கண்மணி குணசேகரனின் “கனமான” சிறுகதை


KanmaniGunasekaran

கண்மணி குணசேகரனின் “கனமான” சிறுகதை

“அம்போகம்” என்னும் புதிய வார்த்தையைத் தமிழில் அறிமுகப்படுத்தி அந்தத் தலைப்பில் தீராநதி ஜூன் 2015 இதழில் கண்மணி குணசேகரன் எழுதியுள்ள கதை இரு காரணங்களில் கனமானது. ஒரு நாவலின் கதை ஒரு சிறுகதைக்குள் வந்திருப்பது முதலாவது. கதையைப் படித்ததும் நம் மனம் கனத்து விடுவது மற்றது.

கருப்பான, அதிக உயரமில்லாத, கண்கள் உள்வாங்கி அதனால் முக அழகும் இல்லாத, கல்வி அறிவில்லாத ஒரு ஆளின் கதி என்னவாகும்? அதுவும் தலித்தான அவனுக்கு என்ன ஆகும்? இருப்பதிலேயே மோசமான முறையில் அவன் நடத்தப் படுவதும் யாராலும் ஏற்கப் படாமற் போவதும் உறுதி. அப்படி ஒரு ஆளை நாம் ( குறிப்பாக கிராமப்புறத்திலிருந்து வந்திருப்பவர்கள்) குழந்தைப்பருவத்தில் கண்டிருப்போம். அனைவரின் கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் ஆளாகி சமூகத்துடன் எப்படியோ ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் அந்த ஆளுக்கு எடுபிடி வேலைக்கு மேல் வேறு எதுவுமே கிடைக்காது. காசிலிங்கத்துக்கு தெருக்கூத்துக் கட்டும் சபாவில் நடிகர்களுக்கு ஒப்பனை செய்து விடும் வேலை மற்றும் அவர்களுக்கு எடுபிடியாக இருக்கும் வேலையே கிடைத்தது.

திருமணம் என்பது அவன் கற்பனைக்கே அப்பாற்பட்டது. அதை நன்றாக்த்தான் அவன் புரிந்து வைத்திருந்தான். விதி ஒரு அழகான இளம் விதவையை மனைவியாக்கியது. ஆனால் சாந்தி முகூர்த்தமும் சம்போகமும் என்றுமே நடக்கவில்லை. அவள் உள்ளூர்க்காரன் ஒருவனுடன் தொடர்பு வைத்திருந்தவள் ஊருக்குள் விஷயம் பரவியதும் தன் பிறந்த் வீட்டுக்கே போய் விடுகிறாள். பதினைந்து வருடம் கழித்து அவளுடைய ஊரிலிருந்து ஆட்கள் இவனைக் காண வேண்டும் என்று தெருக்கூத்து நடந்த ஊரிலிருந்து இவன் திரும்பி வந்ததும் சபாவின் “வாத்தியார்’ என்னும் இயக்குனர் மற்றும் தலைமையாளர் சகுனி வேடமும் கட்டுவார் அவர்மூலம் இவனை நெருங்குகிறார்கள். அவள் திரும்ப வந்து தன்னுடன் வாழ்வாள் என்னும் ஆவலுடன் அவர்களை சந்திக்கிறான். தன் தாயை இழந்த அவளுக்கு ஆதரவற்றவர்களுக்கான அரசாங்க உதவித் தொகை கிடைப்பதில் ஒரு சிக்கல். அவள் விதவையுமில்லை. விவாகரத்தானவளுமில்லை. குறைந்த பட்சம் கணவனிடமிருந்து விடுதலைப் பத்திரம் இருந்தால் கிராம அலுவலர்கள் அவளுக்கு உதவி செய்ய ஒப்புகிறார்கள். இதற்காக – விடுதலைப்பத்திரத்துக்காகத்தான் அவர்கள் வந்தார்கள் என்றறிந்ததும் அவன் மனம் உடைகிறது.. இருந்தாலும் அவர்கள் காட்டிய இடத்தில் கையெழுத்துப் போட்டு அந்தப் பெண் திருமணத்தின் போது கொண்டு வந்த நான்கு பவுன் நகை மற்றும் சில பாத்திரங்களையும் அவர்களிடமே கொடுத்து அனுப்புகிறான். அவளால் நிராகரிக்கப் பட்ட அவனுக்கு அவள் கேட்டதற்கு மேலேயே கொடுக்கும் மனம் இருக்கிறது.

சம்போகத்துக்கு வாய்ப்பேயில்லையென்றால்..? அது அம்போகம்.

கதையை சொல்லுவதில் கண்மணி குணசேகரனின் தனித்தன்மை வெளிப்படுகிறது. அவனது வாழ்வின் கட்டாயங்கள் இவை என்னும் தொனியில் தான் கதை சொல்லப்படுகிறது. அவன்மீது கருணை கொள்ளுங்கள் என்பதான புனைவு இல்லை. அவன் பெண் வேஷம் கட்டும் ஆண் நடிகர்களுக்கான ஒப்பனை செய்யும் போது அவர்களுக்கு ரவிக்கை அணிவித்து அதற்கும் துணியைச் சொருகி மார்பு வடிவம் கொண்டு வரும் போதெல்லாம் அவனுக்கு அறைகுறையாய் அவள் குளிக்கும் போது உடைமாற்றும் போது பார்த்த அவளது உடல் நினைவுக்கு வந்து போவதை அவர் பதிவு செய்யும் போது நமக்கு வலிக்கிறது. தோற்றத்தின் அடிப்படையில் சமூகம் ஒரு ஆளை என்னவெல்லாம் செய்து விடுகிறது என்பது நமக்குள் முள்ளாய்த் தைக்கிறது.

வட்டார வழக்கில் அவர் தந்திருக்கும் உரையாடல்கள் கடலூர் வடலூர் சிதம்பரம் பகுதிச் சொல்லாடல்களின் நுட்பத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

“அவளும் ஆதுபாது அத்து தன்னந்தனிமையில் கிடந்து நொந்து மனம் மாறி யார் கையைக் காலையாவது பிடித்து அனுப்பியிருப்பாளோ?”

“அவனுக்கும் நாலும் பொண்ணாப் பொறந்து அதுஅது மாரப் புழுத்திக்கிட்டு ஈடுஈடா நிக்கிதுவோ பாரு. இதுக்கு மேலதான் அவன் ஊடு நொழைஞ்ச கதலாம் இருக்கு”

“ஆண்டவன் உப்புக்கரைச்சாங்குருவிக் கொரலையும் கொடவு கொண்டமாதிரி கண்ணையும் குடுத்துட்டான்”

“பொம்னேட்டிவோ பூரா டாப்சரப்பா இருக்கறவனாதாம் பாக்கறாளுவோ”

“ஒங்க வழியில் எதாவது பொலம் இருந்தா சொல்லு புள்ள”

“அதுவும் அப்பங்காரர் பழுவு எலும்புகள் திறந்த நிலையில் நெடுங்காயலாகாரராய் இருமினார்”

“பச்சக் கிளியாட்டம் ஏம்புள்ள தலையிலே இப்பிட் ஒரு விண்ணங்கம் இருந்து போச்சி”

பெற்ற தாய் அவனது தோற்றத்தைப் பற்றிப் புலம்புகையில் அவனை கர்ப்பமாகச் சுமந்த போது களையெடுக்கும் வேலையில் அவன் குறைப்பிரசவமானதே அவனது குறையுள்ள தோற்றத்துக்குக் காரணம் எனப் புலம்புகிறாள். பெண் அதுவும் தலித்தான கூலி வேலைசெய்யும் பெண்ணின் வாழ்க்கை இன்று கூட அதிகம் மாறவில்லை. ஒருவனின் ஊனத்துக்குப்பின்னால் சமூகத்தின் அடக்குமுறை கண்டிப்பாக இருக்கிறது. முடியாத கதையாக தலித்துகள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்க்கை முடப்படுத்தப்பட்ட பல முனைகளுக்கு இடைப்பட்டே நகர்கிறது. ஒரு நாவலுக்கே மையமாகக் கூடிய கரு இது. ஒரு சிறுகதையில் செறிவாகத் தந்திருக்கிறார்.

(image courtesy:viruba.com)

Advertisements

About தமிழ் எழுத்தாளர் சத்யானந்தன்

Sathyanandhan is a thinker and writer in Tamil for more than a decade. His works have been published in literary magazines like Knaiyazhi. In the web his recent works are in Thinnai.com. His distinction is his ability to creatively write in all genre i.e. Short story, poem, article, novel, criticism and articles on a variety of subjects. He is popular for his works on Ramayanam and Zen published in Thinnai during 2011.
This entry was posted in விமர்சனம் and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s