ஜெயந்தி சங்கரின் சிறுகதை ‘புலியூரின் ஓவியங்கள்”


jayanthi_shankar_new(image courtesy:geotamil.com)

ஜெயந்தி சங்கரின் சிறுகதை ‘புலியூரின் ஓவியங்கள்”

தீராநதி ஏப்ரல் 2015 இதழில் வெளிவந்திருக்கும் இந்த சிறுகதை புனைகதையின் வடிவத்தில் ஏன் வந்தது என்னும் சிந்தனை நம்முள் கதையைப் படித்து முடித்தபின் தொடர்கிறது. இந்தக்கதையின் வழி நமக்கு சங்கர் தந்திருக்கும் செய்தியை அவர் ஒரு கட்டுரை வடிவில் தந்திருக்க முடியும். ஆனால் இந்தப் புனைகதை நம்மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் கண்டிப்பாகக் கட்டுரையில் நிகழ்ந்திருக்காது.

இந்தச் சிறுகதை மிகுந்த அங்கதத்துடன் ஓவியங்களுக்கான விருதுத் தேர்வைப் பகடி செய்கிறது. ஒரு விருதுத் தேர்வுக் குழு கூடுகிறது. மூன்று பேர் கொண்ட அந்த குழு முன்பு நான்கு ஓவியங்கள் முதற்சுற்றில் இருந்த பல ஓவியங்களைத் தாண்டி வந்திருக்கின்றன.. சிறந்த ஓவியத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். வட்ட மேஜையின் மீது நான் கு ஓவியங்களும் பார்வையாக வைக்கப் பட்டிருக்க மூன்று நடுவர்கள் நடுவே நடக்கும் விவாதமே கதை. புலியூர் என்னும் ஒரு ஊர் கலை நயமிக்க ஓவியங்களைத் தரும் ஓவியர்களுக்காகப் பெயர் போனது. தேர்வுக் குழுவில் அம்மணி உலக நாதன் இருவரும் நடுவயது தாண்டியவர்கள். பித்தன் இளைஞன். உலக நாதன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஓவியருக்கு இந்தப் விருது போய்ச் சேர வேண்டும் என்று ஏற்கனவே முடிவு செய்து விட்டார். ஓவியர் ஒழுங்கு செய்த அமர்வில் நல்ல உபசரிப்பு இருந்தது ஒரு காரணம். அந்த ஓவியர் இதை ஒற்றைக் காலில் நின்று கொண்டு வரைந்து அந்த முயற்சி/ சாதனையைக் காணொளி வேறு எடுத்து அனுப்பி இருக்கிறார். அம்மணி அவருக்கு ஒத்துப் பாடுகிறார். பித்தன் கலை நயம் மிக்க ஒரு ஓவியம் ஒரு நடுவயதுப் பெண்மணியால் வரையப்பட்டது அதைப் பரிந்துரைக்கிறான். அந்த ஓவியத்தின் கலை நயம் மற்றும் அதன் உள்ளார்ந்த கற்பனையைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத உலகநாதன். அவர் தேர்வு செய்ய விரும்பும் ஓவியத்தில் ஒரு புலிதான் படுதா முழுவதும் அதன் மீது ஒரு செருப்புக்கால். குறியீடான ஓவியத்தைத் தாண்டி நாம் வெகு தூரம் வந்து விட்டோம் என்பது பித்தனின் வாதம். காட்டுக்குப் போகாமலேயே அந்த அம்மாள் காட்டைப் பின்னணியாக்கி வரைந்திருக்கிறார் என்பதைத் தவிர நிராகரிக்கப் படும் ஓவியத்தைப் பற்றி எதுவுமில்லை. ஆனால் ஓவியரைப் பற்றி நிறையவே இருக்கிறது. அவர் வசதியானவர். காரில் வருபவர். அவருக்கு எதற்கு? (ஏற்கனவே மூன்று ஆண்டுகளாக அவரது ஓவியம் இறுதிச் சுற்றுவரை வருகிறது. அவ்வளவே). பித்தனிடம் அம்மணி அந்த அம்மாள் உங்களுக்கு ஒரு வணக்கம் கூட சொல்லியிருக்க மாட்டார்- ஆனால் இந்த ஓவியர் உங்களைப் பாராட்டி அமர்வுகளில் பேசுகிறார் என்று நினைவு படுத்துகிறார். பெண் ஓவியருக்கு ஏற்கனவே கலையுணர்வாளர் என்னும் பிம்பம் இருக்கிறது என்று குறிப்பிட்டு, இந்த ஓவியர் சற்றே புதியவர் என்று சுட்டிக் காடுகிறார். பித்தன் புதியவருக்குத் தர வேண்டும் என்று விதிகள் இல்லையே என்று சுட்டிக் காட்டி வாதிடுகிறார். விவாதத்தின் ஒரு கட்டத்தில் அம்மணி அந்த அம்மாளின் ஓவியத்துக்குப் பரிசு தந்தால் இத்தனை வருடம் தந்த விருதுகளில் இருந்து அது தனித்து நிற்குமே என்று அங்கலாய்க்கிறார். அதாவது இதுவரையான தேர்வுகள் கலையம்சம் குறைவான ஓவியங்களுக்கே சென்றன என்பது வெளிப்பட்டு விடும் என்று ஒப்புக் கொள்கிறார். இறுதியில் பித்தன் விரக்தி அடைய அவர் தம் தரப்பைக் கட்டாயப் படுத்துவதில் வெல்கிறார்.

நேரடியான கதை இது. பித்தன் ஒரு இடத்தில் குறிப்பிடுகிறார் “படைப்பு உருவான கணத்தில் படைப்பாளி மறைந்து விட வேண்டும்”.

தகழியின் தளுக்கான கதை’ என்னும் விமர்சனக் கட்டுரையில் படைப்பாளி எவ்வளவு பெரிய ஆளுமை என்பதை வைத்துப் படைப்பை வாசிக்க முடியாது என்று தகழியின் மட்டமான கதை ஒன்றை எடுத்துக் காட்டினேன். அதே கட்டுரையில் ஜாதி அடிப்படையிலும் ஆளுமை அடிப்படையிலும் படைப்புக்களை அணுகும் ஜெயமோகனின் போக்கையும் விமர்சித்திருக்கிறேன்.

ஒரு பிரதிக்கான இடம் அதன் பலத்தில் அதாவது அசல் தன்மையில் கலையில் இவற்றின் அடிப்படையில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும். ஆளுமைகளின் அடிப்படையில் அல்ல.

ஜெயந்தி சங்கர் இந்தக் கருத்தை மையப்படுத்தி இந்தச் சிறுகதையை எழுதியிருக்கிறார். ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தி வலியுறுத்தியது நாமெல்லாம் வரையறுக்கப்பட்ட மனம் (conditioned mind) உள்ளவர்கள் என்பதே. அதாவது நாம் நம் சகஜீவிகள் மற்றும் காட்சிகள், பிரச்சனைகள், அனுபவங்கள் எல்லாவற்றையும் நமக்குள் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு முடிவான கருத்து அல்லது மனச்சித்திரத்தை வைத்தே அணுகுகிறோம். என்னுடன் நீங்கள் பேசும் போது என்னுடைய வயது, படிப்பு தொழில் இவற்றையெல்லாம் சேர்த்து உங்கள் மனதில் உள்ள பிம்பத்தை வைத்து என் பேச்சைக் கேட்கிறீர்கள். என் எழுத்தைப் படித்தால் அந்தப் பிரதியைப் படிக்கும் போது அதற்கு முன் நான் எழுதியவற்றின் மீது உங்கள் கருத்து எதுவோ அதன் அடிப்படையில் அதை உறுதி செய்து கொள்வது போலப் படிக்கிறீர்கள்.

இரண்டு விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டு இந்தக் கட்டுரையை நிறைவு செய்யலாம். ஒன்று ஜெயன்கி சங்ககரின் பிற படைப்புக்களை வாசிக்கத் தூண்டும் புனைகதை இது. அடுத்தது ஜெயமோகன் ஒருவரே தமிழ் எழுத்தாளர்களில் தைரியமாக விருதுகளின் பின்னே நடக்கும் கூத்துக்களை விமர்சித்தவர். அவரது நிலைப்பாடு விருதுகளுக்கு எதிரானது அல்ல. அவரே ஒரு விருது அமைப்பை வைத்திருக்கிறார். விருது ஒரு நல்ல படைப்பாளிக்கு ஊக்கம் தருவது மட்டுமல்ல. ஒரு நல்ல படைப்பின் அடையாளத்தை எல்லோருக்கும் புரிய வைப்பதும். ஆனால் விருதுக்குழுக்கள் எந்த அளவு விவரமானவர்கள் எதைத் தேடுகிறார்கள் எந்த அளவு நடுநிலையில் உள்ளார்கள் என்பது பெரிய கேள்விக்குறி.

கலையும் இலக்கியமும் அந்தந்தப் படைப்பாளி தானே கடை விரித்துக் கூவிக் கூவி விற்கும் சூழலில் இருக்கின்றன. விருதுகள் தனிநபர் விருப்பு வெறுப்பு மற்றும் விருது பெறுபவரின் தொடர்புகள் – நட்பு வட்டம் மற்றும் விருந்தோம்பலை ஒட்டி அமைவதை அழுத்தமாகக் கூறியிருக்கிறார் ஜெயந்தி.

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s