வல்லூறுகளைப் பாதுகாக்க உதவும் தோல் பாவைக் கூத்துக் கலைஞர்


Lakshman Rao displays his leather puppets, some of which are hand painted by his grandfather hundreds of years ago

(Image courtesy: http://www.maduraimessenger.org)

வல்லூறுகளைப் பாதுகாக்க உதவும் தோல் பாவைக் கூத்துக் கலைஞர்

தென்னிந்தியாவில் நாட்டுப் புறக்கலைகளில் நாம் பெரிதும் அறிந்தவை தெருக்கூத்து மற்றும் பொம்மலாட்டம். தெருக்கூத்தில் பாடல்களாலான கதை சொல்லும் முறையை நாம் காண்கிறோம். புராணக் கதைகளை நாம் தெருக்கூத்தில் தொன்று தொட்டு நாட்டிய நாடக வடிவில் பார்க்கிறோம். முத்துசாமி தமிழகத்தைப் பொருத்த அளவில் கூத்துப்பட்டறை என்னும் அமைப்பின் மூலம் அதற்கு புத்துயிர் அளித்தது மட்டுமன்றி சமகாலத்தில் சமூக விழிப்புணர்வு தேவைப்படும் பல செய்திகளை புராணப் பின்னணியில் மக்களுக்கு வழங்கினார். பொம்மலாட்டம் என்பது சிறிய பொம்மைகளை மிகவும் திறமையும் கலைநுட்பமும் கொண்ட விரலசைவுகளால் இயக்கி நம்மை ஒரு நாடகம் பார்க்கும் உண்ர்வுக்கு இட்டுச் செல்லும் அறிய கலையாகும். திரைக்குப் பின்னே உயரத்தில் இருந்து நூல்களை இயக்கும் கலைஞர் தென்படமாட்டார். பொம்மைகளும் நூல் இழைகள் மட்டுமே தென்படும்.

பாவைக் கூத்து என்பது இதை விட நுட்பமான ஒன்று மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாலே திரை மீது விழும் வெளிச்சத்தின் ஊடாகப் பனை ஓலைகளால் செய்யப் பட்ட வடிவங்களின் வெவ்வேறு பகுதிகள் மெல்லிய மூங்கில் பட்டைகளோடு இணைக்கப் பட்டிருக்கும். விசிறி போல அதன் அடிப்பக்கமே கலைஞரது கையில் இருக்கும். அவரது கையசைவு கைகள் மீது வெளிச்சம் விழாததால் தென்படாது. ஓலை வடிவ உருவங்கள் அசையும் போது பாட்டின் வழியாக நாம் கதையை, உரையாடலை புரிந்து கொண்டு ரசிப்போம். (தசாவதாரம் என்னும் தமிழ் சினிமாவில் இது வணிக ரீதியாகப் பயன்படுத்தப் பட்டுக் காட்டப் பட்டது) பனை ஓலை வடிவங்களுக்குப் பதிலாகத் தோலினால் ஆன வடிவங்களைப் பயன்படுத்தும் கலை “தோல் பாவைக் கூத்து”. இதில் பறவைகள், விலங்குகளின் வடிவத்தைக் காட்டுவது பனை ஓலையில் செய்ததை விட இன்னும் ரசிப்புக்கு உரியதாகவும் அசல் உருவங்களின் மிக நெருங்கிய நகல்களாகவும் இருக்கும்.

நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த லட்சுமண ராவ் பாரம்பரியமான இந்தக் கலையைத் தம் தாத்தாவிடமிருந்து கற்றார். புராணக் கதைகளை சொல்லும் முறையில் தான் அவருக்குப் பயிற்சி உண்டு. ஆனால் இன்றைய மிகப் பெரிய சவாலான பசுமை காக்கும் பணிக்காக, வல்லூறுகளைக் காக்கும் விழிப்புணர்வை மையப்படுத்தி அவர் ஒர் தோல் பாவைக் கூத்தை, அருளகம் என்னும் தன்னார்வ நிறுவனத்துக்காக அளித்தார். ஏறத்தாழ 19 நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேல் பழமையான இந்தக் கலையைக் காப்பதில் வருமானமோ ஆதரவோ எதுவும் இல்லாமலேயே இவர் இயங்கி வருகிறார். நாட்டுப் புறக் கலைகள் நசிந்து போனதுக்குத் தொலைக்காட்சி காரணம் என்பது மிகவும் மேலோட்டமான வாதம். தொலைக்காட்சியில் கலைகளுக்கு என்று ஒரு இடமில்லை. இசை, நாட்டியம், நாட்டுப்புறக் கலைகள் எவற்றுக்குமே இடம் இல்லை. தமிழ் நாட்டின் கலை மற்றும் இலக்கியச் சூழலில் இயங்குபவர்கள் குழுக்களாகவும் குறுகிய நோக்கின் அடிப்படையிலான இலக்குகளைத் துரத்துபவர்களாகவும் இருப்பதே காரணம். வணிக ரீதியான சினிமா மற்றும் தொலைக்காட்சி வியாபாரக் கும்பலுக்கு இந்த மனப்பானமையை வைத்து இவர்களைத் தேவைப் படும் போது பயன்படுத்திக் கொள்வதற்குத் தோதாக இருக்கிறது.. லட்சுமண ராவின் ஒரு பேட்டி தொலைக்காட்சியில் வருவது பெரிய சவால். திரைப் படம் சம்பந்தப் பட்ட யாரவது ஒருவருக்கு அது மிகவும் அண்மையானது. (News Courtesy: TOI, Image courtesy:http://www.maduraimessenger.org)

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in நாட் குறிப்பு and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s