பேரம் – சிறுகதை


tamil, tamil short story, modern tamil literature

சிறுகதை

பேரம்

சத்யானந்தன்

‘சுறுக்’கென்ற வலியா, இல்லை கனமான நாட்குறிப்புப் புத்தகம் காலைப் பதம் பார்த்த பின் தரையில் மோதிய சத்தமா எது என்னை எழுப்பியது என்று இனங்காணுவது கடினம். எனது இருக்கையிலிருந்து நழுவி இப்போது என் மேசையின் அடிப்பகுதி முடிவில் எனது மேலாளர் இருக்கையின் கீழே கிடந்தது. மேலட்டையின் என் நிறுவன சின்னமும் அதன் பெயரும் பொன் எழுத்துக்களில் அடையாளம் காட்டின. எனது நிறுவனமும் அதன் பெயரும் அவரது காலடியில் என்பதன் உருவகம் போலப் பட்டது.

இரவு எப்போது கண்ணயர்ந்தேன் என்று தெரியாது. பன்னிரண்டு மணி போல ‘மொபைல் பேட்டரி சார்ஜ்’ முடிகிற நிலை என்று சொன்ன பிறகு என் மேலாளர் நிறுத்தினார். கிண்டியிலிருந்து விடியற்காலை நேரே அலுவலகம் வந்து குளித்துத் தயாராகி அவரது அறையில் அமர்ந்து என் தரப்புப் பயண விவரங்களை ஒழுங்கு செய்தவன் என்னையும் அறியாமல் கண்ணயர்ந்தேன்.

எழுந்து மேஜையின் மறு பக்கம் சென்று குனிந்து கனமான என் குறிபேட்டை எடுத்தேன். அவரது இருக்கையை ஒட்டி நின்று மேசையை நான் காண்பது இதுவே முதல் முறை. நில பேர இடைத் தரகர்களின் ‘மொபைல்’ எண்கள் மாவட்ட வாரியாக எழுதி மேசை மேலுள்ள கனமான கண்ணாடியின் கீழ் பார்வையாக இருந்தது. அறிமுக அட்டைகள் சிலவும், திருப்பதி பாலாஜி படம் சிறியதாக நின்றிருந்தது.

விழுப்புரம் முதல் சிதம்பரம் வரை நான் பயணம் செய்து முதற்சுற்றில் நெடுஞ்சாலைகளை ஒட்டி, படியக் கூடிய சுமார் 25 பேரங்கள் 60 ஏக்கருக்கான விவரணங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். எட்டரை மணிக்கு என்னுடன் நேர் முகம் என்றார். இப்போது எட்டு.

எதாவது சாப்பிட்டுத்தான் தீர வேண்டும். உணவகத்தில் நுழைந்த பின் தான் எதையும் சாப்பிட விடாத பதட்டம் மேலோங்கியது பிடிபட்டது. ரவி உடனில்லாதது மட்டுமல்ல காரணம். ரவி பற்றி இரவு என் மேலாளர் பேசவே இல்லை. நான் மெதுவாக ஆரம்பித்ததும் நேரில் சொல்கிறேன். நீங்கள் வந்தே ஆக வேண்டும் என்று வெட்டி விட்டார்.

இதே உணவகத்தில் தான் ரவியை முதன் முதலில் சந்தித்தேன். நான் நிலத்தரகு பற்றித்தான் பேசுகிறேன் என்று யூகித்து நான் மொபைலை மூடியதும் புன்னகைத்துப் பேச ஆரம்பித்தான். ஒரு சில நாட்களிலேயே அவனுடன் இந்த நிறுவனத்தில் இணைந்து விட்டேன். ஆரம்பத்தில் ஒன்றாகத்தான் பயணங்கள் புரிந்தோம். அவனது வீடு அசோக் நகரில். இரவு நேரங் கடந்து பேருந்தில் வந்த போது பலமுறை அவன் வீட்டில் தங்கி இருக்கிறேன். நேற்று இரவு அவன் வீட்டு எண்ணிலிருந்து என் மொபைலில் அழைப்பு வந்தது. பதிலளிக்காத என்னை அவர்கள் மோசமானவனாக யூகித்திருக்கலாம்.

இந்த மேலாளர் ஒரு உத்தரவிட்டால் அதற்கு மறு பேச்சு கிடையாது. ரவி அவரை அனுசரித்துப் போவதில் உள்ள அனுகூலங்களை நன்கு மனதில் பதியும்படி எடுத்துச் சொல்லி இருக்கிறான்.

மணி ஒன்பதரை. கிட்டத்தட்ட என் போன்று பயணித்த எல்லோருமே வந்து விட்டார்கள். மேலாளர் எனக்கு இங்கு ‘இலவங் காத்த’ இரண்டு மணி நேரத்தை எனக்கே எனக்கென ஒதுக்கியிருந்தால் ரவி வீட்டுக்குப் போயிருப்பேன். இனி அவர்கள் முகத்தில் எப்படி விழிப்பேன்?

9.45க்கு வந்த மேலாளர் அவருடன் ஒரு வட இந்தியரை அழைத்து வந்தார். இதற்கு முன்னால் (இந்த ஆறு மாதத்தில்) நான் அந்த ஆளைப் பார்த்ததில்லை. அகில இந்திய மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்காக நாம் செய்யும் முயற்சிகள் பற்றி விளக்கினார் அந்த ஆள்.

தரகுப் பிரதிநிதியாக செல்லும் நாங்கள் எந்த அளவு நேரடி நிலச் சொந்தக்காரர்களை அணுகுகிறோமோ அந்த அளவு எங்கள் ஊக்கத் தொகை அதிகம். மூன்று நான்கு ஏக்கர் கிடைத்தால் சுற்றியுள்ள முப்பது ஏக்கரை வளைக்க என் மேலாளர் தானும் வந்து பேரம் பேசுவார். ரவி அது போல இரு பெரிய நிலப் பரப்புக்களை வளைக்கக் காரணமாயிருந்தவன். நான் அதைச் செய்யும் திறனுள்ளவனே.

என் பதட்டம் பதினோரு மணி போலப் பன் மடங்காகி விட்டது. ஒவ்வொருவராகத் தம் கண்டுபிடிப்புகளை விளக்க ஆரம்பித்தார்கள். நூறு பேரங்களை பேச்சு துவக்குமளவு விவரங்களைக் கொண்டு வந்திருந்தான் ஒருவன். இது அவன் தானே நியமித்த அல்லது அணுகிய சிறிய இடைத் தரகர்களால் மட்டுமே சாத்தியமாகி இருக்கும்.

ஒரு மணி சுமாருக்கு கலந்தாய்வு முடிவுக்கு வந்தது. அப்போது மேலாளர் ரவியின் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் ‘ஏற்கனவே கருப்பு வெள்ளையில் காகித நாட்குறிப்பில் நீங்கள் பதிவு செய்பவற்றை ‘மொபைல்’ வழியாக நம் நிறுவன இணைய தளத்துக்கு அனுப்பச் சொல்லி இருக்கிறோம். உங்கள் ஊக்கத் தொகை அதை வைத்தே முடிவு செய்யப் படுகிறது. ஆனாலும் இன்னும் ஓரிருவர் தினசரி இதைச் செய்யாமல் பல விவரங்களை காலதாமதமாகத் தருகிறீர்கள். நில விஷயத்தில் தாமதம் மிகவும் மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்பதை நினைவிற் கொள்ளுங்கள்.”

கிளம்பும் முன் அவர் முன் நின்றேன். ‘ரவி கிட்டே அப் டேட் பண்ணாம டைரியிலேயே நிறைய விவரம் இருந்தது. அதை நம்ப கம்பெனிக்கிட்டே சேக்கறது உங்க பொறுப்பு ‘ என்றார். நான்கு மணி ஆகி விட்டது அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வர. இரு சக்கர வாகனத்தை அலுவலக வளாகத்துக்கு உள்ளே பாதுகாப்பாக நிறுத்தினேன். அசோக் நகர் வரை ஓட்ட மனதில் நிதானம் இல்லை.

மாம்பலம் பஜாரில் ஒரு பெரிய மாலையாக வாங்கிக் கொண்டேன். தெரு முனையிலேயே ஆட்டோவை அனுப்பி விட்டேன்.

அவர்கள் குடியிருப்பு வாயிலிலேயே ரவியின் அண்ணன் நின்றிருந்தார். “ஸாரி ஸார். இப்பத் தான் சென்னைக்கே வந்து சேர்ந்தேன்.” கண்ணீருடன் என் தோளில் தட்டினார். “மார்ச்சுரியிலேயிருந்து நேரே கொண்டு போய் காரியம் பண்ணிட்டோம்.”

மாலையுடன் மாடிப் படியில் ஏறும் போது கால்கள் நடுங்கின. ரவியின் அம்மா “அண்ணன் தம்பி மாதிரி பளகினீங்களே. போயிட்டானே” என்னைக் கட்டி அழுத போது மனமுடைந்து நானும் கதறி அழுதேன். இரவு பத்து மணி வரை ஒவ்வொருவராய் அவர்கள் வீட்டில் என்னுடன் பேசிக் கண்ணீர் வடித்தார்கள். மனமின்றி வீடு திரும்பினேன்.

இரவு பதினோரு மணிக்கு என் மேலாளரிடமிருந்து எஸ் எம் எஸ் ‘ரவி வீட்டிலிருந்து நாட் குறிப்பை எடுத்து வர இயன்றதா?”

About Writer P.Muralidharan

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in சிறுகதை and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s