்தை மீறி அம்மா தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். சங்கரின் அழைப்பா? இல்லை. அம்மாவின் தோழி ஒருவர் வயிற்றில் குழந்தையின் வளர்ச்சி பற்றி விவரமாக விசாரித்தார். அம்மாவைப் பிறகு பேசச் சொல்கிறேன் என்று சொல்லி வைத்தாள்.

மணி நான்கு அடித்து விட்டது. குழந்தை பள்ளியிலிருந்து வந்திருப்பாள். தன் வீட்டு எண்ணை முயன்றாள். “நீங்கள் டயல் செய்த எண்ணை சரி பார்க்கவும்”. ‘எஸ்டிடி கோட்’ போட மறந்து விடுகிறது. வந்து ஒரு வாரமானாலும் இடைப்பட்ட தூரம் எப்படியோ நழுவி விடுகிறது. 011 போட்டு முயன்றாள். மாமியார் எடுத்தார். ஐந்து நிமிடம் பொறுமையாக கவனமாகப் பேசி மெதுவாக சித்ரா பள்ளியிலிருந்து வந்தாளா என விசாரித்தாள். வந்து “ட்யூஷன்” போயாகி விட்டது என்று தெரிந்தது. நேற்று இரவு ‘மெட்டி ஒலி’ நேரத்தில் குழந்தை கூப்பிட்டாள். நாத்தனார் பையன் வந்து அவளுடைய பார்பியைப் பழுதாக்கி விட்டுப் போய் விட்டான். ரொம்ப அழுதாள். நிறைய பார்பி அவளிடம் இருந்தது. ஆனால் ‘பிங்க்கி’ அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தது.

குழந்தை ஒரு முறை உள்ளே புரண்டது. சிலிர்ப்பும் லேசான அதிர்வும். இரண்டாவது அச்சம் முழுதும் அகன்ற அணுஅணுவாக அனுபவிக்கும் இனிய வாய்ப்பு. குழந்தை சித்ராவிடம் தான் கிளம்பும் வரை பிறக்கப் போகும் பாப்பாவுடன் எப்படி எப்படி எல்லாம் விளையாடலாம் என்று நிறையவே சொல்லிவிட்டு வந்திருந்தாள். பெண் குழந்தை கட்டாயம் பழகி விடுவாள்.

ஆனால் ‘பார்பி’ சமாச்சாரம் எவ்வளவு நுட்பமானது என்பது சங்கருக்குப் பிடிபடாது. குழந்தை பேசி வைத்ததும் தூக்கமே பிடிக்கவில்லை.

“பார்பி” பொம்மைகள் உயிருள்ளவை. ‘கார்ட்டூன் நெட் ஒர்க்’கில் விதவிதமான தொடர்களை ரசிப்பவை. மாற்றி மாற்றி வண்ண வண்ண உடைகள் அணியும். விதம் விதமான பொட்டுக்கள் வைத்துக் கொள்ளும். விலையுயர்ந்த வாசனைத் தைலங்கள் வேண்டும் அவற்றிற்கு. இரவு சித்ரா கதை சொல்ல அவை கேட்கும். அவல் தூங்கும் போது உடன் தூங்கும். சித்ரா இப்படி ஒரு அதிர்ச்சியை அனுபவித்தது பெரியதாகத் தோன்றவில்லை. ஆறுதல் சொல்ல தன்னால் முடியாமற் போகிறதே. காலையிலிருந்து பலமுறை அவனது ‘மொபைல்’ போனுக்கு தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்து இயலாமற் போயிற்று. தொடர்ந்து இத்தனை நேரம் ‘ஸ்விட்ச் ஆஃப்’ என்றே வருவது இதுதான் முதல் முறை.

வாயில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது. உயரமாய், கருப்பாய், ஒல்லியாய், கண்கள் உள்ள கைத்தறி கைலி கட்டிய பெரியவர்; கையில் பல வண்ணப் பூக்கள் நீல நிறத் துணிமீதான ‘டிஸைன்’ பட்டன் குடை, அவள் பள்ளி இறுதியிலிருந்து கல்லூரி வரை பயன்படுத்தியது. வாங்கிப் பிரித்துப் பார்த்தாள். ‘அம்மா சரி செய்யக் கொடுத்தாங்க’ என்றார். ‘சரி. நன்றிங்க’ என்ற படி வாங்கிக் கொண்டாள். அம்மா எவ்வளவு நினைவாக அதை வைத்திருந்து சரி செய்து தந்திருக்கிறாள்.

நேரமாக நேரமாகப் பதற்றமாயிருந்தது. குழந்தையைப் பற்றிய விவரத்தை எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? சங்கரின் அலுவலகத்துக்குத் தொடர்பு கொண்டாள். சங்கரின் தனி உதவியாளர் மூலம் அவன் அமைச்சர் கூட்டியுள்ள மாநாட்டில் இருப்பதாகத் தெரிந்தது.

அம்மா இன்னும் எழுந்த பாடில்லை. ஒரு வாய் காப்பி குடிக்கலாம் போலிருந்தது. அப்பாவுக்கு சேர்த்துப் போட்டால் என்ன? அப்பா அறைக் கதவைத் தட்டினாள். கொஞ்சம் திறந்திருந்தது. மெதுவாகத் திறந்தாள். அப்பா இல்லை.

அப்பாவின் அறை நிறையவே மாறி இருந்தது. அப்பா ராணுவ உடையுடன் அழகு, இளமை, ஒல்லியான அம்மாவுடன் அருகில். அடுத்த புகைப்படமாய் தான், சங்கர் கைக்குழந்தை சித்ராவுடன். புதிதாய் ஒரு புத்தக அலமாரி. அதில் உயர அடிப்படையில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட புத்தகங்கள். அப்பா எங்கே போயிருப்பார்? மாத முதல் வாரம் நிச்சயம் கான்டீனில் தன்னுடைய இந்தமாத சமாச்சாரங்கள் வாங்கப் போயிருப்பார். அவர் எவ்வளவோ தைரியம் தந்தும் சங்கர் அவருடன் ஒரு ‘பெக்’ கூட அருந்தவில்லை.

காப்பி குடிக்கும் போது தான் ஒரு யுக்தி தென்பட்டது. சங்கருக்கு எஸ் எம் எஸ் கொடுத்தால் என்ன? ‘சித்ரா எப்படி இருக்கிறாள்/ எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்? நீங்கள் நலமா?’ மறுபடி மொபைலை ஆன் செய்யும் போது படித்து விட்டுக் கட்டாயம் பேசுவான். உள்ளே புரண்டு படுத்து குழந்தை தனது இருப்பை நினைவு படுத்தியது. ‘மெஸேஜ்’ கொடுத்ததும் மனம் லேசானது போல இருந்தது.

ஒரு வழியாக இரவு எட்டு மணிக்கு அவன் அழைப்பு வந்தது. சித்ரா அம்மாவுடன் கோயில்லுக்குப் போயிருக்கிறாளாம். கேள்விப்பட்டதுமே மனம் மறுபடி உடைந்து போனது. குழந்தை குரலைக் கேட்பது இவ்வளவு சிக்கலான விஷயமா?

திருமணமான புதிதில் அவன் பிரதாபங்களை அளக்க அளக்க கேட்டு வியந்தது உண்டு தான். இன்று மகளின் இதயத் துடிப்பு அவனுக்குப் புரியவில்லை. அவனது அதிகாரம், அறிவாற்றல், பதவி, செயல் திறமை எல்லாம் குதிரைகளாகி ஏதோ ஒரு தேரை இழுக்கின்றன. தலை தெறிக்க ஓடுகின்றன. என்ன கேட்கிறதா? ‘ம்’ என்றாள், கண்களில் நீர் துளிர்க்க. “நான் இன்று மாநாட்டில் வாசித்த கட்டுரையின் முக்கியமான் பகுதியைக் கேள். படிக்கிறேன்.

ஒரு நகரம் அல்லது ஒரு கிராமத்தின் சுற்றுப்புறச் சூழல்; அது மலைப்புறமா இல்லை வயல்கள் நிறைந்த சமவெளியா, புஞ்சை அதிகமுள்ளதா, நஞ்சை அதிகமுள்ளதா, எத்தகைய மரங்கள் அங்கு வளரும், கால்நடை வளர்ப்பு எந்த அளவு இருக்கிறது இவை அனைத்தையும் கருத்திற் கொண்டு செயற் படுகிறோம். இதன் மறுபக்கம் பொதுவான் சில ‘கூடாதுகளைக் கொண்டது. இவை உலகப் பொதுவான சுற்றுப்புறச் சூழல் விழிப்புணர்வு விதிகள். இவற்றைச் சட்டபூர்வமாக மட்டுமன்றி நடைமுறையாகவும் செயற்படுத்த பிற துறைகளான மனித வளம், திட்டமிடுதல், விவசாயம், சிறுதொழில், என பல துறைகளின் ஒத்துழைப்பை சுற்றுப்புற இலாகா கோருகிறது. குறிப்பாகக் காவல் துறை; பிடிவாதமாகச் சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்சனைகளை உருவாக்கி தனது சுற்றுப்புற மாசு வேலைகள் பற்றிய அரசாங்க கவனத்தைத் திசை திருப்ப முயலும் கருப்பு ஆடுகளை காவல் துறையே கட்டுப்படுத்துவது சாத்தியம்.

“கடைசி வரி யாரைப் பத்தின்னு புரியுதா?

“புரியுது. அஞ்சனா கவுல்”

“கரெக்ட். அந்தச் சின்னப் பொண்ணு உ.பி.யில ஏதோ மலையடிவாரத்தில வாரச் சந்தையில பிளாஸ்டிக் பை விக்கிறவனுங்களை நெறிப்படுத்தி எங்க மினிஸ்ட்ரி மறு வாழ்வு தந்தா அங்கே லா அன்ட் ஆர்டர் ப்ராப்ளம் வராதுன்னு குறிப்பு அனுப்பினா எங்களுக்கு. நான் வெளிப்படையா மாநாட்டில அவ மூக்கை உடைச்சுட்டேன்”

உத்திரப் பிரதேசத்தில் ஒரு சந்தையில் பிளாஸ்டிக் பை வியாபாரிகள் செய்த கலாட்டாவில் தடியடி எல்லாம் ஆகி சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சனையாக் மட்டும் இதைப் பார்க்கக் கூடாது என்று அந்தப் பெண் அதிகாரி பேட்டி கொடுத்து அதன் பிறகு அதைப் பற்றியே புலம்பிக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய ‘மொபைல் போன்’ அடிக்கும் சத்தம். ‘பிறகு பேசுகிறேன்’ என்று வைத்து விட்டான்.

குழந்தை மன வருத்தப்பட்டது இருக்கட்டும். அவள் குரலைக் கேட்டாலே போதும் என்றாகி விட்டது.

அம்மாவுடன் மாலை கோயிலுக்குப் போவதாகப் போட்ட திட்டம் இரவு எட்டரை மணிக்கு நிறைவேறியது.

அம்மனுக்கு விசேஷமான அலங்காரம். மஞ்சள் பட்டுச் சேலையும் பூக்களில் அலங்காரமும் அங்கிருந்து கிளம்பவே மனமில்லை.

காலை ஏழு மணி சுமாருக்கு வாயில் மணி. குடைக்காரர். அம்மா இவள் பக்கம் கையைக் காட்டி “யாருன்னு தெரியுதா இது?” என்றாள்.

“சின்னம்மாவுக்குத்தான் என்னை அடையாளம் தெரியல” முகம் மலரச் சிரித்தார் குடைக்காரர். பணத்தை வாங்கியபடி “நாப்பது வருஷமா இது ஒண்ணுதாம்மா செஞ்சிட்டு வரேன். எனக்கு வேறு ஏதும் தெரியாது”

அப்பா இரவு எப்போது வந்தாரோ தெரியவில்லை. காலை மணி பத்தாகிறது இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. அம்மாவும் அவரும் அதிகம் பேசிக் கொண்டதாகவே தெரியவில்லை. இரவு உணவு அவள் வந்த அன்று எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டதுதான்.

பகல் 12 மணி போல சித்ராவின் மழலைக்குரல் கேட்டது. எனக்குப் புது ‘பார்பி’ கிடைச்சாச்சு.’

“யாரு வாங்கித் தந்தா?”

“வாங்கறதா? உன்னோட மரப்பாச்சி பொம்மை தான். உடையவே உடையாத ‘பார்பி’. நீ எங்கேயோ ஒளிச்சு வெச்சிட்டியா? பாட்டி தேடித் தந்தாங்க. குழந்தை உற்சாகமாகப் பேசித் தொலை பேசியை வைத்து விட்டாள்.

சிறு வயதில் அவள் மரப்பாச்சி விளையாடியதில்லையே. அப்புறம் எங்கே புகுந்த வீட்டுக்குக் கொண்டு போக? மாமியார் தன்னுடைய மரப்பாச்சி பொம்மையை இத்தனை நாள் வைத்திருந்திருக்கிறாள். அவர் ஊருக்கு வரும் போது மட்டும் திறக்கும் ஒரு மர பீரோ பூஜை அறையில் உண்டு. அதில் இருந்து எடுத்துத் தந்திருக்கலாம்.

*****

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in சிறுகதை and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s