ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் ஜெயமோகன் நேர்காணல்


308899_626024774081305_690127496_n
ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் ஜெயமோகன் நேர்காணல்

ஜெயமோகனிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயம் சமகால எழுத்தாளர்கள் வாசகர்கள் சிந்தனைக்கும் விவாத்தத்துக்கும் உரிய கருத்துக்களை முன் வைக்கிறார் என்பது. 6.9.2014 ஹிந்து தமிழ் நாளிதழில் அவரது பேட்டி வெளியாகி இருக்கிறது. இலக்கிய ஆளுமைகள் அறிஞர்களாக இருக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம் என்பதைச் சுற்றிப் பேச்சு வளரும் போது ஜெயமோகன் தரும் பதிலின் ஒரு பகுதி இது:

“நமது மரபிலேயே கலைஞன் வேலை பார்க்கக்கூடிய காலம் எப்போ வந்தது? 1947க்குப் பிறகுதானே!. கம்பனோ, புகழேந்திப் புலவனோ வேலை பார்த்தார்களா? அவர்கள் முழுநேர எழுத்தாளர்கள். ஒரு கலைஞனை வேலை பார்க்கும் சூழ்நிலையில் வைத்திருப்பது போன்று ஒரு சமூகத்தை அழிக்கக்கூடிய அம்சம் வேறு எதுவும் கிடையாது.

இங்கே உழைத்து வாழ வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆலோசனை சொல் வார்கள். ஆனால் என்னைப் பொறுத்த வரை எழுத்தாளர் உழைக்கக் கூடாது. அவன் எழுதலாம். எழுதாமல் போகலாம். “எனக்கு மூன்று வேளை சோறு மட்டும் போதும். வேறெதுவும் வேண்டாம்” என்று ஒருவன் சொல்வான் எனில் அதைக் கொடுத்து அவனைக் காப்பாற்றக்கூடிய சமூகத்தில் தான் கலையும் இலக்கியமும் ஆரோக்கிய மாக வளரும் என்று நித்ய சைதன்ய யதி குறிப்பிடுவார். நிச்சயமாக அது தான் உயர்ந்த சமூகமாக இருக்கும்.

ஒரு இடத்தில் நூறு பேர் சோம்பேறியாக இருக்கலாம். இரண்டு, மூன்று பேர் கலைஞர்களாக உருவாவார்கள். ஐரோப்பியச் சமூகம் அப்படித்தான் இருக்கிறது.”

தற்செயலாக, சமீப சில நாட்களாகவே நான் எழுத்து என்பது முழு நேர வேலையாக இருக்கக் கூடாது என்று சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். (எனக்கு வேறு வழியில்லை என்பதால் மட்டுமல்ல).

கலைகளில் நீங்கள் இசைக் கலைஞர் என்றால் உங்களால் வேறு வேலை எதுவுமே செய்ய முடியாது. அப்படியே செய்தால் இசைப்[ பயிற்சி (தனியாகவோ அல்லது குழுவோடோ) தடைப் பட்டு தரும் இசையின் தரம் வீழ்ந்து விடும். விளையாட்டு வீரர்களுக்கும் இந்தக் கட்டாயம் உண்டு.

ஆனால் ஓவியம், சிற்பம், எழுத்து இந்தத் துறைகளில் முழுநேரப் பணி என்பது புனைவின் அசல் தன்மையை பாதிக்கும் என்றே கருதுகிறேன்.

கற்பனை சார்ந்த விஷயங்கள் நாம் இயங்கிக் கொண்டே இருக்கும் போது ஆழ்மனதில் உருவாகிக் கொண்டே வரும். திடீரென அது முளை விட்டு நம்மை அந்தப் படைப்பை முழுமை பெறச் செய்யும்படி தூண்டும். இந்த ஆழ்மனத்தில் இழை ஓடும் கற்பனையை படைப்பாளி சுதந்திரமாக விட்டு விட வேண்டும். அதற்கு அவன் கவனம் வேறு ஒன்றில் இருப்பது மிகவும் பயன் தரும்.

வேறுபணிகளும் செய்த படியே இருப்பதில் மிகவும் பயனுள்ளது நம் கற்பனைக்கும் படைப்புக்கும் தேவையான சூழ்நிலைகளை, ஆளுமைகளை நாம் நிறைய சந்திக்க வாய்ப்புக் கிடைக்கும்.

வேறு வேலையே கிடையாது- நான் கற்பனையும் படைப்பும் தான் செய்வேன் என்றேல்லாம் ஒரு படைப்பாளி உட்கார்ந்தால் ஒரு வட்டதுக்குள்ளேயே அவரது படைப்புகள் கண்டிப்பாக நின்று விடும்.

எழுத்து என்பது ஒரு தொழிலாக அல்லது அப்படியே தன்னையே அர்ப்பணிக்கும் ஒன்றாக ஆகவே கூடாது. அது தட்டையான படைப்புகளுக்கு வழி வகுக்கும்.

ஒரு கரு உருவான பிறகு பிற பணிகள் இடையூறு செய்யும் போது படைப்பாளி படும் அவஸ்தை மரண அவஸ்தைதான். நான் நிறையவே அனுபவித்திருக்கிறேன். ஆனால் அதே இடைவெளிகள் என் வேகத்தை மட்டுப்படுத்தி மனதினுள் படைப்பின் கூறுகளை இழையோட்டி நல்ல பாவாகக் கொண்டு வந்ததையும் ஆனந்தமாக அனுபவித்திருக்கிறேன்.

என்னுடைய பல கதாபாத்திரங்கள் என் பயணங்கள் மற்றும் பணியிட ஊழியர்களின் நடவடிக்கைகளின் அடிப்படையில் உருவானவர்கள்.

எழுத்து என்பதோ வாசிப்பு என்பதோ முழு நேரப் பணியானால் கண்டிப்பாக அதன் அனுபவம் நீர்த்து விடுகிறது. சமூகத்தின் எல்லாப் பணிகளும் ஒரு எழுத்தாளனுக்கு ஈர்ப்புடையாதாகவே இருக்க வேண்டும். அது அவன் சமூகத்தின் ஒரு அங்கமாகவும் அதே சமயம் பார்வையாளனாகவும் இருந்து செயற்பட ஏதுவாகும்.

எழுத்தாளன் அறிஞனாக முழு நேர எழுத்துத் தொழில் பயன்படலாம். ஆனால் அவன் கிணற்றுத் தவளையாகவும், புத்தகப் புழுவாகவும் மாறும் அபாயத்தையும் சேர்த்தே எதிர் கொள்கிறான்.

லாசரா, சுஜாதா, தி.ஜானகி ராமன், இமையம் இவர்கள் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். பணிபுரிந்தபடிதான் இருந்தார்கள். இமையம் இன்னும் பணியில் இருந்தபடி தான் எழுதுகிறார். சுந்தரராமசாமிக்குத் துணிக்கடை வியாபாரமும் இருந்தது. பெண் எழுத்தாளர்களை எடுத்துக் கொண்டால் பணிக்குப் போனாலும் போகாவிட்டாலும் அவர்களுக்கு எழுத்துக்கு இணையாகக் குடும்பம் இருந்தது.

சமூகத்தில் ஒருவனாக இருந்து அவர்களுள் ஆணித்தரமாகத் தன் கருத்தை எடுத்துரைப்பவனாக எழுத்தாளன் இருப்பது வேறு. நான் எழுத்தாளன் – நீங்கள் ஏனையர் என்னும் தொனியுடன் அவன் எழுதுவது முற்றிலும் வேறு.

ஜெயமோகன் நேர்காணலின் மற்றொரு பகுதி:

“இன்றைய எழுத்தாளன் முழு உலகத்தையும், வரலாறையும் உருவாக்க வேண்டியுள்ளது. ஓரான் பாமுக் போன்ற எழுத்தாளர்கள் இதனால்தான் தலையணை, தலையணையாக எழுத வேண்டியிருக் கிறது. பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர் ஒரு தேசத்தின் வரலாறை வேறு ஒரு கோணத்தில் எழுதிவிட்டார் எனில், ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட வரலாறு நினைவிலிருந்து மறைந்து படைப்பில் எழுதப்பட்ட வரலாறு நிலைபெற்றுவிடுகிறது.

உதாரணத்திற்கு இங்கிருந்து பிரேசில் போன்ற நாடுகளுக்குச் சுற்றுலா செல்பவர்கள், போர்ஹேஸ் மற்றும் மார்க்வெஸ் படைப்புகள் ஏற்படுத்திய கனவுகள் வழியாகவே செல்கிறார்கள்”

வரலாற்றை மையப் படுத்தியே சிந்திப்பதும் வாசிப்பதும் எழுதுவதும் என்னும் ஒரு பிம்பம் ஜெயமோகனின் வெவ்வேறு பதிவுகளில் நாம் காண்பது.

வரலாறு தொடர்பாக எனக்கு ஒரே ஒரு கேள்வி தான் இருக்கிறது ” தொன்மைக் காலம் அல்லது வரலாற்றுக் காலத்தில் சமூகத்தின், மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கேள்விகள் இன்றை விட மேலாக எதிர் கொள்ளப் பட்டனவா?”

இல்லை.

கேள்விகள் எழுப்ப அனுமதிக்கப் படவே இல்லை என்பதே உண்மை. குடும்பம், சமூகம், மதம், அரசு என்னும் புள்ளிகளைச் சுற்றிய அதிகார மையங்கள் கேள்விகளை அனுமதிக்கவே இல்லை.

இன்றும் ஜாதிவெறியும் மதவெறியும் கோலோச்சிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. மதவெறி என்ற உடன் நாம் மனதில் ஒரு சித்திரம் வைத்திருக்கிறோம். ஆடி மாதமோ அல்லது வினாயக சதுர்த்தியோ சமூக விழாவாக அமைதியாக கொண்டாடப் படுகின்றனவா? இரைச்சலும் சாலைகளை அடைக்கும் பந்தல்களுமாக மதத்தின் ஓங்கிய கை அங்கே வெளிப்பட வில்லையா? எப்படி இந்த விழாக்களின் அமைப்பாளர்களை நீங்கள் கேள்வி கேட்க முடியாதோ அதே சூழலே வரலாற்றில் நீங்கள் பின்னே போகப் போகக் காணக் கிடைக்கும். வைக்கோலுக்குள் ஒரு மாணிக்கம் இருக்கிறது என்று நீங்கள் தேடினால் மட்டுமே அது ஈர்ப்புடைய வேலை. ஆனால் சமகால சமூகத்துக்கு எந்த ஆக்கமான விடையும் வரலாற்றின் ஏடுகளில் இருப்பதாக எனக்குப் பிடிபடவே இல்லை.

பெண்களுக்கு எதிரான, சுதந்திர சிந்தனைக்கு எதிரான, ஜனநாயகத்துக்கு எதிரான போக்கு இப்போது இருப்பதை விடவும் மோசமாக இருந்தது இல்லையா?

தத்துவம், ஆன்மீகமெல்லாம் அந்தக் காலத்தில் தான் தெளிவாக இருந்தன என்பது அதை விட அபத்தமானது.

அந்தக் காலம் இந்தக் காலம் எல்லாக்காலத்திலும் மதமும் ஆன்மீகமும் வெவ்வேறு திசைகளில் பயணித்தன. பயணிக்கின்றன. ஆன்மீகத் தேடல் தத்துவ விசாரத்தினால் துவக்கப் படலாம். ஆனால் தனிமனிதனின் தேடலை ஒட்டியே அது வேரூன்றி அவனுக்கு என்றோ ஒரு நாள் கனி தரும்.

இன்றும் கவிதைகளில் இழையோடும் ஆன்மீகத் தேடல் உண்டு. ஏற்கனவே உள்ளே தேடல் இருப்பவனுக்கு அது பிடிபடும். ஆன்மீகத் தேடலை நீர்க்காமல் காத்து அகம் அழிக்கும் பரிணாமம் தனிமனித முயற்சி சம்பந்தப் பட்டது. ஒரு சமூகத்தின், ஒரு பாரம்பரியத்தின் பொது இலக்காக அது இருக்கவே இயலாது.

சமூக மாற்றத்தை விரும்புவோர்கள் வரலாற்றை எடுத்துக் கூர் விமர்சனம் செய்து “இனியேனும் திருந்துங்கள்” என்று எச்சரிக்கலாம். சமூகம் பொழுது போக்கிக் கொண்டு ஒழியட்டும் என்பவர்கள் ” தாத்தா காலத்துக்கு நாம் திரும்பப் போவோம். அப்போது எல்லாமே சரியாக இருந்தது” என்று சொல்லிக் கொண்டே மாற்றமில்லாத சமூகத்தில் காலத்தை ஓட்டித் தாமும் தாத்தா ஆகலாம். அவ்வளவே.

எது பாண்டவர்களின் அஞ்ஞாத வாசத்தை நிகழ்த்தியதோ , ராமனின் வனவாசத்தை உறுதி செய்ததோ அதுவே இன்றைய அரசியலிலும் மையமாக இருக்கிறது. மேலான, மனித நேயமான, ஆன்மீகத்தின் அவசியம் புரிந்ததான சமூகத்தைக் கனவு காண்பவர்களுக்கு வரலாறு கொடுக்க ஏதுமற்றதாகவே இருக்கும்.

Advertisements

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in விமர்சனம் and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s