சா.கந்தசாமி தந்திருக்கும் துன்ப அதிர்ச்சி


download
சா.கந்தசாமி தந்திருக்கும் துன்ப அதிர்ச்சி

27.3.2015 தினமணி நாளிதழில் சா.கந்தசாமி “சுதந்திரத்தின் எல்லைகள்” என்னும் கட்டுரையை எழுதியிருக்கிறார்.

சா.கந்தசாமியின் சாயாவனம் என்னும் நாவலை நான் வாசித்திருக்கிறேன். தமிழின் முக்கியமான படைப்புக்களில் அது ஒன்று. இயற்கையை ஒட்டிய வாழ்க்கையை அது என்றும் நினைவு படுத்தும். வன வளங்களை அழிக்கும் போக்கு இந்த நாவல் வந்த போது எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமலிருந்தது. ஒரு வனம் அழியும் போது நாம் இழப்பவை எவை என்பதையும் வணிக ரீதியான அணுகுமுறை இயற்கையின் அழிவுக்கு முக்கியக் காரணம் என்பதையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்யும் நாவல்.

கட்டுரைக்கு வருவோம். பெருமாள் முருகன் விவகாரத்தில் சற்றே தாமதமாகத் தம் கருத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். தாமதமாகப் பதிவு செய்யத் தடை என்ன? அது அவர் இஷ்டம். ஆனால் அவரை விட இளைய எழுத்தாளர்கள் சிந்தனையாளர்கள் பல பதிவுகளைச் செய்திருக்கிறார்கள். அவற்றிற்கு இவரின் எதிர்வினை என்ன என்று பதிவு செய்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். குறிப்பாக அவர் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் மீது தணிக்கை இருந்தால் நல்லதே என்னும் அளவு எழுதி இருக்கிறார்.

“அதோடு பல்வேறு பண்பாடுகள், பழக்க வழக்கங்கள் இறை நம்பிக்கைகள் கொண்டு சுதந்திரமாக வாழ சுதந்திரம் கொடுத்திருக்கிறது.

அவர்கள் வாழ்க்கை, பண்பாட்டை, சமயக் கோட்பாடுகளை பற்றி விமர்சனம் செய்ய, தீர்ப்பு வழங்க, தண்டனை கொடுக்க யாருக்கும் உரிமையில்லை.”

_____________

வரலாறு என்பது நிகழ்காலத்திற்கு முன்னால் நடந்ததுதான். ஆனால், அதன் மீது விமர்சனம் வைப்பதற்கு உரிமை இருக்கிறது என்றாலும் நிந்தனை செய்வதற்கு அங்கீகாரம் கிடையாது.

———————–

ஒவ்வொரு கவிஞனும், எழுத்தாளனும், சிற்பியும், சினிமா இயக்குநரும் தன்னை நீதிமானாக, தனக்கு சகலமானவற்றைப் பற்றியும் தீர்ப்பு சொல்லும் அதிகாரம் இருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு செயல்படுகிறார்கள்.

———————–

எவ்வளவு பெரும் திரளாகக் கூடினாலும், கோஷம் போட்டாலும் உண்மையை சாகடிக்க முடியாது. “உங்கள் முகத்தை என் படைப்புகளில் பார்த்து முகம் சுளிக்காதீர்கள்’ என்று சொல்லக் கூடாது.

———————

அவர்களின் நெடுநாளைய பாரம்பரிய பழக்க வழக்கங்கள், ஒழுக்க நியதிகள், இறை நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், வழிபாட்டு முறைகள் மீது அவதூறு செய்ய யாருக்கும் உரிமை கிடையாது என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு எவருக்கும் சுதந்திரமும் இல்லை!

———————-

கட்டுரையின் கடைசி பத்தியில் அவதூறு செய்வது என்று முடித்திருக்கிறார். அதற்கு முந்தையை பத்திகளில் பல இடங்களில் “இது கூடாது- இதற்கு உரிமை கிடையாது என்றவாறு அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார். முதலில் பெருமாள் முருகன் மீது நடத்தப் பட்ட ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஏன் எல்லா எழுத்தாளர்களும் குரல் கொடுத்தார்கள் என்பதை நாம் பார்க்க வேண்டும். அவர் ஒரு நாவலைக் கற்பனையாக எழுதினார். அதற்குத் தெருமுனையில் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கக் கூடாது என்பதே.

ஜெயமோகன் இதை மிகவும் தெளிவாகத் தெரியப் படுத்தினார். எழுத்தாளனைக் கருத்துத் தளத்தில் எதிர்கொண்டு கடுமையாக விமர்சிக்க வேண்டுமே ஒழிய, தெருமுனையில் அவனை எதிர்த்து நிற்பது சரியில்லை என்பது ஜெயமோகன் தரப்பு.

கற்பனை, கருத்துச் சுதந்திரம் இவற்றுக்குக் கடிவாளம் வேண்டும் என்கிறார் கந்தசாமி. தேவையில்லை. மக்களுக்கு அவற்றை எதிர்கொள்ள ஊடகங்களும் நீதிமன்றமும் இருக்கத் தானே செய்கின்றன. பெரிய நிறுவனங்கள் லாபத்துக்காக வதந்தியும் அவதூறுமாக அச்சடித்துக் குவிக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளும் சினிமாக்காரர்களும் அதை எதிர்கொண்டு மேற்செல்லவில்லையா?

மேலும், அவதூறோ அசிங்கமோ எழுதிய ஒருவருக்காக எழுத்தாளர்கள் குரல் கொடுக்கவில்லை. ஒரு கற்பனைக் கதையில் அவர் தேர்ந்தெடுத்த நிலப்பரப்பில் அவர் குறிப்பிட்ட காலத்தில் நிகழ்ந்ததாக அவர் கதை சொல்ல அவருக்கு உரிமை உண்டு. அது ஆதாரமற்றது என்று வாதிடலாம். அது அவதூறு – அவரை எழுத விட மாட்டோம் என்றெல்லாம் கூறுவது வன்முறை. ஒடுக்குமுறை. அடக்குமுறை. மனித உரிமை மீறல்; கருத்துச் சுதந்திரத்தின் கழுத்தை நெறித்தல்.

அவருடைய கட்டுரையில் குறைந்த பட்சம் இரண்டு இடங்களில் “எழுத்தாளர்களுக்குத் தீர்ப்புக் கூற உரிமையில்லை” என்கிறார். எந்த எழுத்தாளர் என்ன திர்ப்பு வழங்கினார்? என்ன மாதிரி “தீர்ப்புக் கொடுக்காமல் ” எழுத வேண்டும்? யார் யாருக்கு என்னென்ன உரிமை மிச்சம் இருக்கிறது? கொஞ்சம் மறுவாசிப்புக் கொடுக்காமல் ஒரு போக்கில் எழுதி விட்டார் என்று இதை விட்டு விடுவோம்.

இந்தக் கட்டுரையின் சாராம்சம் கொஞ்சம் கசப்பானது. அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை வைத்திருக்கும் என் போன்றோருக்கு மிகவுமே கசப்பானது. “சமயக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி விமர்சனம் செய்ய யாருக்கு உரிமை இல்லை”. நல்ல வேளை சா. கந்தசாமி உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி இல்லை. அப்படி இருந்தால் இந்தியா கற்காலத்துக்குத் தான் போக வேண்டும்.

சமயங்களையும் மூட நம்பிக்கைகளையும் பெரியார் மற்றும் ஓரிரு தமிழக விஞ்ஞானிகள் விமர்சித்திருக்கா விட்டால் தமிழகம் மீளா இருளில் நின்றிருக்கும். பெரியார் செய்த கலகமும் அதிர்ச்சி வைத்தியமும் நம்பிக்கைகளின் பெயரால் வர்ணாசிரமத்தின் பெயரால் கோலொச்சிவர்களை அப்படியே நிறுத்தியது. அவர் அதைச் செய்த விதம் கடுமையானது. ஆனால் அந்தக் கடுமைதான் நம்பிக்கைகளையே பிழைப்புக்கும் தன் ஆதிக்கத்துக்கும் பயன்படுத்தியவர்களுக்கு என்றுமே மறக்க முடியாத எச்சரிக்கையைக் கொடுத்தது. தமிழ் நாட்டில் ராமானுஜர் ஆத்திகத்தின் சிர்திருத்தமாக சாதிமறுப்பைச் சொன்னார். அதை யார் யார் நீர்க்க அடித்தார்களோ அவர்களுக்கு பெரியார் சொல்ல வேண்டிய விதத்தில் சொன்னார்.

சமுதாயம் தேங்கி நாறவும் பின்னடையவும் இரண்டு முக்கியமான கெடுதிகள் காரணம். ஒன்று விமர்சனத்தை எதிர்க்கும் இனக் குழுக்கள். மற்றது விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஆளுமைகள். விமர்சனங்கள் எல்லாமே நன்மை பயப்பவை நல்ல நோக்கம் கொண்டவை என்று நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை. அதே சமயம் விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள இயலாத எந்த சமூகமும் அறம் சார்ந்த ஆன்மீக பலம் அற்றதே. விமர்சனத்தை எதிர் விமர்சனத்தால் விளக்கத்தால் தெளிவான பதில்களால் எதிர்கொள்ள வேண்டும். மிரட்டலும் கருத்துரிமையின் கழுத்தை நெரிப்பதும் பலவீனத்தின்

சரி விடுங்கள். பெரியவர் மூத்த எழுத்தாளர். தமிழ்ச் சூழலின் கெட்ட நேரம். நம் மனதை எல்லாம் வருத்தப் படுத்தி விட்டார்.

இந்தக் கட்டுரையை நான் மிகவும் ரசித்த ஒரு சிறுகதையைச் சொல்லி முடிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

‘No Come Backs’ என்னும் தொகுதியில் Frederik Forsythன் Previlege என்ற சிறுகதையில் பொருளாதாரம் பற்றிய பத்தி எழுதும் எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒரு தொழிலதிபர் திவாலாகப் போகிறார் அவரது நிறுவனங்கள் மூடப் படப் போகின்றன என்னும் விமர்சன கணிப்பை முன் வைத்து ஒரு பத்தி எழுதுகிறார். சற்று மிகையாகவே எழுதி விடுகிறார். பாதிக்கப் பட்ட தொழிலதிபர் தம்முடன் வியாபாரத் தொடர்பு உள்ளவர்களைச் சமாதானப் படுத்தப் பெரும்பாடு படவேண்டி வருகிறது. எழுதிய இந்த ஆளைப் பழி வாங்க வேண்டும். அந்த ஆள் மிகவும் மட்டமான பொருளாத அறிவுள்ளவன் என்று பத்திரிக்கையில் வர வேண்டும். இதுவே தொழிலதிபரின் பேராவல். பதிலடி கொடுக்கும் வரை தூக்கமே வராது போல இருப்பதால் ஒரு வழக்கறிஞரைச் சந்தித்து அறிவுரை கேட்கிறார். ஆனால் அவரோ “எழுதுவது அவரது சுதந்திரம். பத்திரிக்கையில் எழுதுவதையும் ஒரு வழக்கின் போது விவாதிக்கப் படுவது பத்திரிக்கையில் வருவதையும் யாரும் கேள்வி கேட்க முடியாது ” என்று இவரை உற்சாகக் குறைவுக்கு உள்ளாக்குகிறார். அவர் கூறியதன் இரண்டாம் பகுதி தொழிலதிபருக்கு ஒரு யுக்தியைத் தருகிறது. நேராக ஒரு நாள் அந்த எழுத்தாளர் வீட்டுக்குப் போகிறார். அவர் கதவைத் திறந்து அதே ஆள் தான் என்று தெரிந்ததும் ஓங்கி அவர் மூக்கில் ஒரு குத்து விடுகிறார். அப்போது மூக்கு லேசாக உடைந்து ரத்தம் வருகிறது. தம்மைப் பற்றிக் காவல் துறைக்குப் புகார் கொடுக்கச் இவரே சொல்கிறார். ஆனால் எழுத்தாளர் பின் வாங்குகிறார். தொழிலதிபர் தானே காவல்துறைக்குப் போன்செய்து தம்மீது வழக்கைத் தொடரும் படி வற்புறுத்த வேறு வழியின்றி அவர்கள் வழக்கைப் பதிவு செய்து அவரைக் கூண்டிலேற்றுகிறார்கள். விசாரணையின் போது அவர் எழுத்தாளர் எந்தெந்தத் தகவல்களை கவனிக்காமல் விட்டார். அவரது பொருளாதார அறிவு எவ்வளவு மட்டமானது என்று விவரமாக நீண்ட வாக்குமூலம் தருகிறார். மறுநாளே எல்லாப் பத்திரிக்கைகளிலும் அது செய்தியாக வருகிறது. இது தான் கதை.

முள்ளை முள்ளால் எடுக்க வேண்டுமே ஒழிய. முள்ளே இருக்கக் கூடாது என்பது மூர்க்கத்தனம். அதை மூத்த எழுத்தாளர் சொன்னாலும் ஏற்க இயலாது.

Advertisements

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s