Tag Archives: தமிழ்க் கவிதை, புதுக்கவிதை, நவீன​ கவிதை

அவளின் தரிசனம்


அவளின் தரிசனம் சத்யானந்தன் நான் படுக்கைக்கு எப்போது எப்படி வந்தேன் வியந்தபடி எழுந்தான் புள்ளினங்கள் விடிவெள்ளிக்கு நற்காலை வாழ்த்துகையில் நகை தாலி கூரைப்புடவை வைத்த இடத்தில் அப்படியே அவள் எங்கே? தாழிடாமல் வாயிற்கதவு மூடப்பட்டிருந்தது அவள் வந்ததே கனவோ? மீண்டும் அறைக்கு விரைந்தான் அவள் அமர்ந்த இருக்கைக்குக் கீழ் சிதறிய காட்டுப்புக்கள் வாடாமல் சிரித்தன குதிரையை … Continue reading

Posted in கவிதை, திண்ணை | Tagged | Leave a comment

அம்மாவின்?


அம்மாவின்? சத்யானந்தன்     அம்மாவே ஆசான் அந்த ஓவியன் முதலில் தன்னை வயிற்றில் சுமந்த நிலை   பின்னர் கையில் பாலாடை   அடுத்து அமுதூட்டும் கிண்ணத்துடன்   கையில் கரண்டியும் அருகில் அடுப்பும்   பேரனைச் சுமக்கும் நடுவயது தாண்டிய கைகள்   அம்மாவை ஓவியமாய் காலங்கள் தோறும் தீட்டி வைத்தான்   … Continue reading

Posted in கவிதை | Tagged | Leave a comment