சிரிப்பு


tamil, tamil short story, modern tamil literatureசிறுகதை

சிரிப்பு

சத்யானந்தன்

(கணையாழி மார்ச் 2005 இதழில் வெளியானது)

“இதப் பாருடா…” என் தோளில் தட்டினான் என் தம்பி. ‘பிரெட்’ கடை சாலையின் மறு பக்கம் இருந்தது. இன்றைக்கு பத்தாம் நாள். டெல்லியிலிருந்து காஸியாபாத் இரண்டு மணி நேரமாவது ஆகும் என்றார் அப்பா. எங்களையெல்லாம் ஸ்டேஷனில் தமிழ்நாடு எக்ஸ்பிரஸிலிருந்து அழைத்து வரும் போதே.

“உடனே பாரேன்” என்னை அவசரப்படுத்தும் அவன் குரலில் அடக்க முடியாத சிரிப்பு கலந்திருந்தது. சாலையில் விரைந்து கொண்டிருக்கும் வாகனங்களிலிருந்து கவனத்தைத் திருப்பி அவன் காட்டிய இடத்தில் ஒரு பார்க். சுற்றிலும் மரங்கள். இடையே புல்வெளி. அதன் குறுக்கும் நெடுக்குமாக ஒற்றையடி கிரானைட் தடம். நிறைய சிறுவர்கள் குழுக்களாகக் கிரிக்கெட் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். “விளையாடறாங்க.. இதுல என்ன இருக்கு?” என்றேன். அந்த புளூ – ரெட் கோடு போட்ட டீ ஷர்ட் பையனைப் பாரு” என்றான். அந்தப் பையன் பத்து வயது போலத் தெரிந்தான். அவனுக்கு மூன்று வயதுப் பையன் ஒருவன் கசங்கிய முழுக்கை சட்டை மட்டும் போட்டு அரை நிர்வாணமாய் பெளலிங் போட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

என் தம்பிக்காக 90% செயற்கையாக ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தேன். இன்று காலை இந்தியா கேட் தாண்டி வரும் போது நான்கு சாலை சந்திக்கும் இடத்தில் ‘கத்திப்பாரா’ சந்திப்பின் முக்கால் திட்டத்துக்கு ஒரு பூங்கா இருந்தது. அந்த மாதிரி சந்திப்பை என் அப்பா “கோல் சக்கர்” என்கிறார். அந்தப் பூங்காவில் பேட்டிங் செய்கிற வயதுப் பையன் அவனை விட சற்றே சிறிதான ஒரு பெண்ணை மல்லாக்கக் கிடத்தி மேலே கவிந்து கொள்ள முயல அவளும் சுற்றியுள்ள அழுக்கு ஆடைக் குழந்தைகளும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கும் சிரிப்பு வந்தது. தம்பிக்கும் காட்டலாம் என நினைத்தேன். அம்மா எனக்கு மீசை முளைத்ததிலிருந்தே நான் என்ன பேசினாலும் செய்தாலும் உன்னிப்பாக கவனித்து அதில் பாதிக்கு மேற்பட்டதைத் தப்பு என்கிறாள். டிவியைக் கூட நிம்மதியாகப் பார்க்க விட மாட்டேன் என்கிறாள்.

காலை மணி பத்து. டெல்லி வெய்யில் சுள்ளென்று குத்தியது. பால்கனியிலிருந்து அப்பா அடையாளம் காட்டுமளவு கிட்ட இருந்துமே ரொட்டி வாங்கி வருவது இந்த வெய்யிலில் சிரமமான காரியமாய் தோன்றியது. அம்மா சொன்னதிலிருந்து நான் புரிந்து கொண்டது காஸியாபாத் போய் அங்கேயே குளித்து படையல் முடிந்து பிறகு சாப்பிட வேண்டும். சிறியவருக்கு பிரெட், அப்பாவும் அம்மாவும் இன்னோரு காப்பி குடித்துக் கொள்வார்களாக இருக்கும்.

அப்பாவின் ‘குவார்ட்டர்ஸ்’ ஸில் ‘பார்க்கிங் லாட்’ விஸ்தாரமாயிருந்தது. ஒரு க்வாலிஸ் காரை நெருங்கும் போது தமிழில் பேச்சுக் குரல் கேட்டது. காரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த முண்டா பனியன் போட்ட ஒருவர் தன் மகனை காரின் மீது ஏறக் கூடாது என்று விரட்டிக் கொண்டிருந்தார். எல்லாக் கார்களின் மீதுமே நிறைய புழுதி படிந்திருந்தது. ஒரு முன் பக்கக் கண்ணாடி மீது அப்பியிருந்த புழுதியில் யாரோ ஒருவன் பூஜா என்கிற பெண் மீது தனக்குள்ள காதலை வெளிப்படுத்தி இருந்தான். எனக்கு அது வியப்பு தருவதாக இருந்தது. ஒரு வேளை அவளுக்குப் புரிகிற மாதிரி செல்லமான அல்லது குறிப்பான பெயரை வைத்து எழுதி இருப்பானோ? ‘பார்க்கிங்’ கைத் தாண்டி குடியிருப்பின் கீழ் தளத்தில் நுழைய ஒரு பக்கமாக நிறுத்தி வைக்கப் பட்டிருந்த இரு சக்கர வாகனங்களில் உரசாமல் எதிர் வருகிறவர்களுக்கும் வழி விட்டு நடந்து வருவது மிகவும் சிரமாமியிருந்தது. லிஃப்ட்டில் வருவதில் தம்பிக்கு சந்தோஷம். நாங்கள் இருவரும் ஏறியதும் ஒரு பையன் நவீன சைக்கிளுடன் உள்ளே நுழைந்தான். அதன் முன் சக்கரத்தை ஒருக்களித்து அவனும் லிஃப்டுக்குள் நுழைய வசதியாக நானும் தம்பியும் மூலைக்குத் தள்ளப் பட்டோம். நல்ல வேளை அவன் மூன்றாவது மாடியிலேயே இறங்கி விட்டான். அவன் ஐந்தாவது மாடியில் இறங்கி இருந்தால் நானும் தம்பியும் திரும்பி வரும் வழியில் தான் நான்காம் மாடியில் இறங்கி இருக்க முடியும். வீட்டில் நுழையும் போது ” நான் என்னடி பண்ணட்டும்? என் பாஸ் என்னை விட மாட்டேங்கறாரு. கூட வேலை பாக்குற தமிளனுங்க எனக்கு டிரான்ஸ்பர் கிடைக்காததைப் பத்தி விதவிதமா ஜோக் சொல்லி சிரிக்கிறாங்கன்னா நீ ஒரேயடியா நான் இங்கே என்ஜாய் பண்ணுற மாதிரி பேசறியே? பொங்கித் திங்கிறதில உள்ள கஷ்டம் எனக்குத் தானே தெரியும்.”

“ஏன்? உங்க அண்ணன் வீட்டுக்குப் போனீங்களே என்னாச்சு? இப்ப செத்துத் தெய்வமாயிட்டாரே உங்க அப்பா அவுருக்கே சரியா சோறு போடலை அந்தப் புண்ணியவதி. அதான் இங்க தனியாப் பொங்குறீங்க..”

நாங்கள் நுழைந்ததும் பேச்சுத் தடை பட்டது. டெலிபோனில் சிரித்துப் பேசும் அப்பா அம்மா டெல்லியிலோ, சென்னையிலோ நேரில் பார்த்தாலே ஒரே சண்டை. சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டேன்.

“காஸியாபாத்”துக்கு அப்பா பஸ்ஸில் தான் கூட்டிப் போனார். பஸ்ஸின் மேற் கைப்பிடியைப் பிடித்த படி வந்த ஒருத்தியின் டீ சர்ட் சற்றே விலகி வெள்ளை வெளேரென அவள் இடுப்பையும் தொப்புளையும் காட்டியது. அம்மா தூங்கி விட்டாள். நிம்மதியாக ரசிக்க முடிந்தது. என் அருகில் இருந்தவன் ஒரு ‘ஸ்டாப்’பில் இறங்க அவள் என் அருகிலேயே அவர்ந்து விட்டாள். ‘பர்ஃப்யூம்’ வாசனை கிறங்க அடித்தது. உரசியபடி அவள் உட்கார்ந்து செல் போனில் பேச ஆரம்பித்து விட்டாள். எனக்கு சந்தோஷமாகவும் கூச்சமாகவும் இருந்தது. அடிக்கடி ‘க்ளுக்’ என்று சிரித்தபடி வெகு நேரம் பேசினாள். ‘போஸ்ட் பெய்ட்’ கனெக்ஷனாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

காஸியாபாத் பஸ் ஸ்டாண்டு பெரியப்பா வீட்டில் இருந்து மிகவும் தள்ளி இருந்தது. நான்கள் போன உடன் அப்பா அம்மாவைக் குளிக்கச் சொல்லி பெரியப்பா அவசரப் படுத்தினார். என் தம்பி ‘கார்டூன் நெட் ஒர்க்’கில் உட்கார்ந்து விட்டான். ஹாலில் காரியம் நடக்க அறைக்குள் டி வி வந்து விட்டது அவனுக்கு வசதியாயிருந்தது. நானும் பெரியப்பா பையனும் கம்ப்யூட்டரில் கார் ரேஸ் விளையாடினோம். தாத்தா படத்துக்கு முன்னால் நிறைய பழங்கள், பலகாரங்கள் எல்லாம் வைத்திருந்தார்கள். எதிரில் பெரிய வாழை இலைகளில் காரியம் செய்து வைத்த ஐயர்கள் சாப்பிட்டார்கள். சாப்பிட்டு முடித்து கையைத் துடைத்துக் கொண்டவர் ஒருவரிடம் பெரியப்பா ஒரு தொகையைத் தட்டில் வைத்து நீட்டினார். “தோ பாருங்கோ ஸார்.. ஒரு மந்திரமும் தெரியாதவன் எத்தனையோ பேர் முனீர்கால சுத்திண்டிருக்கான். அவனையும் என்னையும் ஒண்ணா நெனெச்சிப் பிடாதேள். உங்களுக்கு சௌகரியப்படலேன்னா பணத்தை நீங்களே வெச்சுக்கோங்கோ.. மிச்ச காரியத்துக்கு வேற யாரையானும் பிக்ஸ் பண்ணிக்கோங்கோ” என்று பிகு பண்ணினார். பெரியப்பா மேலும் இரண்டு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுக்களை வைத்ததும் அவர் தலையசைத்தபடி சிரித்த முகத்துடன் மற்றவர்களுடன் கிளம்பினார். நான் டெல்லிக்கு வந்தபின் பார்த்த முதல் டிவிஎஸ்50 அவருடையது.

“மாடியில காக்கா சாப்பிட்டிடுச்சான்னு பாருடா” அம்மா விரட்டினாள். முதலில் இலை நிறைய சோறும் பதார்த்தமும் வைத்து அப்பாவும் பெரியப்பாவும் ‘கா..கா..கா’ என்று கத்திய போது என் பெரியப்பா பையன் காதோடு காதாக ” இவங்க மொட்டை மண்டை வெய்யிலில பளபளன்னு டாலடிச்சா காக்கா பயந்து ஓடாது?” என்றது நினைவுக்கு வந்து சிரித்து விட்டேன். அம்மா காதை அழுத்தியே திருக மாடிக்கு விரைந்தேன். அடுத்த இரண்டு நாளும் அம்மா அடுக்களை-தூக்கம் என ஓட்டம். அப்பா ஆஃபீஸ், நான் கம்யூட்டரில், தம்பி டிவி முன். ஆனால் “காஸியாபாத்’தில் இருந்த மூன்று இரவும் பெரியப்பா பையன் ஹோலியின் போது அக்கம் பக்க வயசுப் பெண்களிடம் பையன்கள் செய்யும் சேஷ்டையில் ஆரம்பித்து, எஸ் எம் எஸ்ஸில் எப்படி லவ் மெசேஜ் தருகிறார்கள், மற்றும் க்ளாஸுக்குக் கட் அடித்து விட்டு எந்தப் பூங்காங்களுக்குப் போய் அதிக பட்சம் என்னென்ன செய்வார்கள் என்று விளக்க அடக்க முடியாத சிரிப்பை அடக்கியபடி இரவு வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருப்போம்.

ஒரு நாள் விடியற் காலை அம்மா என்னை எழுப்ப, போதாக் குறைக்கு ஐயர்கள் மந்திரம் ஓதும் சத்தமும் கேட்டது. ஸ்வீட், காரம், புதுத்துணி, நல்ல சாப்பாடு எல்லாம் கிடைத்தது. காலை பதினோரு மணிக்குள் டெல்லியில் அப்பாவின் ‘க்வாட்டர்ஸ்’ஸுக்கு வந்து விட்டோம். உடனே அப்பா ஆபீஸ் போய் விட்டார். வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா புள்ளி வைத்துக் கோலம் போட்டு விளக்கை ஏற்றினாள். ஐந்து நிமிடத்திற்குள் வாயில் மணி அடித்தது. வீட்டு வேலை செய்கிற பெண் ஒருத்தி கருப்பாய் ஒல்லியாய் கழுத்தில் மஞ்சள் கயிறுடன் “ஐயா யாரையும் வேலைக்கி வெக்க மாட்டேன்னாரே, கோலம் போட்டிருக்கே” என்றதும் அம்மா அவளிடம் எல்லாவற்றையும் விளக்கி விரட்டி அடித்தாள். மாலையில் நடந்தவற்றைக் கேட்டதும் அப்பா விழுந்து விழுந்து சிரித்தார். அம்மா சிரிக்கவில்லை.

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in சிறுகதை and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s