மலையாள எழுத்தாளர் எம்.முகுந்தனின் சிறுகதை திருட்டு நாய்


220px-M_mukundan
ஜெயகாந்தனின் “ஒரு பிடி சோறு” சிறுகதை கூலிக்காரப் பெண் ஒருத்தி நிறைமாத கர்ப்பிணி. வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்து அடுப்புப் பற்ற வைத்து சோறு வடித்து ஒரு கவளம் உண்ணும் முன் பசியிலும் பிரசவ வலியிலும் துடித்து அவள் உயிர் பிரிந்துவிடும். அந்தக் கதையை வாசகருடன் அவர் பகிரும் விதம் மனத்தில் என்றுமே நீங்காத ஒரு வலியை நமக்கு ஏற்படுத்தும்.

முன்ஷி பிரேம்சந்த் ஹிந்தியில் ஜெயகாந்தனோடு ஒப்பிடத் தகுந்தவர். ‘கஃபன்” என்னும் அவரது சிறுகதை புகழ் பெற்றது. “கஃபன்” என்னும் ஹிந்திச் சொல்லுக்கு “சவக்கோடித்துணி” என்று பொருள். தன் மனைவியை வாழ்நாளெல்லாம் வருமையில் ஆழ்த்தி அவள் உழைப்பில் குடித்துக் கும்மாளம் போட்டு அவள் மரணத்துக்குப் பின்னும் மனம் வருந்தாத ஒரு தகப்பன் அவனது இளவயது மகன், மற்றும் துரதிர்ஷ்ட வசமாக அவனுக்கு வாழ்க்கைப் பட்ட மருமகள் இவர்களே மூன்று கதாபாத்திரங்கள். குளிர்நாளில் குடிசை வாயிலில் மண்ணில் கரிகளால் கணப்புப் போல வைத்து அதில் உருளைக் கிழங்கை வேக வைத்து அதை உண்டபடியே பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் தகப்பனும் மகனும். குடிசைக்குள்ளே இருந்து பிரசவ வலியில் கதறும் மருமகள் ஓலம் கேட்கிறது. “நீ போய்ப் பார். நான் போனால் வெட்கப் படுவாள்” என்கிறான் தகப்பன். “எனக்குப் பிரசவ வேதனையைப் பார்க்க பயம்” என்று சமாளிக்கிறான் மகன். இருவருக்குமே தான் நகர்ந்தால் அடுத்தவன் உருளைக் கிழங்கைத் தின்று விடுவான் என்னும் தயக்கம். அவளுடைய ஓலம் நிற்கிறது. உருளைக் கிழங்கு முழுவதும் தீர்ந்த பிறகு மகன் உள்ளே சென்று பார்க்கிறான். அவள் உயிர் நீத்து உடல் மட்டும் கிடக்கிறது. ஊரே சேர்ந்து அவர்களை அடக்கம் செய்யச் சொல்லுகிறது. சவக்கோடி வாங்கக் கூடப் பணம் இல்லை என் கிறார்கள் இருவரும். நல்ல மனம் கொண்ட சிலர் பணம் தருகிறார்கள். அந்தப் பணத்தில் குடித்துவிட்டு அவளது நல்லடக்கம் பற்றிக் கவலையில்லாமல் கிடக்கிறார்கள் இருவரும். கதை இங்கே முடிகிறது.

வறுமை ஒரு மனிதனின் உடலைக் கொல்லுவது என்றே நாம் காண்கிறோம். அது அவனது தன்மானத்தை, நேர்மையை, மனித நேயத்தை, மனசாட்சியை என ஒவ்வொன்றாகக் கொன்று அவனது ஆன்மாவையே கொன்று விடுகிறது. அதுவே வறுமையின் மிகப் பெரிய அவலம்.

முகுந்தனின் சிறுகதை நாம் மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு சிறுகதைகளுடன் ஒப்பிடக் கூடியதே. கடுமையான வறுமையில் ஒரு தாய். நான் கு குழந்தைகளில் கடைசிக் குழந்தைக்கு மூன்று வயதாகிறது. பாலை மறக்க அடித்தாகி விட்டது. பாலும் வற்றியாகி விட்டது. ஆனால் அழுதால் அதை அடக்கும் ஒரு உபாயமாகக் கூட பாலூட்ட முடியாத நிலை. அவனுக்கும் மூத்த குழந்தைகள் பள்ளிக் கூடம் போகும் நாட்களில் மதிய உணவுக் கஞ்சி தான் ஒரே உணவு. மகள் 12 வயதில் முதல் குழந்தையானவள் அவளுக்குப் புளியம்பழத்தைத் தின்று உயிர்வாழத் தெரியும். 7 வயதும் நான் கு வயதுமான மகன்களுக்கு முந்திரியைப் பொறுக்கி அவற்றை விற்று சில்லறைப் பணம் கிடைத்து அதில் உண்னத் தெரியும்.

பள்ளி விடுமுறை நாள் ஒன்றில் தான் இந்தச் சி/றுகதை நடக்கிறது. 3 வயது மகன் இடைவிடாமல் அழுது கொண்டே இருக்கிறான் பசியில். முதல் நாள் இரவு குட்டி போட்டுப் பசி தாங்காமல் வீடுகளில் புகுந்து திருடித் தின்னும் நாயிடமிருந்து காப்பாற்றிக் கொடுத்த கஞ்சியைக் குடித்தவன் அவன்.

வீட்டில் ஒரு மணி அரிசியோ ஒரு பைசாவோ இல்லை. சீக்கான மாமியாரின் மருத்துவச் செலவு நாட்டுமருந்துச் செலவு தான்.அதுவே பெரிய சவாலாக இருக்கும் வறுமை. குழந்தையின் அழுகை உச்சக் கட்டத்தில் இருக்கும் போது தெருவில் திருட்டு நாயைத் துரத்திக் கொண்டு பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவன் துரத்திக் கொண்டு செல்லும் சத்தம் கேட்கிறது. ஆனால் அந்த நாய் அவனையும் பிறரையும் விட்டு வேகமாக ஓடும் போது பக்கத்து வீட்டுப் பின்பக்கம் வந்து இவர்கள் வீட்டுக் கொல்லையில் ஒரு அரிசிப் பையைப் போட்டுவிட்டுப் போகிறது. அதை இந்தக் குடும்பத் தலைவி எடுத்து வைத்துக் கொள்கிறாள். பின்னாடியே ஓடிவந்த பக்கத்து வீட்டுத் தாய் இன்று தன் குழந்தைகள் பட்டினிதான் என்று இவள் எடுத்தது தெரியாமல் போய் விடுகிறாள்..அரிசிப் பையை இவள் எடுத்துப் பதுக்குவதைப் மாமியார் பார்த்து விட்டு மிகக் கேவலமான வேலை இது என்று அதட்ட விளக்குமாற்றை எடுத்து மிரட்டி அவள் வாயை அடைக்கிறாள் மருமகள். சமைத்த உணவை எல்லாக் குழந்தைகளும் உண்டு பசியாறுகின்றனர். முதலில் ஈனமான உணவு இது என்று சபித்த மாமியாரும் பசி தாளாமல் அதை உண்டு விடுகிறாள். ஆனால் இவளால் அதை உண்ண முடியவில்லை. பசியை விட பக்கத்துவீட்டுக் குழந்தைகள் உணவைப் பறித்த இழிச்செயல் இவள் மனதை உறுத்துகிறது. அவள் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். கதை இந்த இடத்தில் முடிகிறது.

வறியவரால் நிமிர்ந்தே நிற்க முடியாதபடி எல்லாவற்றையும் வறுமை பறித்துக் கொள்கிறது. இதை இந்தக் கூர்மையான சிறுகதை பதிவு செய்வதில் வெற்றி கண்டிருக்கிறது.

(image courtesy:wiki)

Advertisements

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in விமர்சனம் and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s